| ANA PAULU TAVARES (ANGOLO, PORTUGAL) keuze en vertaling Henri Thijs |
Biografische schets
Ana Paula Tavares werd in 1952 in Lubango, Angola geboren.
Na haar geschiedenisstudies in Luanda werkte zij vanaf 1973 als lerares maar ging
enkele jaen later naar Portugal om in Lissabon haar geschiedenisstudie verder te
zetten. Tegelijkertijd vatte zij de studie aan van Portugees gesproken Afrikaanse
literatuur en promoveerde tot doctor in de Afrikaanse Geschiedenis. Zij werd
milieuactiviste in verscheidene instituten in São Paola en New York, is lid van de
Angolese schrijversvereniging en maakt deel uit van de Angolese sectie van de
UNESCO.
Op dit ogenblik werkt zij als historicus in Lissabon. Haar uitgebreid
wetenschappelijk onderzoeksschrift “A Apropiaçãa do Escrito pelos Africanos” (Het
zich eigen maken van het schrift door de Afrikanen) heeft in wetenschappelijke
kringen grote erkenning genoten. Zij ontving onlangs de Premio mario Antonio, de
belangrijkste prijs voor Portugees sprekende schrijvers uit Afrika.
Ana Paula Tavares is een van de belangrijkste vrouwelijke stemmen van de
hedendaagse Angolese poëzie. Haar werk is duidelijk beïnvloed door drie Angolese
dichters David Mestre, Arlindo Barbeitos en Rui Duart de Carvalho evenals door de
Braziliaanse dichters Bandeira en Drummond. Haar gedichten handelen
hoofdzakelijk over Angolese tradities en talen, oorlog en liefde en in het bijzonder
over de rol van de vrouw in de maatschappij.
VIJF GEDICHTEN VAN ANA PAULA TAVARES
5vertaald naar het Portugees van Inés Koebel )
Ex voto
Op mijn stenen altaar
brandt van oudsher een vuur
worden de offergaven
neergelegd
op dit heilig altaar
leg ik
geen wijn noch brood
noch zeldzame woestijnbloemen
op dit altaar ben ik
met mijn lijf, dat een getatoeëerde jonge vrouw toebehoort
Op dit stomme stenen altaar
dat jij hier ziet
ligt een offer zoals
mijn tacula-rood lijf
mijn met glasparels versierd haar.
[Komt mijn liefste doet hij zijn lederen sandalen uit ]
Komt mijn liefste doet hij zijn lederen sandalan uit
En tekent met zijn geur de grenzen van mijn ruimte
Met een licht hand tovert hij doelloos boten op mijn lijf. Plant bomen krachtig
en bebladerd.
Slaapt uitgeput in in de wieg van het korte ogenblik der hoop
Brengt mij appelsienen. Deelt ogenblikken van het leven met mij.
En gaat.
………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………..
vergeet zoals een droom zijn schone lederen sandalen.
* * *
Jij vraagt mij waarom ik zwijg
En ik zeg
Mijn liefste wat weet jij over
de echo van het zwijgen
hoe kan jij woorden van mij verwachten
en tijd
wanneer enkel het zwijgen de liefde
toelaat haar stem
vrij te verheffen
in de taal van de lichamen
* * *
MUKAI VI
Om niet op jouw zilverlippen te sterven
zou men vogel moeten zijn en slang
om niet jouw zilverlippen te voelen
zou men vrouw moeten zijn en mens
om niet op jouw zilverlippen te lijden
zou men droom moeten zijn
een gesloten kalebas
Om niet op jouw zilverlippen te sterven
zou men geen vrouw noch vogel noch mens mogen zijn
DE GROOTMOEDERS KIJKEN IN DE SPIEGEL
De grootmoeders kijken in de spiegel
nacht na nacht
He! Bekijk eens het dorp van onze grootmoeders
Het dorp, zoals het was in de schaduw van de palmen,
Dat zij ons dwongen te verlaten
He! De grootmoeders
He! Onze grootmoeders
En de dorpen die zij ons dwongen te verlaten
He! Onze zo schone dorpen
Onze dorpen in de schaduw van de palmen
He! Dat zo schone dorp van onze grootmoeders
Dat zij ons dwongen te verlaten
De grootmoeders kijken in de spiegel
Nacht na nacht
Bron: Lyrik.org
(geplaatst op 31-03-2005)
terug naar boven
Ana Paula Tavares werd in 1952 in Lubango, Angola geboren.
Na haar geschiedenisstudies in Luanda werkte zij vanaf 1973 als lerares maar ging
enkele jaen later naar Portugal om in Lissabon haar geschiedenisstudie verder te
zetten. Tegelijkertijd vatte zij de studie aan van Portugees gesproken Afrikaanse
literatuur en promoveerde tot doctor in de Afrikaanse Geschiedenis. Zij werd
milieuactiviste in verscheidene instituten in São Paola en New York, is lid van de
Angolese schrijversvereniging en maakt deel uit van de Angolese sectie van de
UNESCO.
Op dit ogenblik werkt zij als historicus in Lissabon. Haar uitgebreid
wetenschappelijk onderzoeksschrift “A Apropiaçãa do Escrito pelos Africanos” (Het
zich eigen maken van het schrift door de Afrikanen) heeft in wetenschappelijke
kringen grote erkenning genoten. Zij ontving onlangs de Premio mario Antonio, de
belangrijkste prijs voor Portugees sprekende schrijvers uit Afrika.
Ana Paula Tavares is een van de belangrijkste vrouwelijke stemmen van de
hedendaagse Angolese poëzie. Haar werk is duidelijk beïnvloed door drie Angolese
dichters David Mestre, Arlindo Barbeitos en Rui Duart de Carvalho evenals door de
Braziliaanse dichters Bandeira en Drummond. Haar gedichten handelen
hoofdzakelijk over Angolese tradities en talen, oorlog en liefde en in het bijzonder
over de rol van de vrouw in de maatschappij.
VIJF GEDICHTEN VAN ANA PAULA TAVARES
5vertaald naar het Portugees van Inés Koebel )
Ex voto
Op mijn stenen altaar
brandt van oudsher een vuur
worden de offergaven
neergelegd
op dit heilig altaar
leg ik
geen wijn noch brood
noch zeldzame woestijnbloemen
op dit altaar ben ik
met mijn lijf, dat een getatoeëerde jonge vrouw toebehoort
Op dit stomme stenen altaar
dat jij hier ziet
ligt een offer zoals
mijn tacula-rood lijf
mijn met glasparels versierd haar.
[Komt mijn liefste doet hij zijn lederen sandalen uit ]
Komt mijn liefste doet hij zijn lederen sandalan uit
En tekent met zijn geur de grenzen van mijn ruimte
Met een licht hand tovert hij doelloos boten op mijn lijf. Plant bomen krachtig
en bebladerd.
Slaapt uitgeput in in de wieg van het korte ogenblik der hoop
Brengt mij appelsienen. Deelt ogenblikken van het leven met mij.
En gaat.
………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………..
vergeet zoals een droom zijn schone lederen sandalen.
* * *
Jij vraagt mij waarom ik zwijg
En ik zeg
Mijn liefste wat weet jij over
de echo van het zwijgen
hoe kan jij woorden van mij verwachten
en tijd
wanneer enkel het zwijgen de liefde
toelaat haar stem
vrij te verheffen
in de taal van de lichamen
* * *
MUKAI VI
Om niet op jouw zilverlippen te sterven
zou men vogel moeten zijn en slang
om niet jouw zilverlippen te voelen
zou men vrouw moeten zijn en mens
om niet op jouw zilverlippen te lijden
zou men droom moeten zijn
een gesloten kalebas
Om niet op jouw zilverlippen te sterven
zou men geen vrouw noch vogel noch mens mogen zijn
DE GROOTMOEDERS KIJKEN IN DE SPIEGEL
De grootmoeders kijken in de spiegel
nacht na nacht
He! Bekijk eens het dorp van onze grootmoeders
Het dorp, zoals het was in de schaduw van de palmen,
Dat zij ons dwongen te verlaten
He! De grootmoeders
He! Onze grootmoeders
En de dorpen die zij ons dwongen te verlaten
He! Onze zo schone dorpen
Onze dorpen in de schaduw van de palmen
He! Dat zo schone dorp van onze grootmoeders
Dat zij ons dwongen te verlaten
De grootmoeders kijken in de spiegel
Nacht na nacht
Bron: Lyrik.org
(geplaatst op 31-03-2005)
terug naar boven
 | |  | |  | |  | |  | |  | |  |
| Copyright © 2002/ 2009 't Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de schermresolutie van 1024 x 768 |