| Copyright © 2002/ 2005: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |
EEN MISPLAATSTE GRAP
(vertaald naar het Frans van Michel Casana)
Toen deze morgen de bel ging voor de grote speeltijd, verkoos ik in de klas te blijven
om een huistaak af te maken die ik nog niet voltooid had.
Om in het geniep weer de een of andere schunnige grap voor te bereiden, bleven ook
Beveretti en Campitelli die op vier punten gelijkenissen vertoonden in de klas: allebei
waren ze groot van gestalte, hadden zij ongekamd haar, waren ze blond en onstuimig
van aard. Zij amuseerden zich blijkbaar met een zwart groezelig ding. Het was een
enorme spin, dik en behaard, maar geen echte, maar een spin in rubber van het soort
dat men verkoopt om grappen uit te halen.
Met een nauwelijks verholen glimlach plaatsten Beveretti en Campitelli de spin in de
brillenetui van juffrouw Monica. Onze schooljuffrouw was een zeer magere en tengere
vrouw die er bepaald ongelukkig uitzag. Ik voelde veel medelijden met haar want ik
had horen vertellen dat zij niet getrouwd was om te kunnen zorgen voor haar
verlamde moeder die voor het leven in een rolstoel gekluisterd zat. Maar daar van
afgezien kon men zich ook afvragen wie er in godsnaam ooit had willen trouwen met
een zo lelijke en bijziende vrouw als juffrouw Monica?
Maar wat er ook van zij, ik wou voor geld van de wereld het moment missen waarop
juffrouw Monica ging stoten op die nepspin.
Teruggekeerd in de klas, zette juffrouw Monica zich achter haar bureau en zocht,
terwijl zij ons aankeek, bijna mechanisch – zoals zij altijd deed – met haar linkerhand
naar haar bril.
Toen zij tegelijkertijd met haar bril ook het lichaam van de spin voelde, boog zij zich
wat voorover om te zien wat dat voor de duivel precies kon zijn.
Haar uitdrukking gaf blijk van een grote verrassing:
- Oh! Een spin! – riep zij uit– mijn lievelingsgerecht!
En, zonder haar bril op te zetten, bracht zij de spin naar haar mond en begon zij met
haar scherpe tanden nauwgezet op hem te kauwen, en slikte gulzig zijn poten naar
binnen. Vervolgens at zij de acht uitsteeksels op, de voelhorens en de gifklieren.
Daarna, plantten zij haar witte scherpe tanden, die sneden als een guillotine, met een
uiterste precisie in de buik en de borst.
In de extase van het plezier, de ogen gericht op het plafond, kauwde en slikte
Juffrouw Monica de harde en onverteerbare rubber blindelings naar binnen. Zij at met
zo een smaak dat noch Beveretti, noch Campitelli, noch ik, noch iemand anders het
aandurfden haar de illusie te ontnemen door haar te vertellen dat zij in de plaats van
een lekkere, echte spin, slechts een smakeloos speelgoedspinnetje naar binnen had
gespeeld.
(geplaatst op 22-03-2005)
terug naar boven
(vertaald naar het Frans van Michel Casana)
Toen deze morgen de bel ging voor de grote speeltijd, verkoos ik in de klas te blijven
om een huistaak af te maken die ik nog niet voltooid had.
Om in het geniep weer de een of andere schunnige grap voor te bereiden, bleven ook
Beveretti en Campitelli die op vier punten gelijkenissen vertoonden in de klas: allebei
waren ze groot van gestalte, hadden zij ongekamd haar, waren ze blond en onstuimig
van aard. Zij amuseerden zich blijkbaar met een zwart groezelig ding. Het was een
enorme spin, dik en behaard, maar geen echte, maar een spin in rubber van het soort
dat men verkoopt om grappen uit te halen.
Met een nauwelijks verholen glimlach plaatsten Beveretti en Campitelli de spin in de
brillenetui van juffrouw Monica. Onze schooljuffrouw was een zeer magere en tengere
vrouw die er bepaald ongelukkig uitzag. Ik voelde veel medelijden met haar want ik
had horen vertellen dat zij niet getrouwd was om te kunnen zorgen voor haar
verlamde moeder die voor het leven in een rolstoel gekluisterd zat. Maar daar van
afgezien kon men zich ook afvragen wie er in godsnaam ooit had willen trouwen met
een zo lelijke en bijziende vrouw als juffrouw Monica?
Maar wat er ook van zij, ik wou voor geld van de wereld het moment missen waarop
juffrouw Monica ging stoten op die nepspin.
Teruggekeerd in de klas, zette juffrouw Monica zich achter haar bureau en zocht,
terwijl zij ons aankeek, bijna mechanisch – zoals zij altijd deed – met haar linkerhand
naar haar bril.
Toen zij tegelijkertijd met haar bril ook het lichaam van de spin voelde, boog zij zich
wat voorover om te zien wat dat voor de duivel precies kon zijn.
Haar uitdrukking gaf blijk van een grote verrassing:
- Oh! Een spin! – riep zij uit– mijn lievelingsgerecht!
En, zonder haar bril op te zetten, bracht zij de spin naar haar mond en begon zij met
haar scherpe tanden nauwgezet op hem te kauwen, en slikte gulzig zijn poten naar
binnen. Vervolgens at zij de acht uitsteeksels op, de voelhorens en de gifklieren.
Daarna, plantten zij haar witte scherpe tanden, die sneden als een guillotine, met een
uiterste precisie in de buik en de borst.
In de extase van het plezier, de ogen gericht op het plafond, kauwde en slikte
Juffrouw Monica de harde en onverteerbare rubber blindelings naar binnen. Zij at met
zo een smaak dat noch Beveretti, noch Campitelli, noch ik, noch iemand anders het
aandurfden haar de illusie te ontnemen door haar te vertellen dat zij in de plaats van
een lekkere, echte spin, slechts een smakeloos speelgoedspinnetje naar binnen had
gespeeld.
(geplaatst op 22-03-2005)
terug naar boven
 | |  | |  | |  | |  | |  |
| FERNANDO SORRENTINO keuze en vertaling: Henri Thijs |