 |  |  |  |  |
| ROLAND CASSIMAN |
"STENOGRAAF VAN DE MENS" door Henri Thijs
Roland Cassiman voorstellen als dichter zou de beeldende kunstenaar die hij in
eerste instantie is te veel onrecht aandoen. Als schilder geniet hij immers een
goede faam zowel in binnen- als buitenland. Zijn olieverfdoeken en tekeningen
hebben vaak Spaanse onderwerpen en tonen in een geladen abstractie op
hartverwarmende wijze de menselijke gestalte. De aan hem verleende talrijke
onderscheidingen en eervolle vermeldingen geven blijk van zijn internationale
faam. In 1980 ontving hij de graad van Ridder in de Orde van Belgisch-Spaanse
verdienste. Inmiddels is zijn werk op diverse grote tentoonstellingen
gepresenteerd. Hieronder twee reproducties van zijn uitgebreid oeuvre.
Roland Cassiman voorstellen als dichter zou de beeldende kunstenaar die hij in
eerste instantie is te veel onrecht aandoen. Als schilder geniet hij immers een
goede faam zowel in binnen- als buitenland. Zijn olieverfdoeken en tekeningen
hebben vaak Spaanse onderwerpen en tonen in een geladen abstractie op
hartverwarmende wijze de menselijke gestalte. De aan hem verleende talrijke
onderscheidingen en eervolle vermeldingen geven blijk van zijn internationale
faam. In 1980 ontving hij de graad van Ridder in de Orde van Belgisch-Spaanse
verdienste. Inmiddels is zijn werk op diverse grote tentoonstellingen
gepresenteerd. Hieronder twee reproducties van zijn uitgebreid oeuvre.
Maar al is hij vooral een succesvol en internationaal gewaardeerd schilder, hij is ook
een niet onverdienstelijk schrijver en dichter. En was, last but not least, ook een
gedreven (jazz-)muzikant. Op deze auteur is van toepassing wat in feite geldt voor
elke dichter: in zijn lyriek schildert hij met woorden en zet hij zijn onge-evenaarde
kleurenpassie voort op papier.
Hij werd geboren te Ninove. Na twee jaar regentaat te Gent, vestigde hij zich al
vanaf 1960 als schilder te Antwerpen. Zijn liefde voor Spanje, het Spaanse volk en
zijn cultuur doen hem met regelmaat verblijven in Spanje. Dankzij zijn
internationale faam als schilder, besteedt hij dan ook het gros van zijn tijd aan
schilderijen die hij regelmatig tentoonstelt in binnen- en buitenland (Spanje
vooral). Darnaast laat hij sporadisch als dichter van zich horen met verzen die
verrassen door hun pictorale frisheid en originaliteit.
Als "stenograaf van de mens" is zijn dichtwerk, dat tot nog toe beperkt bleef tot
één bundel (*), de resultante van picturaal overdachte egotrips en innerlijke
monologen die zich uiten in een emotionele strijdsituatie waarin een rituele afdruk
van hemzelf lyrisch wordt geprojecteerd. Vaak treffen zijn stijlfiguren en zijn
alliteraties door de picturale precisie waarmee hij het geheel transcendaal kleuren
en geuren geeft, een sfeer of een stemming oproept of verzwijgt. In zijn enige
bundel "Anjers voor Manon" (*) waait je rondom het thema van de liefde voor
Manon een lijnenvlaag toe van snelle indrukken en kleuren die een gevoel van
mateloosheid moeten oproepen. "Sphynx étonnant" riep destijds Musset over
Manon Lescaut. De romanheldin had echter geen eigen interioriteit. Hier is de
schoonheid en de pijn van het verlangen nog een ogenblik in staat de dichter weg te
houden van het besef van bitterheid en ontreddering:
gedraaide venushaartjes
zijn gekartelde nerven
met een wulpse richtwijzer
gefrustreerde erecties
voelen in andere vrouwen
vlees
onze schaal van Richter
verwekt de zoveelste mensbeving
je bestrijken als Menuhin
die Grapelli als contrapunt inzet
zo voelen mijn vingers jouw vrijen aan
blij dat ik van jouw vorige 'fake' (world)
deel uitmaakte
(pag.41)
Zijn verzen hebben dus duidelijk de liefde als brandpunt en dit geprojecteerd op
"de landkaart van (zijn) ouder worden" en beheerst door "tax-free gevoelens".
Hij is de vinnige en driftige schilder van de mens en ontrolt alsdusdanig een
kleurtapijt van woorden en klanken, zoals:
mag ik even het groen van je rood blijven
liefst
was ik azuurblauwe golf
waarop de zon met glinsterende ontpareling
vissen boven roept
liefst
was ik een doe-droom
waarin klanken
uitgroeien ot een symfonisch gedicht
liefst
had ik nu je kussen die filters zijn
van gezaaide mineralen
en lijken op gepolijste ogen
waarin het goud smelt
liefst
omvormde ik je noodkreten
over mooie producten
de oceaan
waarin je 's nachts wegvlucht
beweegt mijn stenen droom
Enkele keren heeft hij het zelfs over "inlijsten", de finishing touch voor elke
tekenaar en schilder. In de cyclus "Blue Notes" bereikt hij een erg overtuigende
climax. Als lyricus vertolkt hij de ontroering die hem heeft overweldigd met
evenveel hartstochtelijke reticensie als in zijn monotypes en schilderijen.
liefde die ik je zonder grenzen gaf
omkartelde jouw realiteit
de inkepingen kerfden mooie snijlijnen
in het schijnbare gave
was ik God
ik herschiep de wereld naar jouw beeld
was ik duivel
ik herschiep mijn hel in een paradijs
ik ben aleen mijzelf
en spuwend op mijn graf
kan ik alleen de smaak
van bitterheid
verwoorden
(pag. 40)
Alhoewel zijn bibliografie schraal oogt, verrast deze dichter ons door zijn
veelzijdigheid als mens (leraar lichamelijke opvoeding en sportman) en als
kunstenaar (jazz-muzikant, kunstschilder, flamenco-expert, dichter). En al gaan
zijn verzen dan al bij al over een voorbije liefde, een seizoen, zij zinderen nog
jaren na door hun originele metaforiek en hoogst persoonlijke stijl.
(*) Bibliografie
* ANJERS VOOR MANON. 64 blz. omslagontwerp en illustraties: de auteur zelf. Uitgave
Muzensprokkels nummer 7 van Het Prieeltje v.z.w. 1987.
* Tien gedichten in verzamelbundel TANGO VAN DE ZEE, samen met Marc Bungeneers,
René Geldof, Sary Van Laer, Roger Wastijn. Muzensprokkels nummer 14. 64 blz. Uitgave
HetPrieeltje v.z.w.
* Tien gedichten in verzamelbundel TUINEN VAN DE WIND, samen met Etienne Delbaere,
Marjo Dohmen, Ubbo-Derk Hakholt, Ghislain Laureys en Alma Moens. Muzensprokkels
nummer 27 van Het Prieeltje v.z.w. 1997.
* FLAMENCO EEN PASSIE. EL FLAMENCO UNA PASIÓN. Uitgave De Vleermuis
Roermond. 96 blz. 1993.
een niet onverdienstelijk schrijver en dichter. En was, last but not least, ook een
gedreven (jazz-)muzikant. Op deze auteur is van toepassing wat in feite geldt voor
elke dichter: in zijn lyriek schildert hij met woorden en zet hij zijn onge-evenaarde
kleurenpassie voort op papier.
Hij werd geboren te Ninove. Na twee jaar regentaat te Gent, vestigde hij zich al
vanaf 1960 als schilder te Antwerpen. Zijn liefde voor Spanje, het Spaanse volk en
zijn cultuur doen hem met regelmaat verblijven in Spanje. Dankzij zijn
internationale faam als schilder, besteedt hij dan ook het gros van zijn tijd aan
schilderijen die hij regelmatig tentoonstelt in binnen- en buitenland (Spanje
vooral). Darnaast laat hij sporadisch als dichter van zich horen met verzen die
verrassen door hun pictorale frisheid en originaliteit.
Als "stenograaf van de mens" is zijn dichtwerk, dat tot nog toe beperkt bleef tot
één bundel (*), de resultante van picturaal overdachte egotrips en innerlijke
monologen die zich uiten in een emotionele strijdsituatie waarin een rituele afdruk
van hemzelf lyrisch wordt geprojecteerd. Vaak treffen zijn stijlfiguren en zijn
alliteraties door de picturale precisie waarmee hij het geheel transcendaal kleuren
en geuren geeft, een sfeer of een stemming oproept of verzwijgt. In zijn enige
bundel "Anjers voor Manon" (*) waait je rondom het thema van de liefde voor
Manon een lijnenvlaag toe van snelle indrukken en kleuren die een gevoel van
mateloosheid moeten oproepen. "Sphynx étonnant" riep destijds Musset over
Manon Lescaut. De romanheldin had echter geen eigen interioriteit. Hier is de
schoonheid en de pijn van het verlangen nog een ogenblik in staat de dichter weg te
houden van het besef van bitterheid en ontreddering:
gedraaide venushaartjes
zijn gekartelde nerven
met een wulpse richtwijzer
gefrustreerde erecties
voelen in andere vrouwen
vlees
onze schaal van Richter
verwekt de zoveelste mensbeving
je bestrijken als Menuhin
die Grapelli als contrapunt inzet
zo voelen mijn vingers jouw vrijen aan
blij dat ik van jouw vorige 'fake' (world)
deel uitmaakte
(pag.41)
Zijn verzen hebben dus duidelijk de liefde als brandpunt en dit geprojecteerd op
"de landkaart van (zijn) ouder worden" en beheerst door "tax-free gevoelens".
Hij is de vinnige en driftige schilder van de mens en ontrolt alsdusdanig een
kleurtapijt van woorden en klanken, zoals:
mag ik even het groen van je rood blijven
liefst
was ik azuurblauwe golf
waarop de zon met glinsterende ontpareling
vissen boven roept
liefst
was ik een doe-droom
waarin klanken
uitgroeien ot een symfonisch gedicht
liefst
had ik nu je kussen die filters zijn
van gezaaide mineralen
en lijken op gepolijste ogen
waarin het goud smelt
liefst
omvormde ik je noodkreten
over mooie producten
de oceaan
waarin je 's nachts wegvlucht
beweegt mijn stenen droom
Enkele keren heeft hij het zelfs over "inlijsten", de finishing touch voor elke
tekenaar en schilder. In de cyclus "Blue Notes" bereikt hij een erg overtuigende
climax. Als lyricus vertolkt hij de ontroering die hem heeft overweldigd met
evenveel hartstochtelijke reticensie als in zijn monotypes en schilderijen.
liefde die ik je zonder grenzen gaf
omkartelde jouw realiteit
de inkepingen kerfden mooie snijlijnen
in het schijnbare gave
was ik God
ik herschiep de wereld naar jouw beeld
was ik duivel
ik herschiep mijn hel in een paradijs
ik ben aleen mijzelf
en spuwend op mijn graf
kan ik alleen de smaak
van bitterheid
verwoorden
(pag. 40)
Alhoewel zijn bibliografie schraal oogt, verrast deze dichter ons door zijn
veelzijdigheid als mens (leraar lichamelijke opvoeding en sportman) en als
kunstenaar (jazz-muzikant, kunstschilder, flamenco-expert, dichter). En al gaan
zijn verzen dan al bij al over een voorbije liefde, een seizoen, zij zinderen nog
jaren na door hun originele metaforiek en hoogst persoonlijke stijl.
(*) Bibliografie
* ANJERS VOOR MANON. 64 blz. omslagontwerp en illustraties: de auteur zelf. Uitgave
Muzensprokkels nummer 7 van Het Prieeltje v.z.w. 1987.
* Tien gedichten in verzamelbundel TANGO VAN DE ZEE, samen met Marc Bungeneers,
René Geldof, Sary Van Laer, Roger Wastijn. Muzensprokkels nummer 14. 64 blz. Uitgave
HetPrieeltje v.z.w.
* Tien gedichten in verzamelbundel TUINEN VAN DE WIND, samen met Etienne Delbaere,
Marjo Dohmen, Ubbo-Derk Hakholt, Ghislain Laureys en Alma Moens. Muzensprokkels
nummer 27 van Het Prieeltje v.z.w. 1997.
* FLAMENCO EEN PASSIE. EL FLAMENCO UNA PASIÓN. Uitgave De Vleermuis
Roermond. 96 blz. 1993.
Lees meer gedichten van Roland Cassiman op de site van Het Prieeltje Online, in
NetBook nummer35 SCHERVEN TUSSEN DE WOORDEN.
Contactgegevens
De dichter heeft geen internetadres maar kan worden bereikt op het postadres:
ROLAND CASSIMAN
Hertog Van Brabantlei 63
2660 HOBOKEN (België)
NetBook nummer35 SCHERVEN TUSSEN DE WOORDEN.
Contactgegevens
De dichter heeft geen internetadres maar kan worden bereikt op het postadres:
ROLAND CASSIMAN
Hertog Van Brabantlei 63
2660 HOBOKEN (België)
| © 2002/ 2009' t Prieeltje Online. Disclaimer. Webdesign: Henri Thijs. 't (muzen-)Koeriertje , Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 0032477794783. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 1024 x768 |