 |  |  |  |  |
Een kortverhaal van Hans KILIAN
VRIENDINNEN
Van zo dichtbij leek zij heel iemand anders. Toen hij haar vanaf de bar
bestudeerde, had ze gedachten opgeroepen aan zwoele zomeravonden met
gekwinkeleer van merels en lange wandelingen langs het strand.
Maar om te beginnen lag haar make-up veel te dik op haar gezicht. Daarnaast
praatte ze wel erg plat. Ook haar manier van dansen deed stuntelig aan, omdat
ze een overdreven zwierigheid in haar passen probeerde te leggen. Hij had juist
besloten haar na deze dans maar weer te dumpen om nog een kans te maken bij
een van de andere dames, toen ze iets zei dat hem tegenhield.
"Is dit ook jouw eerste keer?"
"Hoezo?"
"Nou gewoon. Ik ben hier voor de eerste keer. Mijn vriendin heeft mij
meegenomen. Ik heb haar eindelijk maar haar zin gegeven."
"O," was alles wat hij zich ontvallen liet. Hij kwam hier al zo lang, dat hij iets
dergelijks al vaker gehoord had. De meeste vrouwen die naar een
alleenstaandenclub kwamen, wilden er nu eenmaal niet voor uit komen, dat ze op
zoek waren naar een man. Trouwens, sommige mannen konden ook maar moeilijk
toegeven, dat ze geen andere mogelijkheid zagen om met een vrouw in contact te
komen.
Zij keek hem aan alsof ze nog wat bijzonders uit zijn mond dacht te zullen
horen."Eén keer moet de eerste zijn," zei hij tenslotte maar.
Hij beschouwde het als een daad van eenvoudige beleefdheid, dat hij tijdens de
kort pauze bij haar aan het tafeltje ging zitten. Zij moest de eerste keer niet de
indruk krijgen, dat de mannen die hier kwamen, lomperiken waren. Ze stelde hem
voor aan haar onooglijke vriendin, die nog niet gedanst had. Toen de muziek weer
inzette, stelde ze hem voor om ook eens met haar vriendin te dansen. Weer die
blik.
Er was weinig aan te doen. Even later zwierde hij over de veel te grote
dansvloer. De vriendin mocht dan een grijze muis zijn, zij kon wel erg goed
dansen en hij genoot meer dan hij eigenlijk wilde. Na een paar dansen leverde hij
haar weer bij het tafeltje af, waar nu echter niemand meer zat. Even overwoog
hij om ook maar weer aan te schuiven, maar toen maakte hij zich toch maar snel
uit de voeten in de richting van de bar. Voor deze avond was hij hoffelijk genoeg
geweest; het werd tijd dat hij eens ergens serieus werk van maakte.
Vanachter een glas bier bestudeerde hij de aanwezige vrouwen. Met een aantal
ervan had hij al eens wat gehad en van de overige waren er niet veel de moeite
waard. De meeste mannen draaiden rond een goed geconserveerde blondine, die
zich de belangstelling goed liet smaken en voortdurend kirde. Zijn type was het
echter niet. Het leek een verloren avond te worden.
Net toen hij nog wat wilde bestellen, zag hij dat de beide vriendinnen zich naar
de uitgang bewogen. Hij liet zich van zijn kruk glijden en wist ze nog net op tijd
te achterhalen.
"Nu al naar huis?"
"Corien voelt zich ineens niet zo lekker," zei de grijze muis, terwijl ze naar haar
vriendin gebaarde.
"Dat is vervelend."
"Ja, weet jij soms waar de bus precies stopt?"
Hij keek naar Corien, die er stilletjes bijstond. Er was verder niets waaruit zou
kunnen blijken, dat ze niet helemaal in orde was. Zij zag er eigenlijk toch wel
redelijk aantrekkelijk uit.
"Zijn jullie met de bus? Zal ik jullie met de auto naar huis brengen? Ik heb het
hier voor vanavond ook wel gezien."
De vriendinnen keken aarzelend naar elkaar.
"Ik ben Bert," zei hij en hij stak zijn hand uit naar de grijze muis, die Ans bleek
te heten. De hand van Corien voelde warm aan."En?"
De vrouwen stemden toe en even later reden ze de parkeerplaats af. De beide
vriendinnen bleken in een dorpje net buiten de stad te wonen. Corien bleek
helaas de eerste te zijn, die hij af moest zetten. Terwijl de vriendinnen voor
haar deur nog even smoesden, prentte Bert zich voor de zekerheid haar adres
goed in. Eventueel zou hij haar telefoonnummer dan zo kunnen opvragen.
Bij het huis van Ans verraste zij hem door te vragen of hij nog zin had om binnen
nog wat te komen drinken."Dat heb je eigenlijk wel verdiend!" voegde ze er met
een zowaar wat schalks en geheimzinnig lachje aan toe.
"Waarom?" had hij bijna gevraagd.
Hij wachtte even met reageren.
"Ach, waarom ook niet, het is nog vroeg," antwoordde hij net even te nonchalant.
In de halfdonkere doorzonkamer schonk Ans hem whisky in. Zij nam zelf een
martini. Bert vroeg zich af of er boven kinderen sliepen en vroeg daarom maar
of ze ook gescheiden was. Dat bleek inderdaad zo te zijn. Kinderen had ze ook,
maar die woonden bij hun vader. Het leek Bert nog niet het juiste moment om te
informeren waarom. Eigenlijk interesseerde het hem ook niet zo.
Ans veranderde het onderwerp."Ik heb wel gemerkt hoor,dat je in Corien
geïnteresseerd was."
Bert ging verzitten en zocht naar een formulering die noch als een ontkenning,
noch als een bevestiging opgevat kon worden. Maar het wilde niet zo gauw. Hij
bromde wat en goot het glas door zijn keel. Ans haastte zich om hem bij te vullen.
"Dat geeft niet hoor. Dat kan ik best begrijpen. Maar ik moet je wat over haar
vertellen. Alleen moet je wel beloven, dat je het voor je houdt."
Bert begon zich nu echt wat onbehaaglijk te voelen en keek maar vast eens op
zijn horloge. Maar het was nog steeds tamelijk vroeg.
"Hoezo?"
Van Ans kreeg hij nu in het kort het verhaal van Corien te horen. Dat ze een zo'n
slecht huwelijk achter de rug had met een man die haar sloeg. Dat ze vroeger ook
al eens verkracht was. Ze was zelfs opgenomen geweest, een paar jaar geleden.
Maar ze had nog steeds moeite met mannen. Terwijl het nu juist zo goed voor
haar zou zijn, als ze eindelijk weer eens met een man in contact kwam.
"Al meer dan een jaar doe ik mijn best om haar ook eens aan de man te brengen.
Begrijp je?"
Bert knikte, hoewel hij niet zeker wist of hij het inderdaad begreep.
"Jij lijkt me eigenlijk wel een goed type voor haar," besloot Ans voorlopig en
schonk de glazen nog maar eens vol.
"Waarom?" wilde Bert weten.
"Nou, je lijkt me een fatsoenlijk type. Niet zo'n loze praatjesmaker.
Zachtmoedig ook."
Daar moest Bert over nadenken. Hij had zichzelf nog nooit zo gezien. Hij hield
er trouwens niet van om veel over zichzelf na te denken. Daar ging je je alleen
maar beroerd van voelen, dus dat kon niet gezond zijn.
"Ik niet hoor," ging Ans verder.
"Wat?"
"Nou, ik heb helemaal geen afkeer van mannen hoor. Dat moet je niet denken."
Op haar gezicht verscheen weer dat schalkse lachje."Zal ik eens kijken of er nog
worst is of zo?"
Terwijl Ans de kamer uit was, blies Bert een beetje uit. Wat was de bedoeling
hiervan? Misschien hadden ze op zijn werk wel gelijk, dat hij beter helemaal
nooit had kunnen trouwen, omdat hij toch niets van vrouwen begreep. Auto's, die
kreeg je op den duur wel door. Hij had ook nooit kunnen begrijpen, waarom
Marijke bij hem was weggelopen.
"Helaas, de worst was op. Maar misschien wil je iets anders?"
Ans was alweer terug en stond voor hem. Zij had alleen haar ondergoed nog aan.
Zo in haar beha en slipje had ze een beter figuur, dan hij voor mogelijk had
gehouden. Verbouwereerd stond hij op.
"Wil je misschien blijven slapen?"
Voordat hij een antwoord kon formuleren, als hij tenminste nog iets onder
woorden had kunnen brengen, had ze haar hand al op zijn gulp gelegd. Zij hoefde
nauwelijks te wrijven of er was al een duidelijk resultaat.
"Ik denk dat ik het antwoord al weet," giechelde ze."Zullen we naar boven
gaan?"
Halverwege de trap draaide ze zich om."Maar beloof je wel, dat je een keer bij
Corien langs gaat?"
Bert beloofde het. Hij kon zijn handen niet langer van haar af houden.
In de slaapkamer ontdeed Ans zich van wat ze nog aan had."Als je het goed doet,
ga ik van de week zelf wel met je mee. Dan laat ze je zeker binnen."
Hij kleedde zich in ijltempo uit.
"Toch nog worst!" Ze glimlachte vriendelijk en wees op zijn erectie.
Bert lachte ook een beetje."Maar waarom doe je het met me, als je wilt dat ik
het met je vriendin aanleg?" kon hij toch niet nalaten te vragen, toen ze op bed
lagen te vrijen.
"Nou gewoon, omdat ik ook wel eens aan mijn trekken wil komen. En zoveel kans
krijg ik nu eenmaal niet," zei ze vlakbij zijn oor."Sinds ik met Corien omga, heb
ik meer succes. Ze wijst alle mannen af en dan komen ze soms bij mij terecht.
Maar eerlijk is het natuurlijk niet."
Bert gromde en stak zijn lid in haar.
"Maar je moet Corien hierover natuurlijk niks vertellen," zei ze, terwijl ze al
begon te schokken.
Maar dat hoorde hij niet meer. Daarvoor piepte het bed te veel.
terug naar boven
VRIENDINNEN
Van zo dichtbij leek zij heel iemand anders. Toen hij haar vanaf de bar
bestudeerde, had ze gedachten opgeroepen aan zwoele zomeravonden met
gekwinkeleer van merels en lange wandelingen langs het strand.
Maar om te beginnen lag haar make-up veel te dik op haar gezicht. Daarnaast
praatte ze wel erg plat. Ook haar manier van dansen deed stuntelig aan, omdat
ze een overdreven zwierigheid in haar passen probeerde te leggen. Hij had juist
besloten haar na deze dans maar weer te dumpen om nog een kans te maken bij
een van de andere dames, toen ze iets zei dat hem tegenhield.
"Is dit ook jouw eerste keer?"
"Hoezo?"
"Nou gewoon. Ik ben hier voor de eerste keer. Mijn vriendin heeft mij
meegenomen. Ik heb haar eindelijk maar haar zin gegeven."
"O," was alles wat hij zich ontvallen liet. Hij kwam hier al zo lang, dat hij iets
dergelijks al vaker gehoord had. De meeste vrouwen die naar een
alleenstaandenclub kwamen, wilden er nu eenmaal niet voor uit komen, dat ze op
zoek waren naar een man. Trouwens, sommige mannen konden ook maar moeilijk
toegeven, dat ze geen andere mogelijkheid zagen om met een vrouw in contact te
komen.
Zij keek hem aan alsof ze nog wat bijzonders uit zijn mond dacht te zullen
horen."Eén keer moet de eerste zijn," zei hij tenslotte maar.
Hij beschouwde het als een daad van eenvoudige beleefdheid, dat hij tijdens de
kort pauze bij haar aan het tafeltje ging zitten. Zij moest de eerste keer niet de
indruk krijgen, dat de mannen die hier kwamen, lomperiken waren. Ze stelde hem
voor aan haar onooglijke vriendin, die nog niet gedanst had. Toen de muziek weer
inzette, stelde ze hem voor om ook eens met haar vriendin te dansen. Weer die
blik.
Er was weinig aan te doen. Even later zwierde hij over de veel te grote
dansvloer. De vriendin mocht dan een grijze muis zijn, zij kon wel erg goed
dansen en hij genoot meer dan hij eigenlijk wilde. Na een paar dansen leverde hij
haar weer bij het tafeltje af, waar nu echter niemand meer zat. Even overwoog
hij om ook maar weer aan te schuiven, maar toen maakte hij zich toch maar snel
uit de voeten in de richting van de bar. Voor deze avond was hij hoffelijk genoeg
geweest; het werd tijd dat hij eens ergens serieus werk van maakte.
Vanachter een glas bier bestudeerde hij de aanwezige vrouwen. Met een aantal
ervan had hij al eens wat gehad en van de overige waren er niet veel de moeite
waard. De meeste mannen draaiden rond een goed geconserveerde blondine, die
zich de belangstelling goed liet smaken en voortdurend kirde. Zijn type was het
echter niet. Het leek een verloren avond te worden.
Net toen hij nog wat wilde bestellen, zag hij dat de beide vriendinnen zich naar
de uitgang bewogen. Hij liet zich van zijn kruk glijden en wist ze nog net op tijd
te achterhalen.
"Nu al naar huis?"
"Corien voelt zich ineens niet zo lekker," zei de grijze muis, terwijl ze naar haar
vriendin gebaarde.
"Dat is vervelend."
"Ja, weet jij soms waar de bus precies stopt?"
Hij keek naar Corien, die er stilletjes bijstond. Er was verder niets waaruit zou
kunnen blijken, dat ze niet helemaal in orde was. Zij zag er eigenlijk toch wel
redelijk aantrekkelijk uit.
"Zijn jullie met de bus? Zal ik jullie met de auto naar huis brengen? Ik heb het
hier voor vanavond ook wel gezien."
De vriendinnen keken aarzelend naar elkaar.
"Ik ben Bert," zei hij en hij stak zijn hand uit naar de grijze muis, die Ans bleek
te heten. De hand van Corien voelde warm aan."En?"
De vrouwen stemden toe en even later reden ze de parkeerplaats af. De beide
vriendinnen bleken in een dorpje net buiten de stad te wonen. Corien bleek
helaas de eerste te zijn, die hij af moest zetten. Terwijl de vriendinnen voor
haar deur nog even smoesden, prentte Bert zich voor de zekerheid haar adres
goed in. Eventueel zou hij haar telefoonnummer dan zo kunnen opvragen.
Bij het huis van Ans verraste zij hem door te vragen of hij nog zin had om binnen
nog wat te komen drinken."Dat heb je eigenlijk wel verdiend!" voegde ze er met
een zowaar wat schalks en geheimzinnig lachje aan toe.
"Waarom?" had hij bijna gevraagd.
Hij wachtte even met reageren.
"Ach, waarom ook niet, het is nog vroeg," antwoordde hij net even te nonchalant.
In de halfdonkere doorzonkamer schonk Ans hem whisky in. Zij nam zelf een
martini. Bert vroeg zich af of er boven kinderen sliepen en vroeg daarom maar
of ze ook gescheiden was. Dat bleek inderdaad zo te zijn. Kinderen had ze ook,
maar die woonden bij hun vader. Het leek Bert nog niet het juiste moment om te
informeren waarom. Eigenlijk interesseerde het hem ook niet zo.
Ans veranderde het onderwerp."Ik heb wel gemerkt hoor,dat je in Corien
geïnteresseerd was."
Bert ging verzitten en zocht naar een formulering die noch als een ontkenning,
noch als een bevestiging opgevat kon worden. Maar het wilde niet zo gauw. Hij
bromde wat en goot het glas door zijn keel. Ans haastte zich om hem bij te vullen.
"Dat geeft niet hoor. Dat kan ik best begrijpen. Maar ik moet je wat over haar
vertellen. Alleen moet je wel beloven, dat je het voor je houdt."
Bert begon zich nu echt wat onbehaaglijk te voelen en keek maar vast eens op
zijn horloge. Maar het was nog steeds tamelijk vroeg.
"Hoezo?"
Van Ans kreeg hij nu in het kort het verhaal van Corien te horen. Dat ze een zo'n
slecht huwelijk achter de rug had met een man die haar sloeg. Dat ze vroeger ook
al eens verkracht was. Ze was zelfs opgenomen geweest, een paar jaar geleden.
Maar ze had nog steeds moeite met mannen. Terwijl het nu juist zo goed voor
haar zou zijn, als ze eindelijk weer eens met een man in contact kwam.
"Al meer dan een jaar doe ik mijn best om haar ook eens aan de man te brengen.
Begrijp je?"
Bert knikte, hoewel hij niet zeker wist of hij het inderdaad begreep.
"Jij lijkt me eigenlijk wel een goed type voor haar," besloot Ans voorlopig en
schonk de glazen nog maar eens vol.
"Waarom?" wilde Bert weten.
"Nou, je lijkt me een fatsoenlijk type. Niet zo'n loze praatjesmaker.
Zachtmoedig ook."
Daar moest Bert over nadenken. Hij had zichzelf nog nooit zo gezien. Hij hield
er trouwens niet van om veel over zichzelf na te denken. Daar ging je je alleen
maar beroerd van voelen, dus dat kon niet gezond zijn.
"Ik niet hoor," ging Ans verder.
"Wat?"
"Nou, ik heb helemaal geen afkeer van mannen hoor. Dat moet je niet denken."
Op haar gezicht verscheen weer dat schalkse lachje."Zal ik eens kijken of er nog
worst is of zo?"
Terwijl Ans de kamer uit was, blies Bert een beetje uit. Wat was de bedoeling
hiervan? Misschien hadden ze op zijn werk wel gelijk, dat hij beter helemaal
nooit had kunnen trouwen, omdat hij toch niets van vrouwen begreep. Auto's, die
kreeg je op den duur wel door. Hij had ook nooit kunnen begrijpen, waarom
Marijke bij hem was weggelopen.
"Helaas, de worst was op. Maar misschien wil je iets anders?"
Ans was alweer terug en stond voor hem. Zij had alleen haar ondergoed nog aan.
Zo in haar beha en slipje had ze een beter figuur, dan hij voor mogelijk had
gehouden. Verbouwereerd stond hij op.
"Wil je misschien blijven slapen?"
Voordat hij een antwoord kon formuleren, als hij tenminste nog iets onder
woorden had kunnen brengen, had ze haar hand al op zijn gulp gelegd. Zij hoefde
nauwelijks te wrijven of er was al een duidelijk resultaat.
"Ik denk dat ik het antwoord al weet," giechelde ze."Zullen we naar boven
gaan?"
Halverwege de trap draaide ze zich om."Maar beloof je wel, dat je een keer bij
Corien langs gaat?"
Bert beloofde het. Hij kon zijn handen niet langer van haar af houden.
In de slaapkamer ontdeed Ans zich van wat ze nog aan had."Als je het goed doet,
ga ik van de week zelf wel met je mee. Dan laat ze je zeker binnen."
Hij kleedde zich in ijltempo uit.
"Toch nog worst!" Ze glimlachte vriendelijk en wees op zijn erectie.
Bert lachte ook een beetje."Maar waarom doe je het met me, als je wilt dat ik
het met je vriendin aanleg?" kon hij toch niet nalaten te vragen, toen ze op bed
lagen te vrijen.
"Nou gewoon, omdat ik ook wel eens aan mijn trekken wil komen. En zoveel kans
krijg ik nu eenmaal niet," zei ze vlakbij zijn oor."Sinds ik met Corien omga, heb
ik meer succes. Ze wijst alle mannen af en dan komen ze soms bij mij terecht.
Maar eerlijk is het natuurlijk niet."
Bert gromde en stak zijn lid in haar.
"Maar je moet Corien hierover natuurlijk niks vertellen," zei ze, terwijl ze al
begon te schokken.
Maar dat hoorde hij niet meer. Daarvoor piepte het bed te veel.
terug naar boven
| © 2002/ 2005 't Prieeltje Online. Disclaimer. Webdesign: Henri Thijs. 't (muzen-)Koeriertje , Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 0032477794783. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |