Nichita Stanescu werd als oudste zoon van Tatiana en Nicolac Stanescu geboren te Ploiesti in 1933. Hij deed zijn middelbare studies te Ploiesti en studeerde filosofie te Bucharest. Hij debuteerde bij Tribuna. Wordt uitgever van de Gazetta literara, Romania libera; Lucedafarul. Zijn eerste bundel Sensul tubiri verscheen in 1960. Bekwam de prestigieuze Herder Poėzieprijs in 1975. Zijn leven als een bohemien is waarschijnlijk de oorzaak van zijn (te) vroege dood op de leeftijd van 50 (in 1983). Bundels van zijn hand zijn o.m. O viziune a sentimentelor, Dreptul la timp, 11 elegii, Alfa, Oul si sfera, Necuvintele, Un pamānt numit Romānia. De drie thema's die in zijn werk overheersen zijn de steen, de mens en de kreet. De mens is steen geweest, en wordt versteend, het leven is een kreet. Meer dan filosofisch is zijn poėzie er een van kreten en pijn. Het is vooral deze laatste, de pijn, en nog eens de pijn die probeert te overleven in de woorden. Treffend heeft hij het verwoord in het laatste gedicht van deze bundel: "ik ben niets anders dan een bloedvlek die spreekt".
|
