 |  |  |  |  |
EEN VERHAAL VAN YORGOS DALMAN (2)
DE DINGEN DIE IK JE VERTEL (ZIJN WAAR)
Ruim na avondschemer, even voorbij Modderwalsen. Buiten is alles vervaagd tot een
contourloze duistere massa.
Tegenover mij is een oude vrouw komen te zitten, samen met een jonge meid. De oude
vrouw kijkt recht voor zich uit met een wezenloze trek om haar mond. Haar oogleden
trillen. Het meisje tuurt afwezig uit het raam. Het jonge ding is van een serene
schoonheid, een fonkelende ster in dit desolate heelal. Ik zou graag een gesprekje
beginnen, informeel en volkomen onschuldig, even de dingen kwijt kunnen die al zolang
opgekropt zitten.
Ik zou haar wel willen vragen mee naar huis te gaan maar dat gaat uiteraard niet, niet
met God die loenzend vanuit zijn luie stoel over ons heen hangt.
De lichten in de treinstellen floepen aan. Ze maken dat mijn reflectie in de ruit zoveel
sterker wordt, sterker dan ikzelf ben.
Ze kijkt even op naar mij. Een moment lang kijk ik haar aan, zonder betekenis. Dan
verdiept zij zich weer in de wereld buiten.
Plotseling krijgt de oude vrouw krampen. Ze slaakt verschrikte kreten, die weliswaar
binnensmonds zijn, maar toch erbarmelijk klinken. Haar armen beven en haar oude
vrouwelichaam veert schoksgewijs op en neer.
Het meisje kijkt verstoord op, of nee, verveeld liever. Alsof dit afstotelijk tafereel
voor haar gewoon is. Ze fluistert iets in het oor van de oude vrouw maar er gebeurt
niets. Dan gaat het meisje met haar hand onder de vest van de oude vrouw en tast haar
rug af. Als ze gevonden heeft wat ze zoekt, trekt ze het met een rukje eruit. Er klinkt
een gesis alsof er een fietsband leegloopt en ziedaar! de oude vrouw begint zowaar leeg
te lopen. Als een ellendige oude jute zak, zakt ze ineen totdat er niets meer over is dan
een hoopje gerimpeld vel. Het meisje vouwt de huid op en doet hem in haar rugtas. Dan
kijkt ze weer verveeld uit het raam. Station 's-Gravenwoude. Eindpunt van alles.
Mensen schuifelen door het gangpad. Ook het meisje staat op. Ze begeeft zich naar de
uitgang. Ik zeg wacht! U vergeet Uw sjaal!
Ze draait zich om, neemt de sjaal aan en knikt me vriendelijk toe, maar kort af, gelijk
het schijnt te horen.
(geplaatst op 17-03-2005)
terug naar boven
DE DINGEN DIE IK JE VERTEL (ZIJN WAAR)
Ruim na avondschemer, even voorbij Modderwalsen. Buiten is alles vervaagd tot een
contourloze duistere massa.
Tegenover mij is een oude vrouw komen te zitten, samen met een jonge meid. De oude
vrouw kijkt recht voor zich uit met een wezenloze trek om haar mond. Haar oogleden
trillen. Het meisje tuurt afwezig uit het raam. Het jonge ding is van een serene
schoonheid, een fonkelende ster in dit desolate heelal. Ik zou graag een gesprekje
beginnen, informeel en volkomen onschuldig, even de dingen kwijt kunnen die al zolang
opgekropt zitten.
Ik zou haar wel willen vragen mee naar huis te gaan maar dat gaat uiteraard niet, niet
met God die loenzend vanuit zijn luie stoel over ons heen hangt.
De lichten in de treinstellen floepen aan. Ze maken dat mijn reflectie in de ruit zoveel
sterker wordt, sterker dan ikzelf ben.
Ze kijkt even op naar mij. Een moment lang kijk ik haar aan, zonder betekenis. Dan
verdiept zij zich weer in de wereld buiten.
Plotseling krijgt de oude vrouw krampen. Ze slaakt verschrikte kreten, die weliswaar
binnensmonds zijn, maar toch erbarmelijk klinken. Haar armen beven en haar oude
vrouwelichaam veert schoksgewijs op en neer.
Het meisje kijkt verstoord op, of nee, verveeld liever. Alsof dit afstotelijk tafereel
voor haar gewoon is. Ze fluistert iets in het oor van de oude vrouw maar er gebeurt
niets. Dan gaat het meisje met haar hand onder de vest van de oude vrouw en tast haar
rug af. Als ze gevonden heeft wat ze zoekt, trekt ze het met een rukje eruit. Er klinkt
een gesis alsof er een fietsband leegloopt en ziedaar! de oude vrouw begint zowaar leeg
te lopen. Als een ellendige oude jute zak, zakt ze ineen totdat er niets meer over is dan
een hoopje gerimpeld vel. Het meisje vouwt de huid op en doet hem in haar rugtas. Dan
kijkt ze weer verveeld uit het raam. Station 's-Gravenwoude. Eindpunt van alles.
Mensen schuifelen door het gangpad. Ook het meisje staat op. Ze begeeft zich naar de
uitgang. Ik zeg wacht! U vergeet Uw sjaal!
Ze draait zich om, neemt de sjaal aan en knikt me vriendelijk toe, maar kort af, gelijk
het schijnt te horen.
(geplaatst op 17-03-2005)
terug naar boven
| © 2002/ 2005 't Prieeltje Online. Disclaimer. Webdesign: Henri Thijs. 't (muzen-)Koeriertje , Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 0032477794783. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |