 |  |  |  |  |
Een kortverhaal van Gust van Brussel (2)
IL PIRLONE
Mijn vrouw was de laatste tijd niet spraakzaam. Als ik er over nadenk, is ze deze laatste
twee jaar op zichzelf gekeerd gaan leven. Ik had geen enkel bezwaar tegen de ontzettend
hoge prijs van de antihormonen. Mijn raad? Niet te nemen. Maar aan vrouwen moet je hun
beslissing overlaten. Dat is steeds zo geweest. Bij mensen van tachtig hebben medicijnen
zeer weinig invloed op een uitgezaaide kanker. Dat meende mijn neef dokter. De man is nog
jong, maar helemaal niet dom.
Ik loop mij weer te ergeren aan de vieze smaak van de bedorven lucht. De ganse weg langs
het park naar de Porta di Roma stinkt naar de vervuiling. Je vraagt je af hoe de vogels het
daarboven in het lover uithouden. Nu moet ik plaats maken voor kinderen. Zij leven zodanig
opgesloten in hun wereldje dat ze mij niet eens opmerken. Ik loop dan maar op de
weggezakte zijkant van het zandpad. De stortbui van eergisteren heeft een gedeelte van de
parklaan weggespoeld. Er kuiert een nurse achter hen aan met twee jengelende jongetjes.
Kinderen van de rijke juweliers die bij de poort gevestigd zijn. Die hebben nog meiden met
een witte muts en een gestreept grijs kleed tot over de knieën. De jongens willen naar het
miniatuurtreintje toe en naar de gelatiman. Het zijn dezelfde kinderen als de jeugd die hier
duizend jaar geleden in het park van Milaan rondliep.
Eentje, een kleuter aan de hand van grote zus, loopt me een eind voorbij en de draait zich
plots om. Een groene dinosaurus in zijn hand. Het lijkt er op dat hij me bang maken wilt. Op
mijn ouderdom ben ik niet meer bang voor dinosaurussen. Dat zal hij pas later begrijpen.
Misschien heb ik naar het agressieve ventje gelachen. Om hem geluk te wensen met zijn
Jurassic Parkbeest. Ik besef niet precies wat ik daarnet deed. Er lag een dode merel op de
weg met uitgestrekte vleugels. Net een vogelkristus. Daar keek ik naar. Dat weet ik zeker.
Alles gaat zo vlug aan me voorbij. Ik weet dat het door de ouderdom komt. Je hebt een
andere perceptie. Alles verloopt veel trager. Daardoor mis je die snapshots van de kinderen.
Ik loop een tijdje achter een wandelend dametje aan. Een erg blonde Milanese met een ovaal,
vrij bleekbruine gezichtje. Dat bijna witte haar. Waarom doen ze dat. In films van Fellini
merk je ook zulke wezens op. Fellini is reeds lang dood. Wat is lang? Voor hem maakt het niks
uit. Je merkt haar op of je het wilt of niet. Mijn sexueel leven komt daardoor niet in
beweging. Ik ben sinds enkele dagen tachtig. Binnen afzienbare tijd bestaat de aarde niet
meer voor me. Dan ben ik misschien elders. Misschien nergens. Nergens zijn? Dat lijkt me
onmogelijk. In elk geval is er voor mij dan geen Porta di Roma meer, met zijn tweeduizend
jaar oude jaartallen en titels. Jong is ze. Dat blondje heeft zo’n verende pas. Alsof ze geen
gewicht heeft.
Ik ben op weg naar de Tres Marie. Vroeger, toen ik nog rende als een gek in de atletiek
meetings, zei men het. Het is net of je de grond niet raakt. Stel je voor! Ik raakte de
sintelbaan vanzelfsprekend wel. Je had het gevoel van gewichtloosheid. Daarom hield ik van
die sintelbaan
In de Tres Marie vind ik de gezellige rust in een haast kitscherig decorum. Net voor de Porta
di Roma, twintig of misschien dertig meter voor me, geven twee auto’s een geweldige klap.
Voorrang van rechts? Ja, voor wie. Haal ze maar uit elkaar die Italiaanse haantjes! Er zal
weer gevloekt worden en iedere chauffeur is dan voor de andere een lullige cretino. Er ligt
een eind verder een scooter midden de straat. Een rij auto’s wurmt er zich voorbij. Trompend
als dwazen. Een wriemelend hoop geremde snelheidsduivels. Hoor de sirene! De carabinieri.
Zij hebben Milanese zenuwen. Alles moet vlug gaan. Iedereen moet in Milaan in looppas leven,
nu de poen te pakken is. Ginder ligt de jongeman met zijn kop tegen een huismuur. Alsof hij
weggekatapulteerd werd. Tot daar hadden de wagens die scooter voortgesleept. Tussen de
toegelopen Milanezen liggen hun in elkaar gekrulde auto’s. Het zou best een hedendaags
kunstwerk kunnen zijn. Zo doen ze dat nu. Het geschondene moet je tonen. Het moet telkens
weer ontstellender. Omdat de ene generatie geen tijd wilt verliezen en de vorige wegdrumt.
Ik ben nu al verscheidene jaren op mezelf aangewezen en ik verdraag de druk niet meer van
de zorgen. Iets pijnlijks te zien, daar verlies ik mijn nachtrust bij. Dan ben ik een opgewonden
oude knar. Ik moet voorbij de scooter omdat ik de Tres Marie niet missen wil. Hoe moet ik
door die drukte heen? Daarnet was er haast geen mens in de straat en nu moet je er door
met ‘excusis’ tot je keel er droog van wordt.
De jongen ligt er nog. Je merkt het aan de beweging op de plaats waar ik hem daarnet gezien
heb. De witte jassen van de verpleging buigen zich, om hem beter te bekijken, veronderstel
ik. Een van hen rekt zich om een vreemd gebaar met zijn arm te maken. Zomaar in de lucht.
Als je tekort hebt aan woorden, geef je signalen net als apen doen. De politie moet er met
kracht tegenaan om tot bij de jongen te komen. Ik hoor nu dat het slachtoffer dood is. Die
woorden hoor ik als geprevel tot bij me komen. En toch is het alsof niemand spreekt. De
ziekenwagen baant zich een weg door de samengetroepte mensen. Allerlei mensen. Vrouwen,
mannen. Jonge, mensen van middelbare leeftijd, met nog een heel stuk leven te verwachten.
Oude mensen zoals ik, die de dood zien toeslaan op een veel te jong leven. Bij je eigen oever
van de Styx. Hij moest nog een mens worden. Misschien een man die in de superette bij het
hotel zou kunnen werken. Daar vragen ze al zolang een boodschapper met een scooter.
Goedbetaald, vrije dagen en overuren uitbetaald. Ze komen wel, zegt de zaakvoerder. Ze
laten hun motor knallen, maar ze blijven niet. Ze vervelen zich vlug. Werkschuw zijn ze niet.
Ze missen alleen hun kamertje in een appartement. Dat is hun leefwereld. Hun digitale
wereld. Fictie. Computerspelletjes. Soms wuifend met de armen in een zielige disco. Ze zijn
zo anders. De zaakvoerder is een kleine corpulente Siciliaan. Hij schopte jaren terug tegen
blikken bussen om ooit in de Squadra te spelen.
Nu ligt de jongen daar dood tegen de gevel en verplegers trachten hem op een draagbaar te
leggen in een aluminiumomhulsel. Zoals de kok van Da Roberto zijn lendenstukken bakt. Vlees
mag niet hard zijn. Wij hebben de tanden niet meer van jonge mensen, zei ik dan. Zij volgde
mijn raad zo zelden. Zij volgde nooit iemands raad. Daarom bleef het lendenstuk onveranderd
hard op mijn bord. Niet te snijden.
Je hebt niet het gevoel dat je verwacht wordt. De Tres Marie bij de Porta di Roma is van een
stijlvolle neutraliteit. De muren zijn glimmende notelaarpanelen. Een spiegel waarvan het glas
in de hoeken grijs getint is, alsof het uit de tijd van de Sforzas dateert. Een platte
oudgouden kader. Voor een stukje Fra Angelico. Het lijkt allemaal zo echt. Kitsch van een hoog
niveau. Het maakt je rustig en tegelijk maakt het signaal je ook wat melancholisch. Het
marmer van de bar is onberispelijk glad. De koperen leuning rond de bar glimt en geeft een
wazig licht af in de feuteren ambiance van de salon.
Ik kies een van de lege zeteltjes. Lichtgeel hout. Waarschijnlijk een van die Limbasoorten uit
West-Afrika, waar mijn vrouw van weg was, toen wij onze eerste slaapkamer kochten. Zo
lang geleden al. Zal ik erin sterven of wordt het een wit metalen bed in een kliniek. Gek dat ik
in de lege salon een zetel wil kiezen. Ieder zeteltje heeft zijn eigen aantrekkingskracht.
Waar je zeteltje staat heeft een groter belang dan je toegeven wilt. Niemand stoort je. De
zwartharige schone achter de bar laat je met rust. Je mag leven zoals je dat verkiest. In die
chaotisch drukte van Milaan is zij rustig als een Giottofiguur. Wij vonden in de Capella
Scrovegni te Padua die hiëratische vrouwenfiguren van de Presentatie in de Tempel zo
onvergetelijk. Zij plooit met verstilde vingeren traag een stapeltje servetten. Traag. Die
verfijnde beweging brengt mij een fresco uit Herculaneum in herinnering. Een meisje in een
lang gewaad gehuld. In een dans verstard
Zij zal mij niets vragen. Dat weet ik. Als ikzelf opsta uit mijn lethargie zal ze even oogcontact
met me zoeken. Me inzoomen. Ze draait zich naar de kristallen uitstalling van glazen en ze zet
mijn rode Martini klaar voor me. Even toch is er een schijntje van interesse. De lichtste vorm
van empathie die ik me kan indenken. Maar het hoort zo. Dat precies verwacht ik. Dat: meer
niet!
Ik neem de Corriere de la Serra uit een rieten korf en zak met mijn Martini in mijn behaaglijk
zeteltje. Want dit is mijn zeteltje. Telkens ik hier binnenslenter staat mijn zeteltje klaar om
voor mijn gezelligheid te zorgen. Ik lees het hoofdartikel over de politieke turbulentie die er
in Rome heerst in verband met de belangenvermenging van een hooggeplaatst ambtenaar. Het
Ministero dell’ Amlbiente della Tutella del Territorio staat op zijn kop. Wat een rumoer bij
een volk dat op een sublieme wijze de vergankelijkheid uitdrukken kon! Italië zal altijd te
kiezen hebben tussen het Capitool en de Sixtijnse kapel. Tussen Verdi en Corelli. Tussen de
stille lust van het Orta Meer en de Apocalyptische fresco’s van Andrea Orcagna in
Florence.
Terwijl ik me vermijd in bedenkingen over de Italiaanse ziel en haar vele briljanten facetten,
licht een tocht de voorpagina van de krant op. Omdat ik niet opkijk terwijl ik mijn krant
gladstrijk, merk ik enkel de wijziging in het ambiante licht van de salon. Een corpulente heer
in een Agnellipak is de Tres Marie binnengekomen. Met een beheerste stap. Daarom hoorde ik
hem niet. Waarschijnlijk. Ach wat! Hij vindt wel plaats. De salon is leeg. Hij loopt naar de dame
achter de bar, die meteen tot leven komt. Terwijl ik verder lees, voel ik hem bij me komen.
Hij plant zich in het zeteltje naast me. Hij zal mijn rust zeker aan scherven breken als hij mij
aanspreekt. Zwijgen is voor me een vorm van zelfverdediging. Ik verblijf nu reeds twee
maanden in het hotel Leonardo da Vinci aan de Via Senigallia. In de onmiddellijke omgeving van
het park van Noord-Milaan. Ik moet enkel een eind de Valle Rubicone afwandelen. Evenwel
blijf ik vrij stuntelig wanneer ik Italiaans spreken moet. Ik lees Italiaans net zo vlot als ik
Duits of Frans lees. Maar ik sta voor een drempel bij het Italiaans praten. Misschien komt het
door mijn Grieks-Latijnse opvoeding? Ik hoop dat de man me niet aanspreekt.
De man heeft een grijzende snor. Zijn haren geuren naar een Vanderbilt lotion. Ik herken de
geur. Mijn vrouw is er weg van. De loketbediende van de Fortis Bank dicht bij me thuis, waar
we al onze bankverrichtingen laten uitvoeren, ruikt net zo. Mijn vrouw heeft hem heel
vriendelijk gevraagd naar zijn lotion. Zij durft dat. Vanderbilt bleek het te zijn. Sindsdien
staat er een ongebruikte Vanderbilt aan mijn kant van de badkamerlavabo. Ik wil niet ruiken
als een bankbediende. Ik ben geen geranium die je met rozenwater besprenkelt. Ik ben
mezelf.
De man naast me buigt zich naar me toe en met een twijfelende hand vraagt hij me.
-Prego signor.
Hij wilt de krant. Dat is duidelijk.
-Si, fluister ik, want nu zit ik meteen alleen. Daarnet was ik ook wel alleen, maar niet met dàt
gevoel van verlatenheid.
-‘Stupendo’ hoor ik hem zeggen.
Hij kijkt op de tweede bladzijde naar decimetergrote foto van de nieuwe Miss World. Hij
zucht. Che meravigla!
Terwijl hij zijn zakdoek neemt met een verfijnd handgebaar om zijn zweet af te vagen,
tracht ik alle onheil te voorkomen.
-Parlo Italiano, ma non parlo bene…
De man haalt de schouders op.
-Peccato…
Hij neemt de aktetas die hij op het Limba tafeltje naast het onze neergelegd had. Nu zie ik
pas dat er papieren uitpuilen. Dan schuift hij een dossier uit het gezwollen pak. Hij opent een
dossier dat op zichzelf reeds voldoende volumineus is en tracht me te sussen door me te
vertellen dat hij traag zal spreken. Hij doet het meteen en ik volg hem zonder enig probleem.
-Je bent geen Milanees net als ik, zegt hij en hij knikt om te horen of hij verder kan gaan.
Mijn hoofdknik lijkt hem voldoende te zijn.
-Dan zul je me wel begrijpen als ik je zeg dat Milanezen geen tijd kunnen uittrekken om naar
een man met een visie te luisteren. Je kon dit normaal toch verwachten van stedelingen die Da
Vinci aanbidden.
Hij doorbladert met een zekere plechtstatigheid het dossier alsof voor hem zijn intellect te
maken heeft met grondigheid en precisie. Enkele blaren waaien op de keramieken tegels.
-Laat maar, wijst hij mijn hulp af. Eerst wil ik je dit tonen.
Het gaat om een erg nauwkeurige tekening van een helikopter. Ik kijk de man vrij verontrust
aan. Ik weet niet wat denken. Waar wilt die man heen? Die vraag gaat door mijn hoofd.
Onderaan de helikopter kun je duidelijk de vorm van raketten getekend zien. De man legt
zijn hand op mijn schouder. Hij wil vertrouwen wekken door me aan te raken, maar hij bereikt
het tegengestelde effect. Ik onderbreek hem omdat ik aanvoel dat ik op de ene of de andere
manier het initiatief in handen moet krijgen. Ik merk ook dat de dame achter de bar
wantrouwig toekijkt. Zij beweegt even haar ogen alsof ze mij een signaal wilt geven.
Ik stel voor mezelf vast dat ik mij nog nooit tevoren zo ongemakkelijk gevoeld heb. Ik ben
zonder het te beseffen door mijn volgzaamheid in een vreemde situatie gestapt.
-Meer kan ik je vandaag niet tonen. We zullen elkaar nog wel eens ontmoeten. Ik kan ook naar
je hotel komen. Eventueel geef je me het nummer van je kamer.
Dat zal ik zeker niet doen, maar waarom zeg ik hem dat dan niet?
Het dametje komt achter haar bar uit en plaatst zich voor hem. In het matte licht, vooral door
de weerschijn van het koperwerk en de weerspiegeling van de spiegel, lijkt ze me mooier dan
daareven. Ze draagt ook zo’n elegant blauw kleedje. Typisch Milanees. Waarschijnlijk gekocht
in een van die luxe boetieks bij de Dom. Daar zie je pas hoe mooi mode kan zijn. Prachtige
schoentjes, elegante handtassen, superbe hoedjes en kleedjes uit een toverdoos. Ze hebben
de catwalk niet nodig om harten te veroveren en bankrekeningen te plunderen. Die
modeontwerpers hebben een neus voor elegantie en harmonie. Ze staan trouwens voor op alle
andere couturiers, vond ik toen ik langs de weelderige winkels naar die kanten Dom toeliep.
Soms schieten dergelijke flitsen van die aard door mijn oude hoofd. Je verliest dan je besef
van de realiteit. Dat je stokoud wordt.
De man met de aktetas buigt voor me.
-A rivederci signor! Albergo Da Vinci?
Hij verdwijnt en laat me alleen met die pronte dame.
-Che volete dire?
Hij heeft mijn vraag niet meer gehoord. Ja, wat wilde hij me nu zeggen? Ik voel me
vernederd. Het lijkt me toe, dat hij me wilde laten aanvoelen dat de dagen van een oude man
nu eenmaal geteld zijn. Ik zak even in elkaar in mijn zetel. Het is net of ik weer die stenen
borst ga krijgen. Daar neem ik dagelijks sedocard voor. Ik heb er geen bij me. Ik moet me
vermannen. Ik weet het, ik verdraag geen onrust meer. Ik wil langzaam in vrede naar het
adieu glijden. Ik kijk naar de schitteringen in de luchter van geslepen glaspegels. Alsof dit
mijn verwarring kan wegvagen. Ik ben even ergens anders. Waar, weet ik niet. Mijn besef van
tijd en ruimte ben ik verloren. Waarom verontrust die man me?
Een politiewagen rijdt met zijn loeiende sirene voorbij. De vrouw staat achter haar bar naar
een pas gepoetst whiskyglas te kijken. Ik tracht me in te beelden of ze een man heeft. En hoe
die er precies uit kon zien. Soms lukt me dat. Dan creëer ik een virtuele mens. Misschien is hij
een levendige vrachtvoerder op de baan naar Venetië? Of een van die stoere carabinieri, die
paarsgewijs door de galerie in het centrum van Milaan defileren.
Met haar bleekbruine hand neemt de vrouw het geld aan. Voor het eerst komt er een brede
glimlach op haar gezicht. Ik merk het wel dat het maar een grimas is. Dan is het net of ze
lacht en ze weet dat. Als ze haar mond lichtjes opent en haar lippen krult, zie je haar grote
gebit. Die van mijn vrouw zijn uit porselein. Je houdt ze langer. Na zovele jaren samenwonen
wordt alles wat je vertelt de enige zuivere waarheid.
Er sleept zich een tram door een plenzende regenvlaag. Ik schuil even in de hal van een
indrukwekkend herenhuis. Ik heb geen paraplu bij me. Natuurlijk houd ik er geen rekening
mee dat je ook in Milaan kletsnat kunt worden, verkouden, griepachtig en met een
longontsteking in je bed moet blijven. Misschien ben ik niet helemaal een mens zoals een
ander. Adam was het eerste modderfiguur, spotte mijn oudste zoon. Omdat God die eerste
mens uit slijk zou hebben gemaakt. Hij doelde vanzelfsprekend ook op mijn houterigheid. Die
heb ik van kindsbeen af.
Ik zal er toch maar doorlopen. Mijn lichte schoenen worden drijfnat. Ook daar heb ik niet aan
gedacht. Ik loop dan maar een muffe boekenwinkel binnen. Wat moet ik nu doen met mijn tijd?
Als je geboren wordt krijg je de tijd en die is enorm lang, breed en diep. Je mag hem
opgebruiken zoals je wilt. Maar hoe? Ik heb al zoveel tijd verbruikt in mijn lange leven. Er
ligt een hoop slecht gebruikte tijd achter me. Of gewoon niet gebruikte, zoals de witte
vlekken op de aardbol. Waarom ging ik die winkel binnen?
Het is een antiquariaat. Rekken en toonbanken vol tweedehandsboeken. Ook erg oude, die met
hun goudsnee schitteren. Goed dat ik die zaak ontdekt heb. Dat ontlast me van de stress waar
ik mee rondloop. Ik kom hier zeker terug, maar nu moet ik naar mijn hotel om me van mijn
natte kleren te ontdoen. Er hangen borden op manshoogte, zodat het zoeken je
vergemakkelijkt wordt. Ik blijf staan met een boek in mijn handen. Waarom luisteren mijn
handen niet meer naar me? Een beginnende Parkinson? Dat meent mijn dokter. Er bestaan
medicijnen voor. Die maken je handen weer enkele jaren rustig. Wat moet ik met rustige
handen? Ik ben toch steeds op mijn best als ik de zenuwen tot in de tenen voel.
Storia dell’ insurrezione Siciliana. De auteur? Giovanni La Cecilia. Het boek is me volslagen
onbekend! Het gaat om twee volumes uitgegeven in 1860 door een Milanese uitgever. Het
houdt me ter plekke. Garibaldi! De Siciliaanse expeditie van de man die Italië één wilde
maken. Met een : In attesto di antica amicisia e di somma ammirazione, heeft La Cecilia het
werk aan Garibaldi opgedragen.
Ik doorblader het boek. Toch voel ik dat iemand me bespiedt. Bij de ingang staat iemand naar
me te kijken. De corpulente man met zijn Agnellipak staat stil bij de open ingangsdeur. Hij
vouwt zijn paraplu op. Hij is ondanks dat groene ding druipnat geworden. Hij heeft me gezien.
Die man heeft het op mijn persoon gemunt. Dat is manifest zo.
Hij komt inderdaad met een spitse glimlach op me toe. Hij hoeft echt geen twee meter van
me af te zijn om zijn lotion te ruiken. Hij zet zijn aktetas neer.
-Garibaldi?
Hij heeft vlug het tweede deel uit het rek gehaald.
-Conquisare la nazionalita… Verstaat u mij?
Ik knik in de hoop dat het gesprek daarmee basta is.
-U moet het werk van Giuseppe La Masa nemen. Dan begrijpt u tenminste iets van de
Italiaanse geest. Na de geavorteerde revolutie van 1860 in Palermo, tracht Cavour La Masa
te overtuigen dat hij beter dan Garibaldi geplaatst is om op te trekken naar Palermo. Politieke
combinaties waar wij sinds Bruto Caesar vermoordde, sterk in uitblinken. Corruptie en
bedrog! Maar steeds integer voorkomen! Dat vatten jullie, Noorderlingen, niet. Sinds Romulus
en Remus vechten we om de uier van moeder staat. La mamma? Het codewoord van
woordbrekers vermomd in aartsengelen. Moeder staat? Zeg liever porca miseria!
-Posse consultare il catalogo d’autori?
Met mijn vraag naar de catalogus gericht aan het mannetje, dat met zijn grijze jas en zijn
vergeeld gezicht hopelijk wel de antiquaar is, tracht ik te ontkomen.
Het Agnellipak grijpt mijn arm, alsof hij me wil duidelijk maken dat ik hem niet ontvluchten
kan.
Het mannetje knikt dat hij tot bij me wil komen. Hij heeft beslist aan mijn uitspraak gehoord
dat mijn Milanees gebrekkig is. Een stranjero. Zo zal ik me dan toch ontmaken van die
zonderling.
-Ik ben tot bij de Da Vinci Albergo geweest. Ik meende u te herkennen in de lounge. Toen ik
bij uw zetel kwam, merkte ik dat de man veel jonger was dan u bent. Hij lijkt zeer sterk op u.
Is het een zoon van u?
-Nee, zeg ik beleefd, al kost het me wat. Ik ben alleen.
Waarom zeg ik hem dat ik alleen ben? Dat is dwaas. Nu weet hij waar hij me kan vinden en dat
hij me alleen zal vinden. Ik moet overwegen naar een ander hotel te trekken. Misschien moet
ik de zuidkant van Milaan exploreren.
-Ik had u graag verteld wat ik van plan ben. Ik heb echt zeer interessante dingen te
vertellen! U weet toch dat in de stad die Da Vinci eert, ieder gezond persoon een creatieve
geest gegund is. Niet één per honderdduizend gebruikt dat talent.
Ik knik en hoop dat de antiquaar nu maar vlug komt.
De man met een helikopter gewapend in zijn hoofd en zijn aktetas is niet te ontlopen. Hij
kleeft aan me Ik voel zijn gewicht dat ik niet dragen kan. Het knijpt me de borst dicht.
Eindelijk is de antiquaar daar met een map.
Hij geeft de map aan de opdringerige man, alsof hij begrepen heeft dat die wel voor me zal
vertalen. Duidelijk interesseert het hem weinig dat een vreemdeling Italiaanse libri usati wil
inkijken. Het is alsof ik het ondergoed van gans Italië bevinger.
De kletser neemt inderdaad het woord van hem over.
-U hebt hier voor uw neus de ganse Campanella Collectie over Garibaldi staan. Het is een
belangrijke investering in boeken, die u toch maar nu en dan zal inkijken. Garibaldi is dood. Hij
is een dapper man geweest met grote verdiensten, daar bestaat geen twijfel over. Voor het
Italiaanse volk is hij een held op een wit paard, il sole, met achter hem in het zadel zijn zeer
mooie vrouw, la stella! Een vreselijk trotse man van middelbare leeftijd, een man van staal,
met een gezicht waarvan de onvergankelijke jeugd af te lezen valt. Illusie! Mooie illusie om de
vlam van de natie te doen flapperen!
Ik neem hem de map uit de handen en doorblader de catalogus. Wat staat me nu te doen?
Geen mens kan me van die lastpost afhelpen. De antiquaar is elders bezig.
-Ik vergezel u naar de Albergo.
Ook dat nog.
-Ik blijf liever nog even in de stad. Ik zou wel graag de tentoonstelling van de harnassen in
het kasteel van de Sforzas bekijken.
-Dat kun je niet maken. Er loopt een tentoonstelling over de tekengen van Da Vinci. Daar wil ik
wel met u heen. De allereerste helikopter! Ik wijs je aan waar hij staat.
Ik wil aan die man ontkomen. Het lukt me niet. Ik weet pertinent waar hij naartoe wilt. Het is
maar al te goed bekend hoe er overal ter wereld zonderlingen rondlopen, die onschuldige
zielen in hun uitvindingen willen betrekken. Dergelijke lui hebben soms leuke invallen, dat
staat vast, maar het nodige geld om hun plannen te sponsoren ontbreekt hen. Daarom gaan ze
op jacht.
-Ik wil even privé met de antiquaar spreken, zeg ik. Ik verkies te horen wat zijn laagste prijs
is, terwijl niemand naar mijn mond staat te gapen. Ik ken voldoende Italiaans om me uit de
slag te trekken.
Hij heeft het niet in de smiezen. Ik maak me van me hem af, terwijl ik een gesprek heb met
de antiquaar. Misschien merkt hij dat ik niet een van die kapitalisten ben met vakantie, voor
wie miljoenen plaatsen een hobby is.
Hij laat me inderdaad gaan.
-Weet u wie die man is, vraag ik vrij brutaal aan de antiquaar, alsof hij ergens schuld aan
heeft.
Het magere mannetje kijkt me met gefronste wenkbrauwen aan.
-Il Pirlone, zegt hij.
-Wat bedoelt u precies?
-Gans Milaan kent Il Pirone. Gek is hij niet en dwaas evenmin, maar hij blijft geloven dat hij
ooit het geld zal vinden om zijn helikopter van de grond te krijgen. Heeft hij u niet over twee
miljoen Euro gesproken. Sinds twintig jaar vertelt hij zijn verhaal. Liet hij u zijn plannen zien?
Daar heeft hij al een hoofdsponsor voor, beweert hij.
-Is het dat? Dan is hij bij mij aan het verkeerde adres.
-Dat dacht ik wel.
Nu dan! Die Pirlone.
-Ik bezit nog een mooie collectie Il Pirloni’s. Het knapste satirisch blad dat Europa ooit gehad
heeft.
Die man ook al weer! Ik groet hem zo beminnelijk mogelijk, nadat ik hem verteld heb dat ik
nog wel eens zijn winkel zal bezoeken, op een van mijn wandelingen in het park. Of als ik in het
kasteel van de Sforzas de collectie van de tekeningen van Da Vinci ga bekijken.
De antiquaar kijkt me verstomd aan.
-Die tentoonstelling werd twee jaar terug gehouden, signor! U vergist u.
Buiten kom ik tot rust. Geen Pirlone in de buurt!
In de lounge van het Hotel Da Vinci, qua prijs kwaliteit verhouding uitstekend, bestel ik me
een expresso. Heerlijke godendrank, zeg je dan. En dat is hij. Ik strek mijn benen. De
brede clubzetel voelt zacht aan. Er klinkt gedempt muziek. Ik herken een barcarolle van
Respighi. Een van de lievelingsstukken van mijn vrouw. Capri e Taormina. Capri waar ik ooit met
haar, bij de weelderige villa van Lenin, stond te mijmeren over het wonderlijke verloop van
het menselijk lot.
Een kelner komt met een afwezig gezicht, waar je hoogstens enkele centen voor geeft, bij
me met een omslag.
In de omslag vind ik een onverstaanbaar briefje. Niet van taal maar wel van zin. Wat is de
bedoeling van die korte brief? Onderaan staat een niet te ontcijferen handtekening.
“Zoek niet naar Orion. Niemand ontsnapt.”
Dan volgt een gebrekkige tekening waarbij de briefschrijver enkele notities heeft
aangebracht. Ik weet nu dat het weer Il Pirlone is. Onderaan staat immers een helikopter
afgebeeld die naar iets vuurt, dat op een meteoor lijkt. Arme Pirlone! Hij gelooft de ziel van
Da Vinci te hebben geërfd
Verder merk ik twee cirkels die in de ruimte rondom een kathedraal draaien, die erg op de
Dom van Milaan lijkt. Bij de cirkels staat Van Allen en De Kuyper geschreven. Daaronder lees
ik enkele losse zinnen, die vrij vertaald het volgende kunnen betekenen:
“Als we taal en tekens kennen waarin het geschreven werd, zullen we de Kosmos begrijpen.
Driehoeken en cirkels vertellen de Kosmos in één woord.”
Ongelooflijk bizar is die Pirlone.
Tenslotte voor zijn vreemde handtekening nog een korte tekst die ik vertaal als:
“Armageddon is onderweg…”
Nadat ik de raadselachtige brief gelezen heb, beslis ik de volgende dag te vertrekken. Ik
maak op mijn kamer wel uit waar ik heenga. Ik bezit voldoende reisbeschrijvingen en
documentatie.
Ik sta weer eens in Milaan in een enorme drukte. In het Kempische dorp waar we wonen heb
je hoogstens ’s avonds een samenscholing bij de disco. Lawaaierige jongeren, dat wel. Maar
waar moet het heen als jongeren niet meer lawaaierig zijn? Zij hebben recht op leven en zij
eisen hun plaats op. Het is wel waar dat ze de ouderen wegdrummen, maar dat heeft met de
draad van Ariadne te maken.
Er loopt een druppel zweet over mijn voorhoofd. Het was snikheet in de metro. In het station
is het vrij koel. Het tocht hier. Ik sta bij het juiste spoor. Dat voor de trein naar Bologna.
Waarom Bologna? Waarom Bologna niet?
Alle reizigers kijken de richting uit van waar de trein komen moet. Nerveus. Ze wekken de
indruk gewoon met een nerveus lichaam geboren te zijn. Op een kaart tegen de stationmuur
staat aangeduid waar de wagens stoppen. Ik ben er niet bijgeraakt. Maar ik ben er zeker
van dat, waar de tweede klaswagens van de trein moeten stoppen, de mensen letterlijk op
elkaar gedrumd staan. Hoe gek gedraagt zich een mens! Zogauw de trein stilhoudt, willen ze
de wagens in, terwijl zij nog wel een tiental minuten moeten wachten vooraleer hij naar
Bologna vertrekt.
Er staat niet ver van me een man met purper geverfd haar. Naast hem een dame van bij de
veertig met een groezelige minijurk. Zoiets zie je in onze époque. In de achttiende eeuw
droegen de mensen nog pruiken. Toen we het appartement in de kasteelvilla betrokken in San
Fermo della Battaglia heb ik het portret van de voorouder van de eigenaar gezien. Met zijn
witte pruik en een zijden strik. Signor Alcide di Fermo was nu zelf een tanige negentiger, die
graag met me zijn ochtendwandeling maakte in zijn romantische tuin. Hij beweerde dat je aan
een Engelse of een Franse tuin niks hebt. Enkel verveling. De Italiaanse tuinen hielden het
midden tussen classicisme en fauvisme, vond hij. Een mengeling van de sylphide Maria Taglione
en de Amerikaanse Isadora Duncan die met haar Vrije Dans Europa verraste. Hij vertelde
ons dat hij verre familie was van generaal Badoglio. Zijn voorouder was markies van Grazzano
Badoglio uit Piëmont. Terre de Tartufo zei hij geringschattend. Signor Alcide hield zelf ook
wel het midden tussen adellijke familietrots en revolutionaire fierheid. Nog steeds praatte hij
met hooghartige blik over zijn oorlogsverleden onder Mussolini en verkondigde dat hij zijn
hele resterende leven voor de Liga van het Noorden zou stemmen. Zo was hij nu eenmaal,
zoals iedere mens een mengeling is van al wat je aards mag noemen.
Verscheidene malen heb ik’s avonds mijn vrouw in een rolstoel tot bij het prieeltje gebracht,
van waar je op het schitterende Como en zijn meer kon neerkijken. Een oord van universele
schoonheid.
De trein was binnengelopen en de massa werd plots levend om zich naar de deuren van de
trein te wringen. In het gedrang kom ik achter een meisje terecht met een haartooi zoals
mijn vrouw droeg. Ik moet opletten dat ik niet tegen haar gedrongen word, want ze draagt
een gitaar op haar rug. Hoe goed ik het ook tracht te voorkomen, toch wordt de druk zo groot
dat ik de gitaar raak. Ik hoor een plotse knal die blijft nazinderen. De gitaar! Het is dus toch
gebeurd. Het meisje draait haar verschrikt gezichtje naar me. De snaar hangt tussen ons in.
Ik blijf pal staan. Het wordt me echt teveel. Met een ruk werkt een zwaarlijvige man zich
voorbij ons. Hij geeft er niets om dat hij haar gitaar van haar schouder drukt. Ze valt tussen
ons beider voeten.
-Pas toch op, trap niet op de gitaar! roep ik zonder te beseffen dat ik Nederlands spreek.
Niemand luistert natuurlijk. Iedereen wordt voortgeduwd naar de deur van de trein. Nu
wordt het gekkenwerk. Het kind raakt niet bij haar instrument, dat nu reeds tussen de benen
van andere mensen geschopt wordt.
Hoe erg is dit wel! Heeft het nog belang? Wat heeft er nog belang? Ik voel me schuldig. Ik
voel me kapot. Waarom loop ik hier nog rond. Wat heb ik hier nog uit te spoken? Mijn keel
knijpt dicht. Ik heb plots behoefte om te verdwijnen. Niet te bestaan. Te slapen. Ik sta bij de
rand van de perronarduin. Wat doe ik hier. Ik wil voorgoed slapen! Ik wil slapen! Slapen zoals
mijn arme vrouw in Como insliep. Ik wil een stap voorwaarts doen. Ik stap in de nevel boven
het meer. Ik zal mij geen pijn doen. Alles is voorgoed voorbij.
Ik voel een vrouwenarm om mijn heup.
De mensen hebben eindelijk plaats gemaakt. De jonge vrouw heeft me vastgegrepen. Dat voel
ik nu. Het is geen vertrouwelijk gebaar. Nee! Het is me in een greep houden, waar ik me niet
uit losmaken kan. Andere armen slaan zich rondom mij. Mensen rukken aan me. Ik besef niet
meer wat ik doe. Ik besef het niet meer. Ik besef niets meer. Ik weet alleen dat het meer
onder mij lag. In een nevel. Ik hoor stemmen. Ik voel mensen. Waarom doen ze dit? Wat
hebben ze er aan een oude vent als ik ben uit het meer te sleuren? Mensen? Wat zijn
mensen? Mensen duwen me de trein in. Ik zie haar staan. Het meisje met de gitaar. Ik weet
het. Zij is het niet. Kan ik me bloot geven? Kan ik toegeven dat ik wilde sterven? Men duwt me
neer op een bank. Mensen praten. Kan ik hun zeggen wat ik gezien heb toen die snaar sprong.
Kan ik nog spreken? Wat doe ik hier? Wat doe ik op een trein? Waarheen wil ik?
Ze legt de gitaar met de gebroken snaar in het rek. Zij komt naast me zitten. Kan ik haar
vertellen wat ik gezien heb daarbuiten op het perron, dat nu langzaam wegschuift? Ik knik
haar even toe.
-Gracie tante, prevel ik.
Ik sta weer bij het witte bed in de witte hospitaalkamer. Zij zal voorgoed van me weg zijn.
Weg van de aarde. Ergens? Waar ergens? Wat moet ik doen.
Zij legt haar hand op mijn hand.
Zij knikt lief. Zoals mijn jonge vrouw. Zoals die vroeger was. Zij lijkt zo sterk op haar! Ik kan
mijn ontroering niet meer aan. Nu eindelijk ween ik.
-De snaar is stuk, zeg ik schor.
Zij zal me begrijpen.
Er vliegt een vogel naast het raam. Hij is me totaal vreemd
Wat moet ik in Bologna?
Lees nog meer verhalen van deze auteur op deze site, klik hier!
(geplaatst op 17-10-2006)
terug naar boven
IL PIRLONE
Mijn vrouw was de laatste tijd niet spraakzaam. Als ik er over nadenk, is ze deze laatste
twee jaar op zichzelf gekeerd gaan leven. Ik had geen enkel bezwaar tegen de ontzettend
hoge prijs van de antihormonen. Mijn raad? Niet te nemen. Maar aan vrouwen moet je hun
beslissing overlaten. Dat is steeds zo geweest. Bij mensen van tachtig hebben medicijnen
zeer weinig invloed op een uitgezaaide kanker. Dat meende mijn neef dokter. De man is nog
jong, maar helemaal niet dom.
Ik loop mij weer te ergeren aan de vieze smaak van de bedorven lucht. De ganse weg langs
het park naar de Porta di Roma stinkt naar de vervuiling. Je vraagt je af hoe de vogels het
daarboven in het lover uithouden. Nu moet ik plaats maken voor kinderen. Zij leven zodanig
opgesloten in hun wereldje dat ze mij niet eens opmerken. Ik loop dan maar op de
weggezakte zijkant van het zandpad. De stortbui van eergisteren heeft een gedeelte van de
parklaan weggespoeld. Er kuiert een nurse achter hen aan met twee jengelende jongetjes.
Kinderen van de rijke juweliers die bij de poort gevestigd zijn. Die hebben nog meiden met
een witte muts en een gestreept grijs kleed tot over de knieën. De jongens willen naar het
miniatuurtreintje toe en naar de gelatiman. Het zijn dezelfde kinderen als de jeugd die hier
duizend jaar geleden in het park van Milaan rondliep.
Eentje, een kleuter aan de hand van grote zus, loopt me een eind voorbij en de draait zich
plots om. Een groene dinosaurus in zijn hand. Het lijkt er op dat hij me bang maken wilt. Op
mijn ouderdom ben ik niet meer bang voor dinosaurussen. Dat zal hij pas later begrijpen.
Misschien heb ik naar het agressieve ventje gelachen. Om hem geluk te wensen met zijn
Jurassic Parkbeest. Ik besef niet precies wat ik daarnet deed. Er lag een dode merel op de
weg met uitgestrekte vleugels. Net een vogelkristus. Daar keek ik naar. Dat weet ik zeker.
Alles gaat zo vlug aan me voorbij. Ik weet dat het door de ouderdom komt. Je hebt een
andere perceptie. Alles verloopt veel trager. Daardoor mis je die snapshots van de kinderen.
Ik loop een tijdje achter een wandelend dametje aan. Een erg blonde Milanese met een ovaal,
vrij bleekbruine gezichtje. Dat bijna witte haar. Waarom doen ze dat. In films van Fellini
merk je ook zulke wezens op. Fellini is reeds lang dood. Wat is lang? Voor hem maakt het niks
uit. Je merkt haar op of je het wilt of niet. Mijn sexueel leven komt daardoor niet in
beweging. Ik ben sinds enkele dagen tachtig. Binnen afzienbare tijd bestaat de aarde niet
meer voor me. Dan ben ik misschien elders. Misschien nergens. Nergens zijn? Dat lijkt me
onmogelijk. In elk geval is er voor mij dan geen Porta di Roma meer, met zijn tweeduizend
jaar oude jaartallen en titels. Jong is ze. Dat blondje heeft zo’n verende pas. Alsof ze geen
gewicht heeft.
Ik ben op weg naar de Tres Marie. Vroeger, toen ik nog rende als een gek in de atletiek
meetings, zei men het. Het is net of je de grond niet raakt. Stel je voor! Ik raakte de
sintelbaan vanzelfsprekend wel. Je had het gevoel van gewichtloosheid. Daarom hield ik van
die sintelbaan
In de Tres Marie vind ik de gezellige rust in een haast kitscherig decorum. Net voor de Porta
di Roma, twintig of misschien dertig meter voor me, geven twee auto’s een geweldige klap.
Voorrang van rechts? Ja, voor wie. Haal ze maar uit elkaar die Italiaanse haantjes! Er zal
weer gevloekt worden en iedere chauffeur is dan voor de andere een lullige cretino. Er ligt
een eind verder een scooter midden de straat. Een rij auto’s wurmt er zich voorbij. Trompend
als dwazen. Een wriemelend hoop geremde snelheidsduivels. Hoor de sirene! De carabinieri.
Zij hebben Milanese zenuwen. Alles moet vlug gaan. Iedereen moet in Milaan in looppas leven,
nu de poen te pakken is. Ginder ligt de jongeman met zijn kop tegen een huismuur. Alsof hij
weggekatapulteerd werd. Tot daar hadden de wagens die scooter voortgesleept. Tussen de
toegelopen Milanezen liggen hun in elkaar gekrulde auto’s. Het zou best een hedendaags
kunstwerk kunnen zijn. Zo doen ze dat nu. Het geschondene moet je tonen. Het moet telkens
weer ontstellender. Omdat de ene generatie geen tijd wilt verliezen en de vorige wegdrumt.
Ik ben nu al verscheidene jaren op mezelf aangewezen en ik verdraag de druk niet meer van
de zorgen. Iets pijnlijks te zien, daar verlies ik mijn nachtrust bij. Dan ben ik een opgewonden
oude knar. Ik moet voorbij de scooter omdat ik de Tres Marie niet missen wil. Hoe moet ik
door die drukte heen? Daarnet was er haast geen mens in de straat en nu moet je er door
met ‘excusis’ tot je keel er droog van wordt.
De jongen ligt er nog. Je merkt het aan de beweging op de plaats waar ik hem daarnet gezien
heb. De witte jassen van de verpleging buigen zich, om hem beter te bekijken, veronderstel
ik. Een van hen rekt zich om een vreemd gebaar met zijn arm te maken. Zomaar in de lucht.
Als je tekort hebt aan woorden, geef je signalen net als apen doen. De politie moet er met
kracht tegenaan om tot bij de jongen te komen. Ik hoor nu dat het slachtoffer dood is. Die
woorden hoor ik als geprevel tot bij me komen. En toch is het alsof niemand spreekt. De
ziekenwagen baant zich een weg door de samengetroepte mensen. Allerlei mensen. Vrouwen,
mannen. Jonge, mensen van middelbare leeftijd, met nog een heel stuk leven te verwachten.
Oude mensen zoals ik, die de dood zien toeslaan op een veel te jong leven. Bij je eigen oever
van de Styx. Hij moest nog een mens worden. Misschien een man die in de superette bij het
hotel zou kunnen werken. Daar vragen ze al zolang een boodschapper met een scooter.
Goedbetaald, vrije dagen en overuren uitbetaald. Ze komen wel, zegt de zaakvoerder. Ze
laten hun motor knallen, maar ze blijven niet. Ze vervelen zich vlug. Werkschuw zijn ze niet.
Ze missen alleen hun kamertje in een appartement. Dat is hun leefwereld. Hun digitale
wereld. Fictie. Computerspelletjes. Soms wuifend met de armen in een zielige disco. Ze zijn
zo anders. De zaakvoerder is een kleine corpulente Siciliaan. Hij schopte jaren terug tegen
blikken bussen om ooit in de Squadra te spelen.
Nu ligt de jongen daar dood tegen de gevel en verplegers trachten hem op een draagbaar te
leggen in een aluminiumomhulsel. Zoals de kok van Da Roberto zijn lendenstukken bakt. Vlees
mag niet hard zijn. Wij hebben de tanden niet meer van jonge mensen, zei ik dan. Zij volgde
mijn raad zo zelden. Zij volgde nooit iemands raad. Daarom bleef het lendenstuk onveranderd
hard op mijn bord. Niet te snijden.
Je hebt niet het gevoel dat je verwacht wordt. De Tres Marie bij de Porta di Roma is van een
stijlvolle neutraliteit. De muren zijn glimmende notelaarpanelen. Een spiegel waarvan het glas
in de hoeken grijs getint is, alsof het uit de tijd van de Sforzas dateert. Een platte
oudgouden kader. Voor een stukje Fra Angelico. Het lijkt allemaal zo echt. Kitsch van een hoog
niveau. Het maakt je rustig en tegelijk maakt het signaal je ook wat melancholisch. Het
marmer van de bar is onberispelijk glad. De koperen leuning rond de bar glimt en geeft een
wazig licht af in de feuteren ambiance van de salon.
Ik kies een van de lege zeteltjes. Lichtgeel hout. Waarschijnlijk een van die Limbasoorten uit
West-Afrika, waar mijn vrouw van weg was, toen wij onze eerste slaapkamer kochten. Zo
lang geleden al. Zal ik erin sterven of wordt het een wit metalen bed in een kliniek. Gek dat ik
in de lege salon een zetel wil kiezen. Ieder zeteltje heeft zijn eigen aantrekkingskracht.
Waar je zeteltje staat heeft een groter belang dan je toegeven wilt. Niemand stoort je. De
zwartharige schone achter de bar laat je met rust. Je mag leven zoals je dat verkiest. In die
chaotisch drukte van Milaan is zij rustig als een Giottofiguur. Wij vonden in de Capella
Scrovegni te Padua die hiëratische vrouwenfiguren van de Presentatie in de Tempel zo
onvergetelijk. Zij plooit met verstilde vingeren traag een stapeltje servetten. Traag. Die
verfijnde beweging brengt mij een fresco uit Herculaneum in herinnering. Een meisje in een
lang gewaad gehuld. In een dans verstard
Zij zal mij niets vragen. Dat weet ik. Als ikzelf opsta uit mijn lethargie zal ze even oogcontact
met me zoeken. Me inzoomen. Ze draait zich naar de kristallen uitstalling van glazen en ze zet
mijn rode Martini klaar voor me. Even toch is er een schijntje van interesse. De lichtste vorm
van empathie die ik me kan indenken. Maar het hoort zo. Dat precies verwacht ik. Dat: meer
niet!
Ik neem de Corriere de la Serra uit een rieten korf en zak met mijn Martini in mijn behaaglijk
zeteltje. Want dit is mijn zeteltje. Telkens ik hier binnenslenter staat mijn zeteltje klaar om
voor mijn gezelligheid te zorgen. Ik lees het hoofdartikel over de politieke turbulentie die er
in Rome heerst in verband met de belangenvermenging van een hooggeplaatst ambtenaar. Het
Ministero dell’ Amlbiente della Tutella del Territorio staat op zijn kop. Wat een rumoer bij
een volk dat op een sublieme wijze de vergankelijkheid uitdrukken kon! Italië zal altijd te
kiezen hebben tussen het Capitool en de Sixtijnse kapel. Tussen Verdi en Corelli. Tussen de
stille lust van het Orta Meer en de Apocalyptische fresco’s van Andrea Orcagna in
Florence.
Terwijl ik me vermijd in bedenkingen over de Italiaanse ziel en haar vele briljanten facetten,
licht een tocht de voorpagina van de krant op. Omdat ik niet opkijk terwijl ik mijn krant
gladstrijk, merk ik enkel de wijziging in het ambiante licht van de salon. Een corpulente heer
in een Agnellipak is de Tres Marie binnengekomen. Met een beheerste stap. Daarom hoorde ik
hem niet. Waarschijnlijk. Ach wat! Hij vindt wel plaats. De salon is leeg. Hij loopt naar de dame
achter de bar, die meteen tot leven komt. Terwijl ik verder lees, voel ik hem bij me komen.
Hij plant zich in het zeteltje naast me. Hij zal mijn rust zeker aan scherven breken als hij mij
aanspreekt. Zwijgen is voor me een vorm van zelfverdediging. Ik verblijf nu reeds twee
maanden in het hotel Leonardo da Vinci aan de Via Senigallia. In de onmiddellijke omgeving van
het park van Noord-Milaan. Ik moet enkel een eind de Valle Rubicone afwandelen. Evenwel
blijf ik vrij stuntelig wanneer ik Italiaans spreken moet. Ik lees Italiaans net zo vlot als ik
Duits of Frans lees. Maar ik sta voor een drempel bij het Italiaans praten. Misschien komt het
door mijn Grieks-Latijnse opvoeding? Ik hoop dat de man me niet aanspreekt.
De man heeft een grijzende snor. Zijn haren geuren naar een Vanderbilt lotion. Ik herken de
geur. Mijn vrouw is er weg van. De loketbediende van de Fortis Bank dicht bij me thuis, waar
we al onze bankverrichtingen laten uitvoeren, ruikt net zo. Mijn vrouw heeft hem heel
vriendelijk gevraagd naar zijn lotion. Zij durft dat. Vanderbilt bleek het te zijn. Sindsdien
staat er een ongebruikte Vanderbilt aan mijn kant van de badkamerlavabo. Ik wil niet ruiken
als een bankbediende. Ik ben geen geranium die je met rozenwater besprenkelt. Ik ben
mezelf.
De man naast me buigt zich naar me toe en met een twijfelende hand vraagt hij me.
-Prego signor.
Hij wilt de krant. Dat is duidelijk.
-Si, fluister ik, want nu zit ik meteen alleen. Daarnet was ik ook wel alleen, maar niet met dàt
gevoel van verlatenheid.
-‘Stupendo’ hoor ik hem zeggen.
Hij kijkt op de tweede bladzijde naar decimetergrote foto van de nieuwe Miss World. Hij
zucht. Che meravigla!
Terwijl hij zijn zakdoek neemt met een verfijnd handgebaar om zijn zweet af te vagen,
tracht ik alle onheil te voorkomen.
-Parlo Italiano, ma non parlo bene…
De man haalt de schouders op.
-Peccato…
Hij neemt de aktetas die hij op het Limba tafeltje naast het onze neergelegd had. Nu zie ik
pas dat er papieren uitpuilen. Dan schuift hij een dossier uit het gezwollen pak. Hij opent een
dossier dat op zichzelf reeds voldoende volumineus is en tracht me te sussen door me te
vertellen dat hij traag zal spreken. Hij doet het meteen en ik volg hem zonder enig probleem.
-Je bent geen Milanees net als ik, zegt hij en hij knikt om te horen of hij verder kan gaan.
Mijn hoofdknik lijkt hem voldoende te zijn.
-Dan zul je me wel begrijpen als ik je zeg dat Milanezen geen tijd kunnen uittrekken om naar
een man met een visie te luisteren. Je kon dit normaal toch verwachten van stedelingen die Da
Vinci aanbidden.
Hij doorbladert met een zekere plechtstatigheid het dossier alsof voor hem zijn intellect te
maken heeft met grondigheid en precisie. Enkele blaren waaien op de keramieken tegels.
-Laat maar, wijst hij mijn hulp af. Eerst wil ik je dit tonen.
Het gaat om een erg nauwkeurige tekening van een helikopter. Ik kijk de man vrij verontrust
aan. Ik weet niet wat denken. Waar wilt die man heen? Die vraag gaat door mijn hoofd.
Onderaan de helikopter kun je duidelijk de vorm van raketten getekend zien. De man legt
zijn hand op mijn schouder. Hij wil vertrouwen wekken door me aan te raken, maar hij bereikt
het tegengestelde effect. Ik onderbreek hem omdat ik aanvoel dat ik op de ene of de andere
manier het initiatief in handen moet krijgen. Ik merk ook dat de dame achter de bar
wantrouwig toekijkt. Zij beweegt even haar ogen alsof ze mij een signaal wilt geven.
Ik stel voor mezelf vast dat ik mij nog nooit tevoren zo ongemakkelijk gevoeld heb. Ik ben
zonder het te beseffen door mijn volgzaamheid in een vreemde situatie gestapt.
-Meer kan ik je vandaag niet tonen. We zullen elkaar nog wel eens ontmoeten. Ik kan ook naar
je hotel komen. Eventueel geef je me het nummer van je kamer.
Dat zal ik zeker niet doen, maar waarom zeg ik hem dat dan niet?
Het dametje komt achter haar bar uit en plaatst zich voor hem. In het matte licht, vooral door
de weerschijn van het koperwerk en de weerspiegeling van de spiegel, lijkt ze me mooier dan
daareven. Ze draagt ook zo’n elegant blauw kleedje. Typisch Milanees. Waarschijnlijk gekocht
in een van die luxe boetieks bij de Dom. Daar zie je pas hoe mooi mode kan zijn. Prachtige
schoentjes, elegante handtassen, superbe hoedjes en kleedjes uit een toverdoos. Ze hebben
de catwalk niet nodig om harten te veroveren en bankrekeningen te plunderen. Die
modeontwerpers hebben een neus voor elegantie en harmonie. Ze staan trouwens voor op alle
andere couturiers, vond ik toen ik langs de weelderige winkels naar die kanten Dom toeliep.
Soms schieten dergelijke flitsen van die aard door mijn oude hoofd. Je verliest dan je besef
van de realiteit. Dat je stokoud wordt.
De man met de aktetas buigt voor me.
-A rivederci signor! Albergo Da Vinci?
Hij verdwijnt en laat me alleen met die pronte dame.
-Che volete dire?
Hij heeft mijn vraag niet meer gehoord. Ja, wat wilde hij me nu zeggen? Ik voel me
vernederd. Het lijkt me toe, dat hij me wilde laten aanvoelen dat de dagen van een oude man
nu eenmaal geteld zijn. Ik zak even in elkaar in mijn zetel. Het is net of ik weer die stenen
borst ga krijgen. Daar neem ik dagelijks sedocard voor. Ik heb er geen bij me. Ik moet me
vermannen. Ik weet het, ik verdraag geen onrust meer. Ik wil langzaam in vrede naar het
adieu glijden. Ik kijk naar de schitteringen in de luchter van geslepen glaspegels. Alsof dit
mijn verwarring kan wegvagen. Ik ben even ergens anders. Waar, weet ik niet. Mijn besef van
tijd en ruimte ben ik verloren. Waarom verontrust die man me?
Een politiewagen rijdt met zijn loeiende sirene voorbij. De vrouw staat achter haar bar naar
een pas gepoetst whiskyglas te kijken. Ik tracht me in te beelden of ze een man heeft. En hoe
die er precies uit kon zien. Soms lukt me dat. Dan creëer ik een virtuele mens. Misschien is hij
een levendige vrachtvoerder op de baan naar Venetië? Of een van die stoere carabinieri, die
paarsgewijs door de galerie in het centrum van Milaan defileren.
Met haar bleekbruine hand neemt de vrouw het geld aan. Voor het eerst komt er een brede
glimlach op haar gezicht. Ik merk het wel dat het maar een grimas is. Dan is het net of ze
lacht en ze weet dat. Als ze haar mond lichtjes opent en haar lippen krult, zie je haar grote
gebit. Die van mijn vrouw zijn uit porselein. Je houdt ze langer. Na zovele jaren samenwonen
wordt alles wat je vertelt de enige zuivere waarheid.
Er sleept zich een tram door een plenzende regenvlaag. Ik schuil even in de hal van een
indrukwekkend herenhuis. Ik heb geen paraplu bij me. Natuurlijk houd ik er geen rekening
mee dat je ook in Milaan kletsnat kunt worden, verkouden, griepachtig en met een
longontsteking in je bed moet blijven. Misschien ben ik niet helemaal een mens zoals een
ander. Adam was het eerste modderfiguur, spotte mijn oudste zoon. Omdat God die eerste
mens uit slijk zou hebben gemaakt. Hij doelde vanzelfsprekend ook op mijn houterigheid. Die
heb ik van kindsbeen af.
Ik zal er toch maar doorlopen. Mijn lichte schoenen worden drijfnat. Ook daar heb ik niet aan
gedacht. Ik loop dan maar een muffe boekenwinkel binnen. Wat moet ik nu doen met mijn tijd?
Als je geboren wordt krijg je de tijd en die is enorm lang, breed en diep. Je mag hem
opgebruiken zoals je wilt. Maar hoe? Ik heb al zoveel tijd verbruikt in mijn lange leven. Er
ligt een hoop slecht gebruikte tijd achter me. Of gewoon niet gebruikte, zoals de witte
vlekken op de aardbol. Waarom ging ik die winkel binnen?
Het is een antiquariaat. Rekken en toonbanken vol tweedehandsboeken. Ook erg oude, die met
hun goudsnee schitteren. Goed dat ik die zaak ontdekt heb. Dat ontlast me van de stress waar
ik mee rondloop. Ik kom hier zeker terug, maar nu moet ik naar mijn hotel om me van mijn
natte kleren te ontdoen. Er hangen borden op manshoogte, zodat het zoeken je
vergemakkelijkt wordt. Ik blijf staan met een boek in mijn handen. Waarom luisteren mijn
handen niet meer naar me? Een beginnende Parkinson? Dat meent mijn dokter. Er bestaan
medicijnen voor. Die maken je handen weer enkele jaren rustig. Wat moet ik met rustige
handen? Ik ben toch steeds op mijn best als ik de zenuwen tot in de tenen voel.
Storia dell’ insurrezione Siciliana. De auteur? Giovanni La Cecilia. Het boek is me volslagen
onbekend! Het gaat om twee volumes uitgegeven in 1860 door een Milanese uitgever. Het
houdt me ter plekke. Garibaldi! De Siciliaanse expeditie van de man die Italië één wilde
maken. Met een : In attesto di antica amicisia e di somma ammirazione, heeft La Cecilia het
werk aan Garibaldi opgedragen.
Ik doorblader het boek. Toch voel ik dat iemand me bespiedt. Bij de ingang staat iemand naar
me te kijken. De corpulente man met zijn Agnellipak staat stil bij de open ingangsdeur. Hij
vouwt zijn paraplu op. Hij is ondanks dat groene ding druipnat geworden. Hij heeft me gezien.
Die man heeft het op mijn persoon gemunt. Dat is manifest zo.
Hij komt inderdaad met een spitse glimlach op me toe. Hij hoeft echt geen twee meter van
me af te zijn om zijn lotion te ruiken. Hij zet zijn aktetas neer.
-Garibaldi?
Hij heeft vlug het tweede deel uit het rek gehaald.
-Conquisare la nazionalita… Verstaat u mij?
Ik knik in de hoop dat het gesprek daarmee basta is.
-U moet het werk van Giuseppe La Masa nemen. Dan begrijpt u tenminste iets van de
Italiaanse geest. Na de geavorteerde revolutie van 1860 in Palermo, tracht Cavour La Masa
te overtuigen dat hij beter dan Garibaldi geplaatst is om op te trekken naar Palermo. Politieke
combinaties waar wij sinds Bruto Caesar vermoordde, sterk in uitblinken. Corruptie en
bedrog! Maar steeds integer voorkomen! Dat vatten jullie, Noorderlingen, niet. Sinds Romulus
en Remus vechten we om de uier van moeder staat. La mamma? Het codewoord van
woordbrekers vermomd in aartsengelen. Moeder staat? Zeg liever porca miseria!
-Posse consultare il catalogo d’autori?
Met mijn vraag naar de catalogus gericht aan het mannetje, dat met zijn grijze jas en zijn
vergeeld gezicht hopelijk wel de antiquaar is, tracht ik te ontkomen.
Het Agnellipak grijpt mijn arm, alsof hij me wil duidelijk maken dat ik hem niet ontvluchten
kan.
Het mannetje knikt dat hij tot bij me wil komen. Hij heeft beslist aan mijn uitspraak gehoord
dat mijn Milanees gebrekkig is. Een stranjero. Zo zal ik me dan toch ontmaken van die
zonderling.
-Ik ben tot bij de Da Vinci Albergo geweest. Ik meende u te herkennen in de lounge. Toen ik
bij uw zetel kwam, merkte ik dat de man veel jonger was dan u bent. Hij lijkt zeer sterk op u.
Is het een zoon van u?
-Nee, zeg ik beleefd, al kost het me wat. Ik ben alleen.
Waarom zeg ik hem dat ik alleen ben? Dat is dwaas. Nu weet hij waar hij me kan vinden en dat
hij me alleen zal vinden. Ik moet overwegen naar een ander hotel te trekken. Misschien moet
ik de zuidkant van Milaan exploreren.
-Ik had u graag verteld wat ik van plan ben. Ik heb echt zeer interessante dingen te
vertellen! U weet toch dat in de stad die Da Vinci eert, ieder gezond persoon een creatieve
geest gegund is. Niet één per honderdduizend gebruikt dat talent.
Ik knik en hoop dat de antiquaar nu maar vlug komt.
De man met een helikopter gewapend in zijn hoofd en zijn aktetas is niet te ontlopen. Hij
kleeft aan me Ik voel zijn gewicht dat ik niet dragen kan. Het knijpt me de borst dicht.
Eindelijk is de antiquaar daar met een map.
Hij geeft de map aan de opdringerige man, alsof hij begrepen heeft dat die wel voor me zal
vertalen. Duidelijk interesseert het hem weinig dat een vreemdeling Italiaanse libri usati wil
inkijken. Het is alsof ik het ondergoed van gans Italië bevinger.
De kletser neemt inderdaad het woord van hem over.
-U hebt hier voor uw neus de ganse Campanella Collectie over Garibaldi staan. Het is een
belangrijke investering in boeken, die u toch maar nu en dan zal inkijken. Garibaldi is dood. Hij
is een dapper man geweest met grote verdiensten, daar bestaat geen twijfel over. Voor het
Italiaanse volk is hij een held op een wit paard, il sole, met achter hem in het zadel zijn zeer
mooie vrouw, la stella! Een vreselijk trotse man van middelbare leeftijd, een man van staal,
met een gezicht waarvan de onvergankelijke jeugd af te lezen valt. Illusie! Mooie illusie om de
vlam van de natie te doen flapperen!
Ik neem hem de map uit de handen en doorblader de catalogus. Wat staat me nu te doen?
Geen mens kan me van die lastpost afhelpen. De antiquaar is elders bezig.
-Ik vergezel u naar de Albergo.
Ook dat nog.
-Ik blijf liever nog even in de stad. Ik zou wel graag de tentoonstelling van de harnassen in
het kasteel van de Sforzas bekijken.
-Dat kun je niet maken. Er loopt een tentoonstelling over de tekengen van Da Vinci. Daar wil ik
wel met u heen. De allereerste helikopter! Ik wijs je aan waar hij staat.
Ik wil aan die man ontkomen. Het lukt me niet. Ik weet pertinent waar hij naartoe wilt. Het is
maar al te goed bekend hoe er overal ter wereld zonderlingen rondlopen, die onschuldige
zielen in hun uitvindingen willen betrekken. Dergelijke lui hebben soms leuke invallen, dat
staat vast, maar het nodige geld om hun plannen te sponsoren ontbreekt hen. Daarom gaan ze
op jacht.
-Ik wil even privé met de antiquaar spreken, zeg ik. Ik verkies te horen wat zijn laagste prijs
is, terwijl niemand naar mijn mond staat te gapen. Ik ken voldoende Italiaans om me uit de
slag te trekken.
Hij heeft het niet in de smiezen. Ik maak me van me hem af, terwijl ik een gesprek heb met
de antiquaar. Misschien merkt hij dat ik niet een van die kapitalisten ben met vakantie, voor
wie miljoenen plaatsen een hobby is.
Hij laat me inderdaad gaan.
-Weet u wie die man is, vraag ik vrij brutaal aan de antiquaar, alsof hij ergens schuld aan
heeft.
Het magere mannetje kijkt me met gefronste wenkbrauwen aan.
-Il Pirlone, zegt hij.
-Wat bedoelt u precies?
-Gans Milaan kent Il Pirone. Gek is hij niet en dwaas evenmin, maar hij blijft geloven dat hij
ooit het geld zal vinden om zijn helikopter van de grond te krijgen. Heeft hij u niet over twee
miljoen Euro gesproken. Sinds twintig jaar vertelt hij zijn verhaal. Liet hij u zijn plannen zien?
Daar heeft hij al een hoofdsponsor voor, beweert hij.
-Is het dat? Dan is hij bij mij aan het verkeerde adres.
-Dat dacht ik wel.
Nu dan! Die Pirlone.
-Ik bezit nog een mooie collectie Il Pirloni’s. Het knapste satirisch blad dat Europa ooit gehad
heeft.
Die man ook al weer! Ik groet hem zo beminnelijk mogelijk, nadat ik hem verteld heb dat ik
nog wel eens zijn winkel zal bezoeken, op een van mijn wandelingen in het park. Of als ik in het
kasteel van de Sforzas de collectie van de tekeningen van Da Vinci ga bekijken.
De antiquaar kijkt me verstomd aan.
-Die tentoonstelling werd twee jaar terug gehouden, signor! U vergist u.
Buiten kom ik tot rust. Geen Pirlone in de buurt!
In de lounge van het Hotel Da Vinci, qua prijs kwaliteit verhouding uitstekend, bestel ik me
een expresso. Heerlijke godendrank, zeg je dan. En dat is hij. Ik strek mijn benen. De
brede clubzetel voelt zacht aan. Er klinkt gedempt muziek. Ik herken een barcarolle van
Respighi. Een van de lievelingsstukken van mijn vrouw. Capri e Taormina. Capri waar ik ooit met
haar, bij de weelderige villa van Lenin, stond te mijmeren over het wonderlijke verloop van
het menselijk lot.
Een kelner komt met een afwezig gezicht, waar je hoogstens enkele centen voor geeft, bij
me met een omslag.
In de omslag vind ik een onverstaanbaar briefje. Niet van taal maar wel van zin. Wat is de
bedoeling van die korte brief? Onderaan staat een niet te ontcijferen handtekening.
“Zoek niet naar Orion. Niemand ontsnapt.”
Dan volgt een gebrekkige tekening waarbij de briefschrijver enkele notities heeft
aangebracht. Ik weet nu dat het weer Il Pirlone is. Onderaan staat immers een helikopter
afgebeeld die naar iets vuurt, dat op een meteoor lijkt. Arme Pirlone! Hij gelooft de ziel van
Da Vinci te hebben geërfd
Verder merk ik twee cirkels die in de ruimte rondom een kathedraal draaien, die erg op de
Dom van Milaan lijkt. Bij de cirkels staat Van Allen en De Kuyper geschreven. Daaronder lees
ik enkele losse zinnen, die vrij vertaald het volgende kunnen betekenen:
“Als we taal en tekens kennen waarin het geschreven werd, zullen we de Kosmos begrijpen.
Driehoeken en cirkels vertellen de Kosmos in één woord.”
Ongelooflijk bizar is die Pirlone.
Tenslotte voor zijn vreemde handtekening nog een korte tekst die ik vertaal als:
“Armageddon is onderweg…”
Nadat ik de raadselachtige brief gelezen heb, beslis ik de volgende dag te vertrekken. Ik
maak op mijn kamer wel uit waar ik heenga. Ik bezit voldoende reisbeschrijvingen en
documentatie.
Ik sta weer eens in Milaan in een enorme drukte. In het Kempische dorp waar we wonen heb
je hoogstens ’s avonds een samenscholing bij de disco. Lawaaierige jongeren, dat wel. Maar
waar moet het heen als jongeren niet meer lawaaierig zijn? Zij hebben recht op leven en zij
eisen hun plaats op. Het is wel waar dat ze de ouderen wegdrummen, maar dat heeft met de
draad van Ariadne te maken.
Er loopt een druppel zweet over mijn voorhoofd. Het was snikheet in de metro. In het station
is het vrij koel. Het tocht hier. Ik sta bij het juiste spoor. Dat voor de trein naar Bologna.
Waarom Bologna? Waarom Bologna niet?
Alle reizigers kijken de richting uit van waar de trein komen moet. Nerveus. Ze wekken de
indruk gewoon met een nerveus lichaam geboren te zijn. Op een kaart tegen de stationmuur
staat aangeduid waar de wagens stoppen. Ik ben er niet bijgeraakt. Maar ik ben er zeker
van dat, waar de tweede klaswagens van de trein moeten stoppen, de mensen letterlijk op
elkaar gedrumd staan. Hoe gek gedraagt zich een mens! Zogauw de trein stilhoudt, willen ze
de wagens in, terwijl zij nog wel een tiental minuten moeten wachten vooraleer hij naar
Bologna vertrekt.
Er staat niet ver van me een man met purper geverfd haar. Naast hem een dame van bij de
veertig met een groezelige minijurk. Zoiets zie je in onze époque. In de achttiende eeuw
droegen de mensen nog pruiken. Toen we het appartement in de kasteelvilla betrokken in San
Fermo della Battaglia heb ik het portret van de voorouder van de eigenaar gezien. Met zijn
witte pruik en een zijden strik. Signor Alcide di Fermo was nu zelf een tanige negentiger, die
graag met me zijn ochtendwandeling maakte in zijn romantische tuin. Hij beweerde dat je aan
een Engelse of een Franse tuin niks hebt. Enkel verveling. De Italiaanse tuinen hielden het
midden tussen classicisme en fauvisme, vond hij. Een mengeling van de sylphide Maria Taglione
en de Amerikaanse Isadora Duncan die met haar Vrije Dans Europa verraste. Hij vertelde
ons dat hij verre familie was van generaal Badoglio. Zijn voorouder was markies van Grazzano
Badoglio uit Piëmont. Terre de Tartufo zei hij geringschattend. Signor Alcide hield zelf ook
wel het midden tussen adellijke familietrots en revolutionaire fierheid. Nog steeds praatte hij
met hooghartige blik over zijn oorlogsverleden onder Mussolini en verkondigde dat hij zijn
hele resterende leven voor de Liga van het Noorden zou stemmen. Zo was hij nu eenmaal,
zoals iedere mens een mengeling is van al wat je aards mag noemen.
Verscheidene malen heb ik’s avonds mijn vrouw in een rolstoel tot bij het prieeltje gebracht,
van waar je op het schitterende Como en zijn meer kon neerkijken. Een oord van universele
schoonheid.
De trein was binnengelopen en de massa werd plots levend om zich naar de deuren van de
trein te wringen. In het gedrang kom ik achter een meisje terecht met een haartooi zoals
mijn vrouw droeg. Ik moet opletten dat ik niet tegen haar gedrongen word, want ze draagt
een gitaar op haar rug. Hoe goed ik het ook tracht te voorkomen, toch wordt de druk zo groot
dat ik de gitaar raak. Ik hoor een plotse knal die blijft nazinderen. De gitaar! Het is dus toch
gebeurd. Het meisje draait haar verschrikt gezichtje naar me. De snaar hangt tussen ons in.
Ik blijf pal staan. Het wordt me echt teveel. Met een ruk werkt een zwaarlijvige man zich
voorbij ons. Hij geeft er niets om dat hij haar gitaar van haar schouder drukt. Ze valt tussen
ons beider voeten.
-Pas toch op, trap niet op de gitaar! roep ik zonder te beseffen dat ik Nederlands spreek.
Niemand luistert natuurlijk. Iedereen wordt voortgeduwd naar de deur van de trein. Nu
wordt het gekkenwerk. Het kind raakt niet bij haar instrument, dat nu reeds tussen de benen
van andere mensen geschopt wordt.
Hoe erg is dit wel! Heeft het nog belang? Wat heeft er nog belang? Ik voel me schuldig. Ik
voel me kapot. Waarom loop ik hier nog rond. Wat heb ik hier nog uit te spoken? Mijn keel
knijpt dicht. Ik heb plots behoefte om te verdwijnen. Niet te bestaan. Te slapen. Ik sta bij de
rand van de perronarduin. Wat doe ik hier. Ik wil voorgoed slapen! Ik wil slapen! Slapen zoals
mijn arme vrouw in Como insliep. Ik wil een stap voorwaarts doen. Ik stap in de nevel boven
het meer. Ik zal mij geen pijn doen. Alles is voorgoed voorbij.
Ik voel een vrouwenarm om mijn heup.
De mensen hebben eindelijk plaats gemaakt. De jonge vrouw heeft me vastgegrepen. Dat voel
ik nu. Het is geen vertrouwelijk gebaar. Nee! Het is me in een greep houden, waar ik me niet
uit losmaken kan. Andere armen slaan zich rondom mij. Mensen rukken aan me. Ik besef niet
meer wat ik doe. Ik besef het niet meer. Ik besef niets meer. Ik weet alleen dat het meer
onder mij lag. In een nevel. Ik hoor stemmen. Ik voel mensen. Waarom doen ze dit? Wat
hebben ze er aan een oude vent als ik ben uit het meer te sleuren? Mensen? Wat zijn
mensen? Mensen duwen me de trein in. Ik zie haar staan. Het meisje met de gitaar. Ik weet
het. Zij is het niet. Kan ik me bloot geven? Kan ik toegeven dat ik wilde sterven? Men duwt me
neer op een bank. Mensen praten. Kan ik hun zeggen wat ik gezien heb toen die snaar sprong.
Kan ik nog spreken? Wat doe ik hier? Wat doe ik op een trein? Waarheen wil ik?
Ze legt de gitaar met de gebroken snaar in het rek. Zij komt naast me zitten. Kan ik haar
vertellen wat ik gezien heb daarbuiten op het perron, dat nu langzaam wegschuift? Ik knik
haar even toe.
-Gracie tante, prevel ik.
Ik sta weer bij het witte bed in de witte hospitaalkamer. Zij zal voorgoed van me weg zijn.
Weg van de aarde. Ergens? Waar ergens? Wat moet ik doen.
Zij legt haar hand op mijn hand.
Zij knikt lief. Zoals mijn jonge vrouw. Zoals die vroeger was. Zij lijkt zo sterk op haar! Ik kan
mijn ontroering niet meer aan. Nu eindelijk ween ik.
-De snaar is stuk, zeg ik schor.
Zij zal me begrijpen.
Er vliegt een vogel naast het raam. Hij is me totaal vreemd
Wat moet ik in Bologna?
Lees nog meer verhalen van deze auteur op deze site, klik hier!
(geplaatst op 17-10-2006)
terug naar boven
| © 2002/ 2009' t Prieeltje Online. Disclaimer. Webdesign: Henri Thijs. 't (muzen-)Koeriertje , Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 0032477794783. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 1024 x768 |