 |  |  |  |  |
KORTVERHAAL VAN AMANDA VISCH
OVER GRENZEN GAAN
In dit politiekot kijk ik naar de lege stoel naast mij, waar jij inzit.
Handen knijpen zich tot bloedens toe samen.
Ergens middenin ligt de waarheid.
Feiten worden afgekaderd.
Tegenover ons aan het bureau zitten agenten.
Als bulldogs bijten zij zich vast aan jouw verhaal.
Pronken met hun zilverkleurige insignes op zwarte uniforms.
En met een aureool van lichte arrogantie om de hoofden heen,
gaan ze volledig op in de rol van vrouwe Justitia en spugen vragen in de lucht.
‘Economische vluchteling, politieke vluchteling.’
‘Waar zijn jouw identiteitspapieren gebleven?’’ Ben je getrouwd, student, of werk je?’
‘Wie zijn je ouders? ‘‘Kun jij het volkslied van je land herinneren?’
'Wil je het nu voor ons zingen?’ ‘Waarom ben jij hierheen gekomen?‘
‘Ja, dat verhaaltje hebben wij vaker gehoord!’’ Volgende!’
‘Meld je elke week en vergeet je stempelkaart niet.’
‘Uw zaak blijft in afwachting…’
‘Volgende!’
En dan mag ik in dit democratische land niet zeggen
dat ik van deze aanpak walg. En ze erom haat.
Met het schaamrood op mijn kaken, vervloek ik elke afkomst
en het gesloten boek dat ik moet spelen. Ik word een vluchteling!
Vaders worden meegevoerd door andere vaders,
moeders wenen in oude krotten en kinderen jagen het eigen volk op.
In wolken buskruit sla jij je vuist tegen de hardhouten tafel aan.
Nog nooit heb ik iemand bloed zien huilen.
Het geeft me kippenvel, ik trek mijn vest strakker over me heen.
Kil ligt je blik in de mijne, ik wil verdwijnen.
- soms is onwetendheid de beste vriend-
Jij bent een vluchteling!
We lopen naar buiten, sommige mensen kijken neerbuigend naar je.
Daar heb je er weer zo een. Nog iemand die wil profiteren van onze belastingcenten.
Ze weten niet dat jij gebonden bent aan wetten en regels.
Dat je wilt werken of leren, maar het gewoonweg niet mag.
Zij zien de littekens op je lichaam niet, van de mishandelingen.
En hoe je ziel gebrandmerkt is door de tijd.
Dat jij je onbegrepen voelt tussen mensen die jou niet erkennen,
je trots telkens wordt aangetast.
Hoe het is dat je geen rechten meer hebt om eigen keuzes te maken
of een toekomst op te bouwen in een land waar je in leugens moet leven.
Dat je het allerliefst zo spoedig mogelijk terugkeert naar je moederland.
En jij wilt schreeuwen tegen de massa:
‘Sorry, dat ik besta!’
(geplaatst op 10-12-2007)
terug naar boven
OVER GRENZEN GAAN
In dit politiekot kijk ik naar de lege stoel naast mij, waar jij inzit.
Handen knijpen zich tot bloedens toe samen.
Ergens middenin ligt de waarheid.
Feiten worden afgekaderd.
Tegenover ons aan het bureau zitten agenten.
Als bulldogs bijten zij zich vast aan jouw verhaal.
Pronken met hun zilverkleurige insignes op zwarte uniforms.
En met een aureool van lichte arrogantie om de hoofden heen,
gaan ze volledig op in de rol van vrouwe Justitia en spugen vragen in de lucht.
‘Economische vluchteling, politieke vluchteling.’
‘Waar zijn jouw identiteitspapieren gebleven?’’ Ben je getrouwd, student, of werk je?’
‘Wie zijn je ouders? ‘‘Kun jij het volkslied van je land herinneren?’
'Wil je het nu voor ons zingen?’ ‘Waarom ben jij hierheen gekomen?‘
‘Ja, dat verhaaltje hebben wij vaker gehoord!’’ Volgende!’
‘Meld je elke week en vergeet je stempelkaart niet.’
‘Uw zaak blijft in afwachting…’
‘Volgende!’
En dan mag ik in dit democratische land niet zeggen
dat ik van deze aanpak walg. En ze erom haat.
Met het schaamrood op mijn kaken, vervloek ik elke afkomst
en het gesloten boek dat ik moet spelen. Ik word een vluchteling!
Vaders worden meegevoerd door andere vaders,
moeders wenen in oude krotten en kinderen jagen het eigen volk op.
In wolken buskruit sla jij je vuist tegen de hardhouten tafel aan.
Nog nooit heb ik iemand bloed zien huilen.
Het geeft me kippenvel, ik trek mijn vest strakker over me heen.
Kil ligt je blik in de mijne, ik wil verdwijnen.
- soms is onwetendheid de beste vriend-
Jij bent een vluchteling!
We lopen naar buiten, sommige mensen kijken neerbuigend naar je.
Daar heb je er weer zo een. Nog iemand die wil profiteren van onze belastingcenten.
Ze weten niet dat jij gebonden bent aan wetten en regels.
Dat je wilt werken of leren, maar het gewoonweg niet mag.
Zij zien de littekens op je lichaam niet, van de mishandelingen.
En hoe je ziel gebrandmerkt is door de tijd.
Dat jij je onbegrepen voelt tussen mensen die jou niet erkennen,
je trots telkens wordt aangetast.
Hoe het is dat je geen rechten meer hebt om eigen keuzes te maken
of een toekomst op te bouwen in een land waar je in leugens moet leven.
Dat je het allerliefst zo spoedig mogelijk terugkeert naar je moederland.
En jij wilt schreeuwen tegen de massa:
‘Sorry, dat ik besta!’
(geplaatst op 10-12-2007)
terug naar boven
| © 2002/ 2007 't Prieeltje Online. Disclaimer. Webdesign: Henri Thijs. 't (muzen-)Koeriertje , Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 0032477794783. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |