| Copyright © 2002/ 2004: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |
DE TUCHTIGING DOOR DE LAMMEREN
Volgens diverse – en over het algemeen betrouwbare – bronnen komt “De tuchtiging door
de Lammeren” meer en meer voor in verschillende delen van Buenos Aires en omgeving.
Alle rapporten hangen in hun beschrijving nagenoeg hetzelfde beeld op van die Tuchtiging:
plots verschijnen vijftig witte lammeren zomaar uit het niets – en vallen onmiddellijk een
blijkbaar op voorhand uitgekozen slachtoffer aan. In een paar seconden verscheuren zij de
persoon, en laten alleen een skelet van hem achter. Zo plots dat zij opdoemden, zo vlug zijn
zij ook weer verdwenen – en o wee degenen die het zouden aandurven om hun vlucht tegen
te houden. Menige fatale afloop werd al gerapporteerd vooraleer de moedige uitdagers
hadden gehoord van het lot van hun voorgangers. Dezer dagen durft niemand meer zich te
verzetten tegen de Tuchtiging.
Het heeft nog weinig zin in te gaan op de details van het fenomeen. Iedereen is immers goed
op de hoogte van de feiten door de media en de fotografische en videodocumentatie die
wijd en zijd werd verspreid. Dat neemt niet weg dat de meeste mensen zich veel zorgen
maken over de Tuchtiging en haar gevolgen. De meerderheid van de mensen echter zijn
simpele lieden, die geen opleiding hebben gehad en geen redeneringsvermogen bezitten, en
wier zorg beperkt is tot hun wens dat de Tuchtiging zou ophouden te bestaan. Natuurlijk
maakt deze wens geen einde aan de Tuchtiging zelf en draagt hij ook geenszins bij tot het
bepalen van de oorzaken of de “raison d’être van het gebeuren;
De basisfout die deze mensen maken is, ondergedompeld als ze zijn in de feiten zelf van de
Tuchtiging, dat ze de slachtoffers vaak vergeten. Gedurende laat ons zeggen de eerste
honderd executies was er iets dat mij wakker hield ‘s nachts, nl. het onweerlegbaar bestaan
van lammeren die niet enkel vleeseters maar ook roofdieren werden en nog wel van
menselijk vlees. Later, constateerde ik, door mij intensief te concentreren op deze details,
dat ik iets essentieels over het hoofd had gezien: de persoonlijkheid zelf van de slachtoffers.
Daarom begon ik de levens van de overledenen te onderzoeken. Mij baserend op de
methodologie van de sociologen, begon ik met het meest elementaire, nl. de socio-
economische gegevens. De statistieken daaromtrent gaven helemaal geen uitsluitsel want de
slachtoffers kwamen uit alle sociale en economische geledingen van de maatschappij. Ik
besloot dan maar de focus van mijn onderzoek te verleggen en zocht naar vrienden en
familieleden om eventuele pertinente informatie bij hen te vinden. Maar hun verklaringen
bleken te gevarieerd en soms zelfs contradictorisch om bruikbaar te zijn, maar stilaan begon
ik toch steeds hetzelfde type van uitspraak te horen:” Laat de arme stakkerd rusten in
vrede, maar de waarheid is dat …”
2
Ik kreeg een plots en bijna onweerstaanbaar inzicht in de situatie en was bijna volledig zeker
van mijn kiemende hypothese op de dag dat de Tuchtigende Lammeren mijn welvarende
buur, Dr. P.R.V verscheurden., dezelfde persoon in wiens kantoor… maar ik kom later
daarop terug.
Zeker is dat het geval P.R.V. mij op een volmaakt natuurlijke wijze leidde tot de definitieve
oplossing van het probleem.
*
De waarheid is, dat ik Nefario haatte – maar daar ik niet zou willen dat de basis van mijn
haat de nuchtere objectiviteit van dit verslag zou aantasten, moet ik toch, om een volledige
verklaring van het fenomeen te kunnen geven, mijzelf ertoe brengen uit te weiden over een
persoonlijke materie. Alhoewel deze uitweiding niet iedereen zal interesseren, is zij
essentieel om het waarheidsgehalte van mijn hypothese te staven over de voorwaarden die
de Tuchtiging door de Lammeren veroorzaakt.
Hier komt ze:
Feit is dat de climax van de Tuchtiging samenviel met een lugubere periode in mijn leven.
Geteisterd door armoede, stuurloosheid en pijn, voelde ik dat ik mij bevond op de bodem
van een diepe put, waaruit ik mijzelf niet in staat achtte te kruipen. Dat was mijn toestand
toen. Nefario daarentegen…welgesteld zoals men zei, lachte het leven tegen, vooral omdat
het enig doel van zijn ondeugend bestaan geld was. Dat was zijn enige bekommernis: geld
verdienen, geld om het geld en op dit heilig doel richtte hij al zijn genadeloze energie zonder
respect voor anderen. Onnodig te zeggen dat hij buitengewoon succesvol was. Nefario
was waarlijk wat je zou kunnen noemen “een winnaar”.
In die tijd – zoals ik reeds vermeld heb – bevond ik mij in een uiterst precaire situatie. Het
is toch zo gemakkelijk om voordeel te halen uit iemand die lijdt! Nefario – de gierige valk
die nooit een boek gelezen had – was een uitgever. Bij gebrek aan andere dingen, nam ik
indertijd wat vertaal- en redactiewerk aan van hem. Nefario betaalde mij niet alleen een
hongerloon maar schiep er genoegen in mij te vernederen met excuses en uitstel van betaling.
(Het ondergaan van misbruiken en mislukkingen was reeds een deel van mijn leven en ik
had er mij bij neergelegd). Toen ik hem mijn laatste werkstuk bracht – een ingewikkelde en
moeilijke vertaling – zei Nefario tegen mij zoals hij al zo vaak had gedaan:
3
“Ongelukkig genoeg, ben ik niet in staat je vandaag te betalen. Heb geen penny in huis.”
Hij vertelde me dat staande in zijn weelderig kantoor, goed gekleed, en geurend naar
parfum en met een glimlach op zijn gezicht. Natuurlijk als ‘een winnaar”. Ik dacht aan mijn
versleten schoenen, mijn afgedragen kleren, de dringende noden van mijn familie, het dragen
van mijn pijn. Met moeite zei ik:
“En wanneer denkt U…?”
“Laat ons zo afspreken”, zijn toon werd optimistisch en innemend, alsof hij mij ging helpen. ”
Ik kan dit niet op deze zaterdag doen, omdat ik een kort verlof neem aan het Riostrand.
Maar de volgende zaterdag rond elven in de morgen, kom je naar mijn huis en zal ik je de
rekening vereffenen.” Hij schudde mij hartelijk de hand en gaf mij een vriendelijk en
aanmoedigend klopje op de schouder.
Twee weken gingen voorbij. De lang verwachte zaterdag kwam eraan en dus ging ik naar
de mooie Once Septiembre Straat. Het groen van de bomen, de geur van de vegetatie, de
straling van de hemel en de schoonheid van de wijk accentueerden nog mijn grote
verlatenheid.
Om vijf over elven belde ik aan.
“De meester is aan het rusten”, zei me een meid in uniform.
Ik aarzelde een ogenblik en zei dan:
“En de bazin van het huis?”
“Wie is het Rosa”, hoorde ik iemand vragen.
.“Ik ben het, Mevrouw” Ik verhief mijn stem om mijn kans te wagen.” Is Mijnheer Nefario
thuis?” Rosa ging binnen en werd vervangen door het opgetutte gezicht van Nefario’s
vrouw. Op een toon die mij deed denken aan een sigaarrokende magnaat, antwoordde zij:
“ Heeft men U niet verteld dat de Meester aan het rusten is?”
“Ja, Mevrouw, maar we hadden een afspraak om elf uur”.
“Ja, maar hij rust nu” antwoordde zij op norse wijze.
“Heeft hij niets achtergelaten voor mij?” antwoordde ik domweg, alsof ik Nefario niet
genoeg kende.
“Neen”
“Maar wij hadden een afspraak om…”
“ Ik zeg je dat hij niets heeft achtergelaten, Mijnheer. Doe nu niet vervelend”
Op dat ogenblik hoorde ik een mekkerend, blatend geluid en was getuige van de aanvang
van de Tuchtiging door de Lammeren. Ik begaf mij naar de andere zijde en om meer veilig
te zijn kroop ik over het hekken alhoewel mijn geweten mij zei dat de Tuchtiging niet
bestemd was voor mij. Als een tornado, raasden de lammeren de tuin in; vooraleer de
laatsten aankwamen waren de eersten al in het huis.
4
In een paar seconden, zoals een riool die het water van een gootsteen opslorpt, werd
Nefario’s deur geabsorbeerd door al de dieren, met de tuin volledig vertrappeld en de
planten vernield.
Door een exclusief ontworpen vensterraam verscheen het gezicht van Mevrouw Nefario:
“Kom, Mijnheer, kom!” smeekte zij met tranen in de ogen, en een opgezwollen gezicht.
Help ons a.u.b., Mijnheer!” Vanuit een drang naar nieuwsgierigheid ging ik binnen. Ik zag
hoe de meubels waren omvergegooid en de spiegels gebroken maar ik zag geen lammeren.
“Zij zijn boven”, informeerde mij Mevrouw Nefario terwijl zij mij duwde in de richting van
het gevaar. “Ze zijn in onze kamer! Doe toch iets, wees toch niet laf, handel als een man!”.
Ik dwong mij ertoe mij beslist af te keren. Niets kon meer tegen mijn principes indruisen
dan het vermijden van de Tuchtiging door de Lammeren. Een verwarrende kakofonie van
hoeven komende van boven kon worden gehoord. Ronde, wollige ruggen werden
zichtbaar, vergezeld van enkele hevige bewegingen gericht op een onzichtbaar voorwerp in
de massa. In een vluchtig ogenblik ontwaarde ik een glimp van Nefario; maar dat duurde
maar een seconde: slonzig en verschrikt, riep hij iets en probeerde de lammeren aan te
vallen met een stoel. Maar hij zonk vlug terug in de witte, gekrulde wolmassa zoals iets dat
hevig wordt opgeslokt door drijfzand. Een andere centrale commotie werd hoorbaar
evenals het geluid van scheurende en plettende kaken, en nu en dan het dunne, scherpe
geluid van een been dat wordt vermorzeld. Hun eerste terugtrekkingsbewegingen maakten
mij duidelijk dat de lammeren hun taak hadden voltooid en bij het afdalen van de trappen
kon ik bloedvlekken zien op de anders zo reine witte wolpelsjes.
En merkwaardig hoe dat bloed – voor mij een symbool van ethische affirmatie – bij
Mevrouw Nefario alle stoppen deed doorslaan. Zich nog altijd wendend tot mij met
vreselijke verwijten en schreeuwend dat ik een lafaard was, doemde zij op in de eetkamer
met een groot mes in de hand. Daar ik heel goed het lot kende van degenen die poogden
zich te verzetten tegen de Tuchtiging van de Lammeren, bleef ik op een respectabele afstand
op de achtergrond om het korte en opwindende spektakel te aanschouwen van het in
stukken rijten en verscheuren van Mevrouw Nefario. Daarna renden de vijftig lammeren
naar de 11 De Septiembre Straat en zoals bij andere gelegenheden verspreidden zij zich en
verdwenen in de city.
Rosa – ik weet niet waarom – bleek een beetje onder de indruk. Ik riep ze een paar
troostende woorden toe vooraleer, vrij van haat, afscheid te nemen van het meisje met een
glimlach.
5
Het is waar: ik moest niet meer en kon ook niet meer proberen de betaling voor die akelige
en moeilijke vertaling te bekomen van Nefario. Toch vulden het groen van de bomen, de
geur van de gewassen, de straling van de hemel en de schoonheid van de wijk mijn hart met
vreugde. Ik begon zowaar te zingen. Ik wist nu dat de donkere put waarin ik was
gezonken ging worden verlicht met de eerste stralen van de hoop.
De Tuchtiging door de Lammeren: ik dank u.
(geplaatst op 02-09-2004)
terug naar boven
Volgens diverse – en over het algemeen betrouwbare – bronnen komt “De tuchtiging door
de Lammeren” meer en meer voor in verschillende delen van Buenos Aires en omgeving.
Alle rapporten hangen in hun beschrijving nagenoeg hetzelfde beeld op van die Tuchtiging:
plots verschijnen vijftig witte lammeren zomaar uit het niets – en vallen onmiddellijk een
blijkbaar op voorhand uitgekozen slachtoffer aan. In een paar seconden verscheuren zij de
persoon, en laten alleen een skelet van hem achter. Zo plots dat zij opdoemden, zo vlug zijn
zij ook weer verdwenen – en o wee degenen die het zouden aandurven om hun vlucht tegen
te houden. Menige fatale afloop werd al gerapporteerd vooraleer de moedige uitdagers
hadden gehoord van het lot van hun voorgangers. Dezer dagen durft niemand meer zich te
verzetten tegen de Tuchtiging.
Het heeft nog weinig zin in te gaan op de details van het fenomeen. Iedereen is immers goed
op de hoogte van de feiten door de media en de fotografische en videodocumentatie die
wijd en zijd werd verspreid. Dat neemt niet weg dat de meeste mensen zich veel zorgen
maken over de Tuchtiging en haar gevolgen. De meerderheid van de mensen echter zijn
simpele lieden, die geen opleiding hebben gehad en geen redeneringsvermogen bezitten, en
wier zorg beperkt is tot hun wens dat de Tuchtiging zou ophouden te bestaan. Natuurlijk
maakt deze wens geen einde aan de Tuchtiging zelf en draagt hij ook geenszins bij tot het
bepalen van de oorzaken of de “raison d’être van het gebeuren;
De basisfout die deze mensen maken is, ondergedompeld als ze zijn in de feiten zelf van de
Tuchtiging, dat ze de slachtoffers vaak vergeten. Gedurende laat ons zeggen de eerste
honderd executies was er iets dat mij wakker hield ‘s nachts, nl. het onweerlegbaar bestaan
van lammeren die niet enkel vleeseters maar ook roofdieren werden en nog wel van
menselijk vlees. Later, constateerde ik, door mij intensief te concentreren op deze details,
dat ik iets essentieels over het hoofd had gezien: de persoonlijkheid zelf van de slachtoffers.
Daarom begon ik de levens van de overledenen te onderzoeken. Mij baserend op de
methodologie van de sociologen, begon ik met het meest elementaire, nl. de socio-
economische gegevens. De statistieken daaromtrent gaven helemaal geen uitsluitsel want de
slachtoffers kwamen uit alle sociale en economische geledingen van de maatschappij. Ik
besloot dan maar de focus van mijn onderzoek te verleggen en zocht naar vrienden en
familieleden om eventuele pertinente informatie bij hen te vinden. Maar hun verklaringen
bleken te gevarieerd en soms zelfs contradictorisch om bruikbaar te zijn, maar stilaan begon
ik toch steeds hetzelfde type van uitspraak te horen:” Laat de arme stakkerd rusten in
vrede, maar de waarheid is dat …”
2
Ik kreeg een plots en bijna onweerstaanbaar inzicht in de situatie en was bijna volledig zeker
van mijn kiemende hypothese op de dag dat de Tuchtigende Lammeren mijn welvarende
buur, Dr. P.R.V verscheurden., dezelfde persoon in wiens kantoor… maar ik kom later
daarop terug.
Zeker is dat het geval P.R.V. mij op een volmaakt natuurlijke wijze leidde tot de definitieve
oplossing van het probleem.
*
De waarheid is, dat ik Nefario haatte – maar daar ik niet zou willen dat de basis van mijn
haat de nuchtere objectiviteit van dit verslag zou aantasten, moet ik toch, om een volledige
verklaring van het fenomeen te kunnen geven, mijzelf ertoe brengen uit te weiden over een
persoonlijke materie. Alhoewel deze uitweiding niet iedereen zal interesseren, is zij
essentieel om het waarheidsgehalte van mijn hypothese te staven over de voorwaarden die
de Tuchtiging door de Lammeren veroorzaakt.
Hier komt ze:
Feit is dat de climax van de Tuchtiging samenviel met een lugubere periode in mijn leven.
Geteisterd door armoede, stuurloosheid en pijn, voelde ik dat ik mij bevond op de bodem
van een diepe put, waaruit ik mijzelf niet in staat achtte te kruipen. Dat was mijn toestand
toen. Nefario daarentegen…welgesteld zoals men zei, lachte het leven tegen, vooral omdat
het enig doel van zijn ondeugend bestaan geld was. Dat was zijn enige bekommernis: geld
verdienen, geld om het geld en op dit heilig doel richtte hij al zijn genadeloze energie zonder
respect voor anderen. Onnodig te zeggen dat hij buitengewoon succesvol was. Nefario
was waarlijk wat je zou kunnen noemen “een winnaar”.
In die tijd – zoals ik reeds vermeld heb – bevond ik mij in een uiterst precaire situatie. Het
is toch zo gemakkelijk om voordeel te halen uit iemand die lijdt! Nefario – de gierige valk
die nooit een boek gelezen had – was een uitgever. Bij gebrek aan andere dingen, nam ik
indertijd wat vertaal- en redactiewerk aan van hem. Nefario betaalde mij niet alleen een
hongerloon maar schiep er genoegen in mij te vernederen met excuses en uitstel van betaling.
(Het ondergaan van misbruiken en mislukkingen was reeds een deel van mijn leven en ik
had er mij bij neergelegd). Toen ik hem mijn laatste werkstuk bracht – een ingewikkelde en
moeilijke vertaling – zei Nefario tegen mij zoals hij al zo vaak had gedaan:
3
“Ongelukkig genoeg, ben ik niet in staat je vandaag te betalen. Heb geen penny in huis.”
Hij vertelde me dat staande in zijn weelderig kantoor, goed gekleed, en geurend naar
parfum en met een glimlach op zijn gezicht. Natuurlijk als ‘een winnaar”. Ik dacht aan mijn
versleten schoenen, mijn afgedragen kleren, de dringende noden van mijn familie, het dragen
van mijn pijn. Met moeite zei ik:
“En wanneer denkt U…?”
“Laat ons zo afspreken”, zijn toon werd optimistisch en innemend, alsof hij mij ging helpen. ”
Ik kan dit niet op deze zaterdag doen, omdat ik een kort verlof neem aan het Riostrand.
Maar de volgende zaterdag rond elven in de morgen, kom je naar mijn huis en zal ik je de
rekening vereffenen.” Hij schudde mij hartelijk de hand en gaf mij een vriendelijk en
aanmoedigend klopje op de schouder.
Twee weken gingen voorbij. De lang verwachte zaterdag kwam eraan en dus ging ik naar
de mooie Once Septiembre Straat. Het groen van de bomen, de geur van de vegetatie, de
straling van de hemel en de schoonheid van de wijk accentueerden nog mijn grote
verlatenheid.
Om vijf over elven belde ik aan.
“De meester is aan het rusten”, zei me een meid in uniform.
Ik aarzelde een ogenblik en zei dan:
“En de bazin van het huis?”
“Wie is het Rosa”, hoorde ik iemand vragen.
.“Ik ben het, Mevrouw” Ik verhief mijn stem om mijn kans te wagen.” Is Mijnheer Nefario
thuis?” Rosa ging binnen en werd vervangen door het opgetutte gezicht van Nefario’s
vrouw. Op een toon die mij deed denken aan een sigaarrokende magnaat, antwoordde zij:
“ Heeft men U niet verteld dat de Meester aan het rusten is?”
“Ja, Mevrouw, maar we hadden een afspraak om elf uur”.
“Ja, maar hij rust nu” antwoordde zij op norse wijze.
“Heeft hij niets achtergelaten voor mij?” antwoordde ik domweg, alsof ik Nefario niet
genoeg kende.
“Neen”
“Maar wij hadden een afspraak om…”
“ Ik zeg je dat hij niets heeft achtergelaten, Mijnheer. Doe nu niet vervelend”
Op dat ogenblik hoorde ik een mekkerend, blatend geluid en was getuige van de aanvang
van de Tuchtiging door de Lammeren. Ik begaf mij naar de andere zijde en om meer veilig
te zijn kroop ik over het hekken alhoewel mijn geweten mij zei dat de Tuchtiging niet
bestemd was voor mij. Als een tornado, raasden de lammeren de tuin in; vooraleer de
laatsten aankwamen waren de eersten al in het huis.
4
In een paar seconden, zoals een riool die het water van een gootsteen opslorpt, werd
Nefario’s deur geabsorbeerd door al de dieren, met de tuin volledig vertrappeld en de
planten vernield.
Door een exclusief ontworpen vensterraam verscheen het gezicht van Mevrouw Nefario:
“Kom, Mijnheer, kom!” smeekte zij met tranen in de ogen, en een opgezwollen gezicht.
Help ons a.u.b., Mijnheer!” Vanuit een drang naar nieuwsgierigheid ging ik binnen. Ik zag
hoe de meubels waren omvergegooid en de spiegels gebroken maar ik zag geen lammeren.
“Zij zijn boven”, informeerde mij Mevrouw Nefario terwijl zij mij duwde in de richting van
het gevaar. “Ze zijn in onze kamer! Doe toch iets, wees toch niet laf, handel als een man!”.
Ik dwong mij ertoe mij beslist af te keren. Niets kon meer tegen mijn principes indruisen
dan het vermijden van de Tuchtiging door de Lammeren. Een verwarrende kakofonie van
hoeven komende van boven kon worden gehoord. Ronde, wollige ruggen werden
zichtbaar, vergezeld van enkele hevige bewegingen gericht op een onzichtbaar voorwerp in
de massa. In een vluchtig ogenblik ontwaarde ik een glimp van Nefario; maar dat duurde
maar een seconde: slonzig en verschrikt, riep hij iets en probeerde de lammeren aan te
vallen met een stoel. Maar hij zonk vlug terug in de witte, gekrulde wolmassa zoals iets dat
hevig wordt opgeslokt door drijfzand. Een andere centrale commotie werd hoorbaar
evenals het geluid van scheurende en plettende kaken, en nu en dan het dunne, scherpe
geluid van een been dat wordt vermorzeld. Hun eerste terugtrekkingsbewegingen maakten
mij duidelijk dat de lammeren hun taak hadden voltooid en bij het afdalen van de trappen
kon ik bloedvlekken zien op de anders zo reine witte wolpelsjes.
En merkwaardig hoe dat bloed – voor mij een symbool van ethische affirmatie – bij
Mevrouw Nefario alle stoppen deed doorslaan. Zich nog altijd wendend tot mij met
vreselijke verwijten en schreeuwend dat ik een lafaard was, doemde zij op in de eetkamer
met een groot mes in de hand. Daar ik heel goed het lot kende van degenen die poogden
zich te verzetten tegen de Tuchtiging van de Lammeren, bleef ik op een respectabele afstand
op de achtergrond om het korte en opwindende spektakel te aanschouwen van het in
stukken rijten en verscheuren van Mevrouw Nefario. Daarna renden de vijftig lammeren
naar de 11 De Septiembre Straat en zoals bij andere gelegenheden verspreidden zij zich en
verdwenen in de city.
Rosa – ik weet niet waarom – bleek een beetje onder de indruk. Ik riep ze een paar
troostende woorden toe vooraleer, vrij van haat, afscheid te nemen van het meisje met een
glimlach.
5
Het is waar: ik moest niet meer en kon ook niet meer proberen de betaling voor die akelige
en moeilijke vertaling te bekomen van Nefario. Toch vulden het groen van de bomen, de
geur van de gewassen, de straling van de hemel en de schoonheid van de wijk mijn hart met
vreugde. Ik begon zowaar te zingen. Ik wist nu dat de donkere put waarin ik was
gezonken ging worden verlicht met de eerste stralen van de hoop.
De Tuchtiging door de Lammeren: ik dank u.
(geplaatst op 02-09-2004)
terug naar boven
 | |  | |  | |  | |  | |  |
| FERNANDO SORRENTINO keuze en vertaling: Henri Thijs |
