 |  |  |  |  |
Korte verhalen van Ubbo-Derk HAKHOLT
INWIJDING IN HET BESTAAN
De tempel, en hoe er te komen? Als het niet eenvoudig was, zou het moeilijk zijn. Men
slaat gewoon een hoek van de werkelijkheid om, het geeft niet, welke, maar natuurlijk wel
de juiste.
Men bevindt zich dan in een vriendelijk, heuvelend - bijna keuvelend - landschap met hier
een gazon, en daar een vijver, en verderop een pluk struiken, en ginds een rij bomen.
Loop en geniet maar !
Al gauw ziet men de tempel. Zonder moeite zal iedereen die herkennen, juist, omdat men
hem nog nooit gezien heeft. Bovendien : er is binnen de hele omtrek van de horizon geen
andere.
De tempel vertoont rondom strakke lijnen, zonder enige versiering. Men dient er een
rondgang omheen te maken, want hij is eigenlijk een omloopheiligdom, bedoeld voor een
processie. Daar kan men het bij laten. Men behoeft dus niet naar binnen te gaan, en het
is in zekere zin ook beter zulks niet te doen, hoewel het zou baten noch schaden, want
binnenin bevindt zich een niets, dat zich qualitate qua niet als zodanig manifesteert.
Soms kan het gebeuren, dat de tempel niet eens een binnenin blijkt te hebben, althans
geen bruikbare ingang naar binnen.
Wie nog wat geduld en tijd over heeft en de neiging voelt even rond te blijven hangen -
wat overigens na de rondgang geen enkele zin heeft en althans daarom geen aanbeveling
schijnt te verdienen -, zal ongetwijfeld de tempel enigszins nauwkeuriger bekijken. Dan
kàn het zijn, dat zo iemand dan iets merkwaardigs ontdekt: een soort krul, een hangsel
(geen versering) aan de daklijst. Een hoogst enkele keer verandert dat krulsel in een
mond, een tandeloze, tongloze open hangmond, die gaat praten. Luister maar niet naar de
dan uitgebrachte geluiden, hoewel, dat luisteren kan ook weer geen kwaad, want die
geluiden zullen niet kwetsen of ergeren, trouwens ook niet aanspreken of troosten : men
hoort niets anders dan gebrabbelde zinloosheid.
Vertoef daar overigens in elk geval niet te lang. Dat zou men op den duur misschien met
blijven moeten betalen, en die prijs zou te hoog kunnen blijken te zijn. Juist het
ontdekte - en zeker dít ontdekte - vraagt om bewuste en daadkrachtige verlating, -
anders heeft het verslaving en gevangenschap ten gevolge, en op lange termijn mogelijk
verveling.
Hoe bij de tempel vandaan te komen ? Loop vanuit het bouwsel gezien naar links weg (je
was immers van rechts gekomen; anders het tegenovergestelde). Het maakt overigens
geen enkel verschil, hoe je dan verder loopt, als je zodra je kunt maar weer een hoek van
de werkelijkheid omslaat.
Verschil maakt het wel degelijk, wèlke hoek dat is. Het dient namelijk dezelfde hoek als
in het begin te zijn, maar dan in tegengestelde richting. Helaas heeft men geen
maatstaven in handen, waardoor men dat verantwoord kan uitmaken. Het omslaan van alle
andere hoeken doet in een afgrond storten.
Tenslotte, voordat iemand aan de tocht naar die tempel begint : men zal die in geval van
overleven nooit kunnen vergeten en hem telkens willen herhalen. Vanzelfsprekend ! Dat
hoeft niet erg te zijn, tenminste niet erger dan andere dingen, die erg zijn in het
bestaan, en die tegelijk onvermijdelijk bij de kwaliteitsbepaling ervan behoren. Die
tocht zal een mens verarmen noch verrijken, hij zal hem levenslang bezig houden, hij zal
zijn bestaan met schijnbare activa en passiva vullen, tot de nulsom van de dood.
EEN LEVENSGANG
Op de bewaarschool - zo heette de kleuterschool van toen - had hij meegedaan aan de
opvoering van een spel s Levens Tuyn geheten. Hij wed bij de paardebloemen
ingedeeld, zoals anderen bij de narcissen, margrieten en zonnebloemen; ook waren er
kabouters, elfjes en feeën.
Op het gymnasium moesten de leerlingen bij het vak Kosmografie het heelal op het bord
zetten. Hij mocht de aarde intekenen. Niemand anders had zich trouwens voor dat
karwei gemeld.
In het bedrijf werd de opzet van de nieuwe productiemethode nog één keer met alle
medewerkers doorgenomen. Hij was degene, die het interactieproces op flaps neerzette.
Hij was de enige, die daarvoor tijdens de loopbaanconcurrentie belangstelling had.
In de actieoptocht van bejaarden - vóór de vier Ls van Leven, Licht, Liefde en Lach en
tégen de zes Vs van Verdringen, Verachtering, Versukkeling, Verzwakking, Verloedering
en Vernedering - liep hij mee, mee met de deelnemers, die zich energiek over de dijk van
een rivier voortsleepten, vooral, toen er een T.V.-camera op hen gericht werd.
Toen de stoet voorbij was, slaagden lang niet alle paardebloemen erin zich uit hun
vertrapte staat op te richten. En er verschenen geen kabouters, elfjes en feeën om hen
daarbij in een interactieproces te helpen. Tovenaars en heksen veegden de voetstappen -
ook de zijne - in de vertrapte aarde uit en strooiden er zaad over van bodembedekkers.
Die verrichtten een tijdje later hun taak, en deden hun naam eer aan.
terug naar boven
INWIJDING IN HET BESTAAN
De tempel, en hoe er te komen? Als het niet eenvoudig was, zou het moeilijk zijn. Men
slaat gewoon een hoek van de werkelijkheid om, het geeft niet, welke, maar natuurlijk wel
de juiste.
Men bevindt zich dan in een vriendelijk, heuvelend - bijna keuvelend - landschap met hier
een gazon, en daar een vijver, en verderop een pluk struiken, en ginds een rij bomen.
Loop en geniet maar !
Al gauw ziet men de tempel. Zonder moeite zal iedereen die herkennen, juist, omdat men
hem nog nooit gezien heeft. Bovendien : er is binnen de hele omtrek van de horizon geen
andere.
De tempel vertoont rondom strakke lijnen, zonder enige versiering. Men dient er een
rondgang omheen te maken, want hij is eigenlijk een omloopheiligdom, bedoeld voor een
processie. Daar kan men het bij laten. Men behoeft dus niet naar binnen te gaan, en het
is in zekere zin ook beter zulks niet te doen, hoewel het zou baten noch schaden, want
binnenin bevindt zich een niets, dat zich qualitate qua niet als zodanig manifesteert.
Soms kan het gebeuren, dat de tempel niet eens een binnenin blijkt te hebben, althans
geen bruikbare ingang naar binnen.
Wie nog wat geduld en tijd over heeft en de neiging voelt even rond te blijven hangen -
wat overigens na de rondgang geen enkele zin heeft en althans daarom geen aanbeveling
schijnt te verdienen -, zal ongetwijfeld de tempel enigszins nauwkeuriger bekijken. Dan
kàn het zijn, dat zo iemand dan iets merkwaardigs ontdekt: een soort krul, een hangsel
(geen versering) aan de daklijst. Een hoogst enkele keer verandert dat krulsel in een
mond, een tandeloze, tongloze open hangmond, die gaat praten. Luister maar niet naar de
dan uitgebrachte geluiden, hoewel, dat luisteren kan ook weer geen kwaad, want die
geluiden zullen niet kwetsen of ergeren, trouwens ook niet aanspreken of troosten : men
hoort niets anders dan gebrabbelde zinloosheid.
Vertoef daar overigens in elk geval niet te lang. Dat zou men op den duur misschien met
blijven moeten betalen, en die prijs zou te hoog kunnen blijken te zijn. Juist het
ontdekte - en zeker dít ontdekte - vraagt om bewuste en daadkrachtige verlating, -
anders heeft het verslaving en gevangenschap ten gevolge, en op lange termijn mogelijk
verveling.
Hoe bij de tempel vandaan te komen ? Loop vanuit het bouwsel gezien naar links weg (je
was immers van rechts gekomen; anders het tegenovergestelde). Het maakt overigens
geen enkel verschil, hoe je dan verder loopt, als je zodra je kunt maar weer een hoek van
de werkelijkheid omslaat.
Verschil maakt het wel degelijk, wèlke hoek dat is. Het dient namelijk dezelfde hoek als
in het begin te zijn, maar dan in tegengestelde richting. Helaas heeft men geen
maatstaven in handen, waardoor men dat verantwoord kan uitmaken. Het omslaan van alle
andere hoeken doet in een afgrond storten.
Tenslotte, voordat iemand aan de tocht naar die tempel begint : men zal die in geval van
overleven nooit kunnen vergeten en hem telkens willen herhalen. Vanzelfsprekend ! Dat
hoeft niet erg te zijn, tenminste niet erger dan andere dingen, die erg zijn in het
bestaan, en die tegelijk onvermijdelijk bij de kwaliteitsbepaling ervan behoren. Die
tocht zal een mens verarmen noch verrijken, hij zal hem levenslang bezig houden, hij zal
zijn bestaan met schijnbare activa en passiva vullen, tot de nulsom van de dood.
EEN LEVENSGANG
Op de bewaarschool - zo heette de kleuterschool van toen - had hij meegedaan aan de
opvoering van een spel s Levens Tuyn geheten. Hij wed bij de paardebloemen
ingedeeld, zoals anderen bij de narcissen, margrieten en zonnebloemen; ook waren er
kabouters, elfjes en feeën.
Op het gymnasium moesten de leerlingen bij het vak Kosmografie het heelal op het bord
zetten. Hij mocht de aarde intekenen. Niemand anders had zich trouwens voor dat
karwei gemeld.
In het bedrijf werd de opzet van de nieuwe productiemethode nog één keer met alle
medewerkers doorgenomen. Hij was degene, die het interactieproces op flaps neerzette.
Hij was de enige, die daarvoor tijdens de loopbaanconcurrentie belangstelling had.
In de actieoptocht van bejaarden - vóór de vier Ls van Leven, Licht, Liefde en Lach en
tégen de zes Vs van Verdringen, Verachtering, Versukkeling, Verzwakking, Verloedering
en Vernedering - liep hij mee, mee met de deelnemers, die zich energiek over de dijk van
een rivier voortsleepten, vooral, toen er een T.V.-camera op hen gericht werd.
Toen de stoet voorbij was, slaagden lang niet alle paardebloemen erin zich uit hun
vertrapte staat op te richten. En er verschenen geen kabouters, elfjes en feeën om hen
daarbij in een interactieproces te helpen. Tovenaars en heksen veegden de voetstappen -
ook de zijne - in de vertrapte aarde uit en strooiden er zaad over van bodembedekkers.
Die verrichtten een tijdje later hun taak, en deden hun naam eer aan.
terug naar boven
| © 2002/ 2004 't Prieeltje Online. Disclaimer. Webdesign: Henri Thijs. 't (muzen-)Koeriertje , Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 0032477794783. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |