| Copyright © 2002/ 2005: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |
EEN GEWONE INBEELDING
(vertaald naar het Frans van Michel Casana door Henri Thijs)
Mijn vrienden beweren dat ik zeer beïnvloedbaar ben. Ik denk dat ze gelijk hebben.
Bij wijze van voorbeeld halen ze een kleine anekdote aan die mij vorige donderdag is
overkomen.
Die ochtend was ik een afschuwelijke roman aan het lezen, en ofschoon het al goed
dag was, liet ik mij toch beïnvloeden. Onder die invloed, had ik het in mijn hoofd
gehaald dat in mijn keuken een bloeddorstige moordenaar aanwezig was; en deze
woeste moordenaar, zwaaiend met een reusachtig mes, stond te wachten tot ik in de
keuken kwam om zich op mij te werpen en zijn mes in mijn rug te planten. Dat ging zo
ver dat, ofschoon ik tegenover de deur van mijn keuken zat, en niemand had kunnen
binnenkomen zonder dat ik hem gezien had en buiten deze deur mijn keuken geen
enkele andere ingang had, ik toch, niettegenstaande al deze vanzelfsprekendheden,
er rotsvast van overtuigd was dat de moordenaar mij opwachtte achter de gesloten
deur.
En zo gebeurde het dat ik volledig onder invloed het niet aandurfde mijn keuken
binnen te gaan. En dat begon mij parten te spelen want het uur van het ontbijt was
nabij en ik kon bezwaarlijk nog langer wachten om de keuken te betreden.
Het is dan dat iemand belde aan mijn deur.
- Kom binnen – riep ik zonder op te staan - . De deur is niet gesloten.
De conciërge kwam binnen met twee of drie brieven.
- Mijn been is ingeslapen- zei ik hem- Kunt U eens naar de keuken gaan en mij een
glas water halen?
De conciërge zei “ Zeer zeker”, opende de deur van mijn keuken en trad binnen. Ik
hoorde een kreet van pijn en het geluid van een lichaam dat al vallend borden en
flessen meesleurde. Ik sprong dan van mijn stoel op en liep naar de keuken. De
conciërge, lag dood half over de tafel met een reusachtig mes in zijn rug. Nu was ik
eindelijk gerust gesteld, bij mijn vaststelling dat er heel zeker geen enkele moordenaar
te bespeuren viel in mijn keuken.
Het ging hier, dat spreekt vanzelf, gewoon over een geval in inbeelding.
(geplaatst op 25-03-2005)
terug naar boven
(vertaald naar het Frans van Michel Casana door Henri Thijs)
Mijn vrienden beweren dat ik zeer beïnvloedbaar ben. Ik denk dat ze gelijk hebben.
Bij wijze van voorbeeld halen ze een kleine anekdote aan die mij vorige donderdag is
overkomen.
Die ochtend was ik een afschuwelijke roman aan het lezen, en ofschoon het al goed
dag was, liet ik mij toch beïnvloeden. Onder die invloed, had ik het in mijn hoofd
gehaald dat in mijn keuken een bloeddorstige moordenaar aanwezig was; en deze
woeste moordenaar, zwaaiend met een reusachtig mes, stond te wachten tot ik in de
keuken kwam om zich op mij te werpen en zijn mes in mijn rug te planten. Dat ging zo
ver dat, ofschoon ik tegenover de deur van mijn keuken zat, en niemand had kunnen
binnenkomen zonder dat ik hem gezien had en buiten deze deur mijn keuken geen
enkele andere ingang had, ik toch, niettegenstaande al deze vanzelfsprekendheden,
er rotsvast van overtuigd was dat de moordenaar mij opwachtte achter de gesloten
deur.
En zo gebeurde het dat ik volledig onder invloed het niet aandurfde mijn keuken
binnen te gaan. En dat begon mij parten te spelen want het uur van het ontbijt was
nabij en ik kon bezwaarlijk nog langer wachten om de keuken te betreden.
Het is dan dat iemand belde aan mijn deur.
- Kom binnen – riep ik zonder op te staan - . De deur is niet gesloten.
De conciërge kwam binnen met twee of drie brieven.
- Mijn been is ingeslapen- zei ik hem- Kunt U eens naar de keuken gaan en mij een
glas water halen?
De conciërge zei “ Zeer zeker”, opende de deur van mijn keuken en trad binnen. Ik
hoorde een kreet van pijn en het geluid van een lichaam dat al vallend borden en
flessen meesleurde. Ik sprong dan van mijn stoel op en liep naar de keuken. De
conciërge, lag dood half over de tafel met een reusachtig mes in zijn rug. Nu was ik
eindelijk gerust gesteld, bij mijn vaststelling dat er heel zeker geen enkele moordenaar
te bespeuren viel in mijn keuken.
Het ging hier, dat spreekt vanzelf, gewoon over een geval in inbeelding.
(geplaatst op 25-03-2005)
terug naar boven
 | |  | |  | |  | |  | |  |
| FERNANDO SORRENTINO keuze en vertaling: Henri Thijs |