| Wang Xiaoni (China) keuze en vertaling Henri Thijs |
BIOSCHETS
Wang Xiaoni is een product van de zogeheten “duistere” (menglong) dichtersgeneratie
die in China voor het voetlicht trad in de late jaren ’70 van de vorige eeuw. Zelfs
tijdens de vormingsfase van haar carrière was zij bijzonder duidelijk over wat zij wou tot
stand brengen als dichter. In een kort statement getiteld “Wo yao shuo de hua” (Wat ik
wil zeggen) gepubliceerd in “Fujian Literature” in 1981 zegt zij: “ Ik denk dat goede
poëzie ontstaat met het durven te, en eens daar bedreven in, door het tonen van de
complexe toestand van de menselijke psyche met verve en relatieve accuraatheid. Het
vergoelijken of het vermijden van zulke dingen als de relatie tussen mensen of de
realiteiten van de maatschappij is negatief, onoprecht en dient tot niets.”
Haar eerste gedichten klonken uitermate ongewoon voor haar tijd omdat zij geen enkele
(toen gebruikelijke) politieke boodschap verkondigden maar eerder intens en
spreekwoordelijk intieme persoonlijke gevoelens behandelden. Een groot gedeelte van
haar suite van dertien gedichten uit de jaren ’90 getiteld “Bij het bezoeken van
vrienden” is opgebouwd uit reeksen. Publicaties van haar hand zijn “Wode shixuan”
(Mijn Gekozen gedichten), 1986, “Fangzhu Shenzhen” (Verbanning in Shenzhen), proza,
1994 en “Wode zhili baozhe wo de huo (Mijn papier verpakt mijn vuur), 1997.
Beroepsmatig is zij sedert september 2005 docente aan de universiteit van Hainan.
TWEE GEDICHTEN VAN WANG XIAONI
vertaald naar het Engels van Michael Day
EEN VERJAARDAGSNACHT
De stad!
Neonlichten
flikkerend op het verre plein.
De meisjes zijn gekomen,
met hun kleurrijke kleren van astronauten,
ik kan mij werkelijk niet herinneren
hoe wij eruit zagen toen wij korenaren bundelden
in de nesten van sneeuw.
Zoals ontelbare duiven die opvliegen,
drijft de hete stoom van de kokende knoedels
en “De Blauwe Donau” rond
in mijn kamertje
gevuld met stapels boeken en manuscripten.
Hoe komt het dat ik niet
kan bewegen in de hete stoom?
Iedereen is ballen van kleverige rijst aan het kneden
allemaal samengedrukt op die ene bakstenen fornuisdeksel.
Het vuur in het fornuis sterft uit,
en een ijzige wind rammelt aan deuren en vensters...
Men zegt dat dansen
helpt om het verleden te vergeten.
Nu sta ik bij het vensterraam,
en bekijkt onophoudelijk
de nachthemel waarin drie sterren nog dienen te verschijnen
en de witte vertrouwde vorst.
Zij gaan weg.
Een reusachtige esdoorn
overziet dat alles,
de schaduwen van arbeiders en universiteitsstudenten,
met diepe
donkere blikken.
... Zij vertrekken,
lachend,
struikelend over sneeuwmannen
die de kinderen maakten langs de straat...
In feite, kan niemand vergeten.
Tijdens deze verjaardagsnacht,
zie ik in een droom,
helder en klaar,
de beek die vloeit door het dorp,
de zon op een hoop aanmaakhout
troostend en warm,
het ei dat oma kookte voor mij
zoet smakend en lekker
* * *
LIEFDE
In die koude herfst
zullen jouw handen
niet worden gedompeld in koud water
je overjas
zal elke nacht door mij worden gestreken
de dikke witte sweater
die ik brei en nooit afmaak
is wonderbaarlijk gegroeid
naar een tijd waarin hij hoort te worden gedragen
In die koude herfst
moet jij een netjes gekleed persoon zijn
Praten en lachen
brengen het goede en het kwade
gelijktijdig in de war
Pratend en lachend
elkaar bij de hand nemend
schuif ik ons in elke naad
waar mensen zijn
Oorspronkelijk moest ik een vogel baren met reusachtige vleugels
maar uitgerekend nu
moet ik mijn schouders krommen
een nest worden
en al degenen die hun hoofden laten hangen
het grote gewicht van de hemel
laten zien
en ze laten ervaren
de atrofie van het hart
Die herfstdag, zo koud ontroert mij
die ruwe en resolute
liefde in jou en mij
Bron: The Drunken Boat
terug naar boven
Wang Xiaoni is een product van de zogeheten “duistere” (menglong) dichtersgeneratie
die in China voor het voetlicht trad in de late jaren ’70 van de vorige eeuw. Zelfs
tijdens de vormingsfase van haar carrière was zij bijzonder duidelijk over wat zij wou tot
stand brengen als dichter. In een kort statement getiteld “Wo yao shuo de hua” (Wat ik
wil zeggen) gepubliceerd in “Fujian Literature” in 1981 zegt zij: “ Ik denk dat goede
poëzie ontstaat met het durven te, en eens daar bedreven in, door het tonen van de
complexe toestand van de menselijke psyche met verve en relatieve accuraatheid. Het
vergoelijken of het vermijden van zulke dingen als de relatie tussen mensen of de
realiteiten van de maatschappij is negatief, onoprecht en dient tot niets.”
Haar eerste gedichten klonken uitermate ongewoon voor haar tijd omdat zij geen enkele
(toen gebruikelijke) politieke boodschap verkondigden maar eerder intens en
spreekwoordelijk intieme persoonlijke gevoelens behandelden. Een groot gedeelte van
haar suite van dertien gedichten uit de jaren ’90 getiteld “Bij het bezoeken van
vrienden” is opgebouwd uit reeksen. Publicaties van haar hand zijn “Wode shixuan”
(Mijn Gekozen gedichten), 1986, “Fangzhu Shenzhen” (Verbanning in Shenzhen), proza,
1994 en “Wode zhili baozhe wo de huo (Mijn papier verpakt mijn vuur), 1997.
Beroepsmatig is zij sedert september 2005 docente aan de universiteit van Hainan.
TWEE GEDICHTEN VAN WANG XIAONI
vertaald naar het Engels van Michael Day
EEN VERJAARDAGSNACHT
De stad!
Neonlichten
flikkerend op het verre plein.
De meisjes zijn gekomen,
met hun kleurrijke kleren van astronauten,
ik kan mij werkelijk niet herinneren
hoe wij eruit zagen toen wij korenaren bundelden
in de nesten van sneeuw.
Zoals ontelbare duiven die opvliegen,
drijft de hete stoom van de kokende knoedels
en “De Blauwe Donau” rond
in mijn kamertje
gevuld met stapels boeken en manuscripten.
Hoe komt het dat ik niet
kan bewegen in de hete stoom?
Iedereen is ballen van kleverige rijst aan het kneden
allemaal samengedrukt op die ene bakstenen fornuisdeksel.
Het vuur in het fornuis sterft uit,
en een ijzige wind rammelt aan deuren en vensters...
Men zegt dat dansen
helpt om het verleden te vergeten.
Nu sta ik bij het vensterraam,
en bekijkt onophoudelijk
de nachthemel waarin drie sterren nog dienen te verschijnen
en de witte vertrouwde vorst.
Zij gaan weg.
Een reusachtige esdoorn
overziet dat alles,
de schaduwen van arbeiders en universiteitsstudenten,
met diepe
donkere blikken.
... Zij vertrekken,
lachend,
struikelend over sneeuwmannen
die de kinderen maakten langs de straat...
In feite, kan niemand vergeten.
Tijdens deze verjaardagsnacht,
zie ik in een droom,
helder en klaar,
de beek die vloeit door het dorp,
de zon op een hoop aanmaakhout
troostend en warm,
het ei dat oma kookte voor mij
zoet smakend en lekker
* * *
LIEFDE
In die koude herfst
zullen jouw handen
niet worden gedompeld in koud water
je overjas
zal elke nacht door mij worden gestreken
de dikke witte sweater
die ik brei en nooit afmaak
is wonderbaarlijk gegroeid
naar een tijd waarin hij hoort te worden gedragen
In die koude herfst
moet jij een netjes gekleed persoon zijn
Praten en lachen
brengen het goede en het kwade
gelijktijdig in de war
Pratend en lachend
elkaar bij de hand nemend
schuif ik ons in elke naad
waar mensen zijn
Oorspronkelijk moest ik een vogel baren met reusachtige vleugels
maar uitgerekend nu
moet ik mijn schouders krommen
een nest worden
en al degenen die hun hoofden laten hangen
het grote gewicht van de hemel
laten zien
en ze laten ervaren
de atrofie van het hart
Die herfstdag, zo koud ontroert mij
die ruwe en resolute
liefde in jou en mij
Bron: The Drunken Boat
terug naar boven
| (© The drunken boat) |
 | |  | |  | |  | |  | |  | |  |
| Copyright © 2002/ 2009 't Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de schermresolutie van 1024 x 768 |