 |  |  |  |  |
Een kort verhaal van Ubbo-Derk HAKHOLT (2)
BEIDEN MET DE BUS
De eerste keer merkten de beide mannen bij de bushalte elkaar nauwelijks op. De
tweede keer wel, maar letten ze verder niet op elkaar. De derde keer stonden ze als
bekende onbekenden naast elkaar te wachten, zoals de vierde en de vijfde keer.
Bij één van hen rijpte het plan om in die gedwongen situatie verandering te brengen. Zij
waren en bleven blijkbaar de enigen, die op dat tijdstip van die halte gebruik maakten.
De volgende keer was degene, die verandering wilde, zoals gewoonlijk de laatste. Hij
groette amper merkbaar, dat om geen figuur te slaan, als de ander niet reageerde. Die
groette, mogelijk iets merkbaarder dan hij gedaan had - terug.
Ook toen hij de tweede dag kwam aanstappen, stond de ander er al. Hij zei dapper (of
roekeloos?):"Goeje Morgen". De ander toonde zich een genadige echo, waardoor hij hem
althans een flater bespaarde.
Het ook de volgende dagen werktuigelijk geëchode "Goeje morgen" werd hem op den duur
te eentonig en te oppervlakkig. Daarom zei hij voor de afwisseling maar eens:"Mooi
weer vandaag!" Het wàs inderdaad opvallend mooi weer. De ander leek iets van een
lichte buiging te maken maar zei niets terug. Die was vermoedelijk een beetje verrast,
en kon zo gauw geen weerwoord vinden.
"Goeje morgen" kun je een paar keer herhalen, maar "Mooi weer vandaag!" minder goed,
vooral niet, als rondom neerslaande regen hoogtij viert. Dus zon hij op iets anders. Het
werd:"U was weer de eerste, u bent me altijd te vlug af". Het kon toch wel niet anders,
of daarop moest de ander met eigen woorden reageren. Die verstrakte verstijfde en
aarzelde niet lang. Hij nam een overduidelijk afwerende houding aan, en wees
nadrukkelijk eerst naar het eigen-, en vervolgens naar zijn voorhoofd.
Hij nam zijn maatregel. In het vervolg stapte hij een halte eerder in. Dat kostte hem
elke morgen wel een paar minuten extra lopen door weer en wind, maar alles liever dan
verdere ontmoetingen met die ander bij de dichtsbijzijnde bushalte. Hij had het er voor
over!
Bij het instappen zocht hij opzettelijk meteen een plaatsje op één van de achterste
banken. De ander bleef bij de gewone halte instappen. Aan diens gedrag was het
opmerkelijkste, dat hij kostte wat kostte een plaats vóór in de bus probeerde te
bemachtigen, en - als dat niet lukte - ondanks verwijzingen van medepassagiers naar lege
plaatsen achterin de voorkeur gaf aan een staanplaats vooraan in het middenpad. En
verder meende hij op te merken, dat de latere instapper in het begin iets van een
spottende uitdrukking op het gezicht had, maar dat kon ook verbeelding zijn geweest.
(geplaatst op 15-03-2005)
terug naar boven
BEIDEN MET DE BUS
De eerste keer merkten de beide mannen bij de bushalte elkaar nauwelijks op. De
tweede keer wel, maar letten ze verder niet op elkaar. De derde keer stonden ze als
bekende onbekenden naast elkaar te wachten, zoals de vierde en de vijfde keer.
Bij één van hen rijpte het plan om in die gedwongen situatie verandering te brengen. Zij
waren en bleven blijkbaar de enigen, die op dat tijdstip van die halte gebruik maakten.
De volgende keer was degene, die verandering wilde, zoals gewoonlijk de laatste. Hij
groette amper merkbaar, dat om geen figuur te slaan, als de ander niet reageerde. Die
groette, mogelijk iets merkbaarder dan hij gedaan had - terug.
Ook toen hij de tweede dag kwam aanstappen, stond de ander er al. Hij zei dapper (of
roekeloos?):"Goeje Morgen". De ander toonde zich een genadige echo, waardoor hij hem
althans een flater bespaarde.
Het ook de volgende dagen werktuigelijk geëchode "Goeje morgen" werd hem op den duur
te eentonig en te oppervlakkig. Daarom zei hij voor de afwisseling maar eens:"Mooi
weer vandaag!" Het wàs inderdaad opvallend mooi weer. De ander leek iets van een
lichte buiging te maken maar zei niets terug. Die was vermoedelijk een beetje verrast,
en kon zo gauw geen weerwoord vinden.
"Goeje morgen" kun je een paar keer herhalen, maar "Mooi weer vandaag!" minder goed,
vooral niet, als rondom neerslaande regen hoogtij viert. Dus zon hij op iets anders. Het
werd:"U was weer de eerste, u bent me altijd te vlug af". Het kon toch wel niet anders,
of daarop moest de ander met eigen woorden reageren. Die verstrakte verstijfde en
aarzelde niet lang. Hij nam een overduidelijk afwerende houding aan, en wees
nadrukkelijk eerst naar het eigen-, en vervolgens naar zijn voorhoofd.
Hij nam zijn maatregel. In het vervolg stapte hij een halte eerder in. Dat kostte hem
elke morgen wel een paar minuten extra lopen door weer en wind, maar alles liever dan
verdere ontmoetingen met die ander bij de dichtsbijzijnde bushalte. Hij had het er voor
over!
Bij het instappen zocht hij opzettelijk meteen een plaatsje op één van de achterste
banken. De ander bleef bij de gewone halte instappen. Aan diens gedrag was het
opmerkelijkste, dat hij kostte wat kostte een plaats vóór in de bus probeerde te
bemachtigen, en - als dat niet lukte - ondanks verwijzingen van medepassagiers naar lege
plaatsen achterin de voorkeur gaf aan een staanplaats vooraan in het middenpad. En
verder meende hij op te merken, dat de latere instapper in het begin iets van een
spottende uitdrukking op het gezicht had, maar dat kon ook verbeelding zijn geweest.
(geplaatst op 15-03-2005)
terug naar boven
| © 2002/ 2005 't Prieeltje Online. Disclaimer. Webdesign: Henri Thijs. 't (muzen-)Koeriertje , Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 0032477794783. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |