 |  |  |  |  |
Een kort verhaal van Ubbo-Derk HAKHOLT (3)
ROLMOPS
De haven van Hamburg geldt als een bezienswaardigheid De stadstoer wilde ons er een
blik op gunnen. We werden zelfs een half uur uit de bus gelaten. Helaas, het regende
hevig en heftig op zijn Duitse-Bochts.
Zo was er niet veel aan. Maar het half uur al rondlopend een indruk krijgen stond nu
eenmaal op het toerprogamma, weer of geen weer. Ik vluchtte met vele anderen naar
wat een kiosk leek, omdat het gebouwtje rondom van een afdak voorzien was, waaronder
we tenminste konden schuilen. Maar het hoefde bij schuilen alleen niet te blijven. Aan
een loket werden spijzen en dranken verkocht Een lange rij tochtgenoten was mij voor,
zodat ik ruimschoots de gelegenheid kreeg om te bekijken, wat er te krijgen was. Toen
ik bijna aan de beurt was, kon ik naast het verkoopluik enkele planken boven elkaar zien,
waarop allerlei begeerlijkheden stonden uitgestald. Mijn ogen dwaalden van links naar
rechts en van boven naar beneden. Opeens hechtte mijn blik zich aan iets. Zag ik het
goed? Ik ging half buiten de rij om beter te kunnen kijken. Op ooghoogte stond een
grote stopfles met op het etiket in hanepoten geschreven: ROLLMOPS! Tot op dat
ogenblik had ik altijd gedacht, dat de rolmops een typisch nederlandse lekkernij was, die
ik overigens in geen jaren had genoten. En nu ploteling tijdens een verloren halfuurtje
ruimschoots de gelegenheid om de schade in te halen! Rolmopsen! Opgerolde halve
haringen, met kruidenazijn gemarineerd! Het lekkere zure water liep me als voorsmaak
in stromen om de tanden. - Maar ik was nog niet aan de beurt.
- - -
Schuin achter mij stond een oosterling, zo op het oog waarschijnlijk een Japanner. Ook
hij doodde de wachttijd met rondkijken. Hij vertoonde geen enkele teken van emotie, ook
niet van verveling of ongeduld.
Mijn beurt. Ik wees op de fles met ROLLMOPS. Op mijn bestelling kreeg ik twee
rolmopsen in een dik, niet helemaal vochtwerend servetje. Ik sperde mijn mond al open
voor een grote eerste hap, toen ik op een schouder werd getikt. De Japanner. Hij vroeg
me in een nauwelijks verstaanbaar engels en op mijn aankoop wijzend, wat ik daar had.
Wat moest ik zeggen? Het woordje rolmops had hoe dan ook uitgesproken natuurlijk
geen enkele betekenis voor hem. Ik nam een iets kleinere, beschaafdere hap, dan ik
oorspronkelijk van plan was geweest, en zei toen langzaam en duidelijk zoiets als:
"Herring, fish, lekker, delicious!" Tegelijkertijd maakte ik vergezeld van een brede
grijns van welbevinden ter hoogte van mijn oren met de vrije hand het naar ik hoopte
bijbehorende internationale gebaar.
- - -
De Japanner had de mensen achter hem even opgehouden maar nu stond hij voor het
verkooploket. De verkoopster gaf ook hem uit de fles met ROLLMOPS. Even later zag
ik de Japanner voorzichtig aan het opgerolde, opgeprikte halve haringlijf likken, en toen
wat hulpeloos naar mij kijken. Ik gaf een lik aan het restant van mijn eerste rolmops,
schudde van nee, werkte het overblijfsel in één keer naar binnen, nam meteen een flinke
hap van mijn tweede rolmops, en knikte toen nadrukkelijk van ja. De Japanner nam nu ook
een hapje, proefde nadenkend, stopte de rest, die meer was dan dat hapje, in één keer in
de mond, slikte even in het opprikstokje, dat hij gelukkig wist te verwijderen, en
verorberde zijn tweede rolmops in een ommezien. Haastig voegde hij zich dadelijk
opnieuw bij het kleiner wordend rijtje wachtenden voor het loket.
...
De bus toeterde voor het vervolg van onze stadsbezichtigingstocht door de nog altijd
neergutsende regen. Ik had de stand van het rolmopsengebruik van de Japanner en mij
bijgehouden: hij had er acht gehad tegen ik vier. De stopfles stond leeg op de plank.
Vanwege de voortdurende regendouche snelden we allemaal tegelijk op de busingang toe.
Vlak voor mij stopte de Japanner plotseling, boog al druipend in een houding van één en
al eerbied, en liet mij voorgaan. Terwijl de bus zich in beweging zette, keek ik nog eens
zijn kant uit. Hij zat naar mij te kijken, en speelde het zelfs in zijn zithouding klaar om
met al die rolmopsen in zijn maag een buiging te maken.
Op het stationsplein eindigde de bezichtiging, waar zij ook begonnen was. We moesten
allemaal de bus uit, het mocht buiten plenzen van de regen. Ik was al een paar stappen
op weg naar een beschutte plaats, toen de Japanner mij inhaalde en zich zelfs vóór mij
plaatste. Ik moest wel even inhouden, zelfs stilhouden. Opnieuw boog hij, lenig en vol
zwier, zoals hij dat kennelijk gewend was, blijkbaar niet in het minst door de vier
gemarineerde haringen in zijn lijf gehinderd. Stijf en onwennig boog ik beleefd een keer
terug, en voelde me daarbij zèlf zo ongeveer een rolmops.
Hij liep met me op. Pas in de drukke ondergrondse oversteekplaats raakten we elkaar
kwijt. Raakte ik hem kwijt.
(geplaatst op 15-03-2005)
terug naar boven
ROLMOPS
De haven van Hamburg geldt als een bezienswaardigheid De stadstoer wilde ons er een
blik op gunnen. We werden zelfs een half uur uit de bus gelaten. Helaas, het regende
hevig en heftig op zijn Duitse-Bochts.
Zo was er niet veel aan. Maar het half uur al rondlopend een indruk krijgen stond nu
eenmaal op het toerprogamma, weer of geen weer. Ik vluchtte met vele anderen naar
wat een kiosk leek, omdat het gebouwtje rondom van een afdak voorzien was, waaronder
we tenminste konden schuilen. Maar het hoefde bij schuilen alleen niet te blijven. Aan
een loket werden spijzen en dranken verkocht Een lange rij tochtgenoten was mij voor,
zodat ik ruimschoots de gelegenheid kreeg om te bekijken, wat er te krijgen was. Toen
ik bijna aan de beurt was, kon ik naast het verkoopluik enkele planken boven elkaar zien,
waarop allerlei begeerlijkheden stonden uitgestald. Mijn ogen dwaalden van links naar
rechts en van boven naar beneden. Opeens hechtte mijn blik zich aan iets. Zag ik het
goed? Ik ging half buiten de rij om beter te kunnen kijken. Op ooghoogte stond een
grote stopfles met op het etiket in hanepoten geschreven: ROLLMOPS! Tot op dat
ogenblik had ik altijd gedacht, dat de rolmops een typisch nederlandse lekkernij was, die
ik overigens in geen jaren had genoten. En nu ploteling tijdens een verloren halfuurtje
ruimschoots de gelegenheid om de schade in te halen! Rolmopsen! Opgerolde halve
haringen, met kruidenazijn gemarineerd! Het lekkere zure water liep me als voorsmaak
in stromen om de tanden. - Maar ik was nog niet aan de beurt.
- - -
Schuin achter mij stond een oosterling, zo op het oog waarschijnlijk een Japanner. Ook
hij doodde de wachttijd met rondkijken. Hij vertoonde geen enkele teken van emotie, ook
niet van verveling of ongeduld.
Mijn beurt. Ik wees op de fles met ROLLMOPS. Op mijn bestelling kreeg ik twee
rolmopsen in een dik, niet helemaal vochtwerend servetje. Ik sperde mijn mond al open
voor een grote eerste hap, toen ik op een schouder werd getikt. De Japanner. Hij vroeg
me in een nauwelijks verstaanbaar engels en op mijn aankoop wijzend, wat ik daar had.
Wat moest ik zeggen? Het woordje rolmops had hoe dan ook uitgesproken natuurlijk
geen enkele betekenis voor hem. Ik nam een iets kleinere, beschaafdere hap, dan ik
oorspronkelijk van plan was geweest, en zei toen langzaam en duidelijk zoiets als:
"Herring, fish, lekker, delicious!" Tegelijkertijd maakte ik vergezeld van een brede
grijns van welbevinden ter hoogte van mijn oren met de vrije hand het naar ik hoopte
bijbehorende internationale gebaar.
- - -
De Japanner had de mensen achter hem even opgehouden maar nu stond hij voor het
verkooploket. De verkoopster gaf ook hem uit de fles met ROLLMOPS. Even later zag
ik de Japanner voorzichtig aan het opgerolde, opgeprikte halve haringlijf likken, en toen
wat hulpeloos naar mij kijken. Ik gaf een lik aan het restant van mijn eerste rolmops,
schudde van nee, werkte het overblijfsel in één keer naar binnen, nam meteen een flinke
hap van mijn tweede rolmops, en knikte toen nadrukkelijk van ja. De Japanner nam nu ook
een hapje, proefde nadenkend, stopte de rest, die meer was dan dat hapje, in één keer in
de mond, slikte even in het opprikstokje, dat hij gelukkig wist te verwijderen, en
verorberde zijn tweede rolmops in een ommezien. Haastig voegde hij zich dadelijk
opnieuw bij het kleiner wordend rijtje wachtenden voor het loket.
...
De bus toeterde voor het vervolg van onze stadsbezichtigingstocht door de nog altijd
neergutsende regen. Ik had de stand van het rolmopsengebruik van de Japanner en mij
bijgehouden: hij had er acht gehad tegen ik vier. De stopfles stond leeg op de plank.
Vanwege de voortdurende regendouche snelden we allemaal tegelijk op de busingang toe.
Vlak voor mij stopte de Japanner plotseling, boog al druipend in een houding van één en
al eerbied, en liet mij voorgaan. Terwijl de bus zich in beweging zette, keek ik nog eens
zijn kant uit. Hij zat naar mij te kijken, en speelde het zelfs in zijn zithouding klaar om
met al die rolmopsen in zijn maag een buiging te maken.
Op het stationsplein eindigde de bezichtiging, waar zij ook begonnen was. We moesten
allemaal de bus uit, het mocht buiten plenzen van de regen. Ik was al een paar stappen
op weg naar een beschutte plaats, toen de Japanner mij inhaalde en zich zelfs vóór mij
plaatste. Ik moest wel even inhouden, zelfs stilhouden. Opnieuw boog hij, lenig en vol
zwier, zoals hij dat kennelijk gewend was, blijkbaar niet in het minst door de vier
gemarineerde haringen in zijn lijf gehinderd. Stijf en onwennig boog ik beleefd een keer
terug, en voelde me daarbij zèlf zo ongeveer een rolmops.
Hij liep met me op. Pas in de drukke ondergrondse oversteekplaats raakten we elkaar
kwijt. Raakte ik hem kwijt.
(geplaatst op 15-03-2005)
terug naar boven
| © 2002/ 2005 't Prieeltje Online. Disclaimer. Webdesign: Henri Thijs. 't (muzen-)Koeriertje , Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 0032477794783. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |