| Copyright © 2002/ 2004: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |
EEN ANDERE DROOM
Ik kroop in een schommel zoals een foetus in de schoot. En zwierde
tussen
twee olijfbomen in de regen.
Ik zag hem.
Op de andere oever van de droom stond hij te wieken met zijn
vleugels.
Hij zag mij.
Elke oever kwam naderbij.
Toen ik in zijn ogen keek, zag ik de zee, die altijd mijn droom heeft
belaagd, en mij al zo lang heeft laten wachten
op haar golven.
Haar brutaal verwijt wekte mij:
- Ben je nog aan het dromen?
Waarom onderbrak je mijn gedachtestroom?*
- Omdat je maar doorgaat met het weven van draden van illusie
rondom jou
om weg te zweven uit de realiteit!
Waarom verveelt je dat?*
- Je bent al altijd anders geweest van toen je een kind waart. Jij
vliegt altijd weg
van de vlucht.
Kan jij nu eens nooit realistisch worden in je leven?
Haar stem ontplofte in mij, daarom riep ik uit:
Over welke realiteit heb jij het nu?*
Over de oorlog die op elk ogenblik kan losbarsten! Over onze
vader die op het
pijnbed werd geworpen
sedert het bankroet
van zijn firma, over je broer die verplicht universiteit moest
verlaten om te
gaan werken voor ons,
over je moeder die in stilte lijdt aan een depressie…
Precies omwille van DEZE realiteit, moet ik dromen! Versta je dat
nu?!
En murmelend zonder dat ze het kon horen fluisterde ik:
(Er is EEN DROOM tussen wanhoop en hoop)
Ik schommelde verder.
Als de schommel mij naar boven bracht, zag ik mijn zuster
“onderwaarts” en als hij mij naar beneden bracht, zag ik haar
“bovenwaarts” !
Zij gaf het niet op en trok een ander zwaard uit de schede
van woede en begon mij ermee te bewerken:
-Liefje, als jij wenst de kruin van de boom aan te raken, heb je een
ladder nodig…
fluisterde ik terwijl ik haar “bovenwaarts” bekeek:
Ik heb een ladder waarmee ik de hemel kan bereiken!*
Ik vervolgde mijn weg, knoop na knoop trotserend, op de draad van
de droom.
* * *
DE EERSTE DAG VAN DE REST VAN MIJN LEVEN
Een stem vervuld van onschuld roept mij:
- Kom en sta op…!
Ik reageerde niet want ik verlangde naar meer en meer slaap. Maar
zijn stem werd meer opdringerig:
- Je miste heel wat terwijl je sliep. Kom en
doe deur open…
Sinterklaas heeft een andere droom voor jou. Sta vlug
op…
* Ik geraak niet tot bij de deur. Ik ben doodop en zwaarmoedig.
Ik heb niet mijn dagelijkse hoop.
- Kom naar mij en ik zal je verlichten. Kom en draag je bed
en STA OP!!
Ik luisterde aandachtig en besloot de eerste stap te wagen. Ik
rolde uit
het bed. Mijn beenderen begonnen te
herleven. Zijn stem begon te vloeien
van vreugde:
- Kom en begin de eerste dag van de rest van je leven.
* * *
Ik opende de deur voor het licht. Mijn vleugels werden vrij gelaten.
Op de drempel vond ik niet Sinterklaas. Ik vond een
ondeugende jongen die stilletjes kwam schuilen in mijn borst.
(geplaatst op 27-12-2003)
* * *
DRIE GEZICHTEN EN EEN VERHAAL
Ik zag hem altijd vanuit mijn scherpe hoek, stilletjes opgehangen tegen
de muur, vlakbij het raam dat de tuin door metalen tralies
overschouwde, niet in staat om zijn positie te veranderen.
(ZIJ) kwam er elke morgen aan voorbij, met een lippenstift. Haar
hand begint te beven als hij een bleek gelaat weerspiegelt. De
lippenstift glijdt uit haar hand en blijft verder rollen tot hij post vat
aan de voet van het meisje dat ongeduldig zit te wachten tot haar
moeder de kamer verlaat.
(HET MEISJE) sluipt naar hem toe met de lippenstift in haar hand en
begint met het ritueel van het kleuren van haar lippen. Verrukt drukt
zij zich tegen hem aan, neus tegen neus, mond tegen mond. En loopt dan
weer van hem weg terwijl zij danst met een vrouwelijke affectie, haar
lang bruin haar kamt met een ivoren kam en haar haar versiert met
rode vlinders en droomt van Sneeuwwitje. Zij praat tegen hem:
(Spiegel, o Spiegel! Wie is de schoonste, ik of mijn ma?!)
Niemand kon haar wekken uit die roze droom, behalve het verwijt van
haar moeder: (We zijn laat voor de kindergarten, schatje…! ), en het
schelden van haar vader die de lippenstift uit haar handen gapt en
haar aan het schrikken maakt als was hij “De bultenaar van de Notre-
Dame”:
(Jij maakt dit kind nog gek! Waarom koop je zulke onnozele dingen…?)
Met ons drieën horen we het gekreun van een vrouw achter de muur.
Zij zit in haar kamer en droomt van een prins die haar zal ontmoeten
op een koninklijke party en verliefd worden op haar en haar zal
opsporen met een schoen in zijn hand tot hij haar vindt en haar redt
uit het hol van de agonie.
(HIJ) heeft die spiegel nooit bekeken sinds mijn moeder stierf en ik
verhuisde naar hier met mijn oudste zuster. Hij kleedt zich haastig
aan alsof zijn uiterlijk niets betekent voor hem. Nochtans als het al
gebeurt dat hij naar hem kijkt, overtuigt hij zichzelf ervan dat hij
niet zijn werkelijk gelaat weerspiegelt.
* * *
Ik bespioneerde altijd hun gezichten in die spiegel om over hen te
schrijven, want ik heb begrepen dat schrijven altijd mijn eeuwige
spiegel zal zijn.
* * *
REVOLUTIE IN EEN GLAS KOUD WATER
Uiteindelijk besloot ik die driehoek van stilte te doorbreken tussen
ons.
Terwijl ik hem het glas water overhandigde, verbeeldde ik mij dat de
druppels luidruchtig begonnen te golven in dat doorzichtig glas.
Ik begon een verwijtend gesprek met hem:
- Zou je nu niet dat dagblad even terzijde leggen en de gasmaskers
gaan vervangen zoals alle normale mensen doen… ?! Besef je nog altijd
niet dat de oorlog kan uitbreken en dat alle mensen al hun voorraden
plastieken strips, mineraal water en conservendozen hebben
aangevuld…?!
Hij staarde naar mij alsof ik zijn leerling was betrapt op een ogenblik
van zwakte.
* * *
Niets stond nog tussen mij en hem op dit ogenblik behalve dat
vervloekte dagblad dat scheen mijn revolutie uit te dagen met zijn vet
gedrukte rode hoofdtitel:
“Een God en Een Leven”
------
Koudweg nam hij het glas water, bracht het naar de rand van zijn
mond, hief het hoger en begon aan de golven te nippen tot de laatste
druppel !
(geplaatst op 02-01-2004)
lees nog meer verhalen van deze auteur op deze site: klik hier!
terug naar boven
Ik kroop in een schommel zoals een foetus in de schoot. En zwierde
tussen
twee olijfbomen in de regen.
Ik zag hem.
Op de andere oever van de droom stond hij te wieken met zijn
vleugels.
Hij zag mij.
Elke oever kwam naderbij.
Toen ik in zijn ogen keek, zag ik de zee, die altijd mijn droom heeft
belaagd, en mij al zo lang heeft laten wachten
op haar golven.
Haar brutaal verwijt wekte mij:
- Ben je nog aan het dromen?
Waarom onderbrak je mijn gedachtestroom?*
- Omdat je maar doorgaat met het weven van draden van illusie
rondom jou
om weg te zweven uit de realiteit!
Waarom verveelt je dat?*
- Je bent al altijd anders geweest van toen je een kind waart. Jij
vliegt altijd weg
van de vlucht.
Kan jij nu eens nooit realistisch worden in je leven?
Haar stem ontplofte in mij, daarom riep ik uit:
Over welke realiteit heb jij het nu?*
Over de oorlog die op elk ogenblik kan losbarsten! Over onze
vader die op het
pijnbed werd geworpen
sedert het bankroet
van zijn firma, over je broer die verplicht universiteit moest
verlaten om te
gaan werken voor ons,
over je moeder die in stilte lijdt aan een depressie…
Precies omwille van DEZE realiteit, moet ik dromen! Versta je dat
nu?!
En murmelend zonder dat ze het kon horen fluisterde ik:
(Er is EEN DROOM tussen wanhoop en hoop)
Ik schommelde verder.
Als de schommel mij naar boven bracht, zag ik mijn zuster
“onderwaarts” en als hij mij naar beneden bracht, zag ik haar
“bovenwaarts” !
Zij gaf het niet op en trok een ander zwaard uit de schede
van woede en begon mij ermee te bewerken:
-Liefje, als jij wenst de kruin van de boom aan te raken, heb je een
ladder nodig…
fluisterde ik terwijl ik haar “bovenwaarts” bekeek:
Ik heb een ladder waarmee ik de hemel kan bereiken!*
Ik vervolgde mijn weg, knoop na knoop trotserend, op de draad van
de droom.
* * *
DE EERSTE DAG VAN DE REST VAN MIJN LEVEN
Een stem vervuld van onschuld roept mij:
- Kom en sta op…!
Ik reageerde niet want ik verlangde naar meer en meer slaap. Maar
zijn stem werd meer opdringerig:
- Je miste heel wat terwijl je sliep. Kom en
doe deur open…
Sinterklaas heeft een andere droom voor jou. Sta vlug
op…
* Ik geraak niet tot bij de deur. Ik ben doodop en zwaarmoedig.
Ik heb niet mijn dagelijkse hoop.
- Kom naar mij en ik zal je verlichten. Kom en draag je bed
en STA OP!!
Ik luisterde aandachtig en besloot de eerste stap te wagen. Ik
rolde uit
het bed. Mijn beenderen begonnen te
herleven. Zijn stem begon te vloeien
van vreugde:
- Kom en begin de eerste dag van de rest van je leven.
* * *
Ik opende de deur voor het licht. Mijn vleugels werden vrij gelaten.
Op de drempel vond ik niet Sinterklaas. Ik vond een
ondeugende jongen die stilletjes kwam schuilen in mijn borst.
(geplaatst op 27-12-2003)
* * *
DRIE GEZICHTEN EN EEN VERHAAL
Ik zag hem altijd vanuit mijn scherpe hoek, stilletjes opgehangen tegen
de muur, vlakbij het raam dat de tuin door metalen tralies
overschouwde, niet in staat om zijn positie te veranderen.
(ZIJ) kwam er elke morgen aan voorbij, met een lippenstift. Haar
hand begint te beven als hij een bleek gelaat weerspiegelt. De
lippenstift glijdt uit haar hand en blijft verder rollen tot hij post vat
aan de voet van het meisje dat ongeduldig zit te wachten tot haar
moeder de kamer verlaat.
(HET MEISJE) sluipt naar hem toe met de lippenstift in haar hand en
begint met het ritueel van het kleuren van haar lippen. Verrukt drukt
zij zich tegen hem aan, neus tegen neus, mond tegen mond. En loopt dan
weer van hem weg terwijl zij danst met een vrouwelijke affectie, haar
lang bruin haar kamt met een ivoren kam en haar haar versiert met
rode vlinders en droomt van Sneeuwwitje. Zij praat tegen hem:
(Spiegel, o Spiegel! Wie is de schoonste, ik of mijn ma?!)
Niemand kon haar wekken uit die roze droom, behalve het verwijt van
haar moeder: (We zijn laat voor de kindergarten, schatje…! ), en het
schelden van haar vader die de lippenstift uit haar handen gapt en
haar aan het schrikken maakt als was hij “De bultenaar van de Notre-
Dame”:
(Jij maakt dit kind nog gek! Waarom koop je zulke onnozele dingen…?)
Met ons drieën horen we het gekreun van een vrouw achter de muur.
Zij zit in haar kamer en droomt van een prins die haar zal ontmoeten
op een koninklijke party en verliefd worden op haar en haar zal
opsporen met een schoen in zijn hand tot hij haar vindt en haar redt
uit het hol van de agonie.
(HIJ) heeft die spiegel nooit bekeken sinds mijn moeder stierf en ik
verhuisde naar hier met mijn oudste zuster. Hij kleedt zich haastig
aan alsof zijn uiterlijk niets betekent voor hem. Nochtans als het al
gebeurt dat hij naar hem kijkt, overtuigt hij zichzelf ervan dat hij
niet zijn werkelijk gelaat weerspiegelt.
* * *
Ik bespioneerde altijd hun gezichten in die spiegel om over hen te
schrijven, want ik heb begrepen dat schrijven altijd mijn eeuwige
spiegel zal zijn.
* * *
REVOLUTIE IN EEN GLAS KOUD WATER
Uiteindelijk besloot ik die driehoek van stilte te doorbreken tussen
ons.
Terwijl ik hem het glas water overhandigde, verbeeldde ik mij dat de
druppels luidruchtig begonnen te golven in dat doorzichtig glas.
Ik begon een verwijtend gesprek met hem:
- Zou je nu niet dat dagblad even terzijde leggen en de gasmaskers
gaan vervangen zoals alle normale mensen doen… ?! Besef je nog altijd
niet dat de oorlog kan uitbreken en dat alle mensen al hun voorraden
plastieken strips, mineraal water en conservendozen hebben
aangevuld…?!
Hij staarde naar mij alsof ik zijn leerling was betrapt op een ogenblik
van zwakte.
* * *
Niets stond nog tussen mij en hem op dit ogenblik behalve dat
vervloekte dagblad dat scheen mijn revolutie uit te dagen met zijn vet
gedrukte rode hoofdtitel:
“Een God en Een Leven”
------
Koudweg nam hij het glas water, bracht het naar de rand van zijn
mond, hief het hoger en begon aan de golven te nippen tot de laatste
druppel !
(geplaatst op 02-01-2004)
lees nog meer verhalen van deze auteur op deze site: klik hier!
terug naar boven
 | |  | |  | |  | |  | |  |
| VERHALEN VAN RITA ODEH vertaald door Henri Thijs |
