Netbook nummer 39: John Sweet. Stilte in het huis der waarheden. Uitgave
Het Prieeltje Online. Vertaling: Henri Thijs. Klik op http://www.hetprieeltje.
net/netbook39/intro.html of surf naar www.hetprieeltje.net, klikken op
Netbook nummer 39.
John Sweet: “het woord is een steen” door Henri Thijs
De Amerikaanse dichter John Sweet, 34, woont met zijn familie in New York, waar
hij zijn vroegere opleiding van een verhongerend artiest inruilde voor een bestaan
van speurder naar woorden. Hij is een fervent tegenstander van poëziescholen en
zegt zelf door artiesten als Jackson Pollock, Henri Frayne, Bod Dylan en Yves
Tanguy beïnvloed te zijn. Publiceert sedert 1988. Zijn meest recente publicaties
omvatten o.a. “Songs for Soft Voice and Hammer “(1999), “Approaching Lost”
(2002) en de dichtbundel “Human Cathedrals” (2003). De dichter is met zijn poëzie
rijkelijk aanwezig op het web. Zo publiceerde hij onlangs een bijzonder
merkwaardig “chapbook” getiteld “Silence in the house of truths” dat door Henri
Thijs werd vertaald en opgenomen in de digitale bibliotheek van het Prieeltje (zie
hierboven).
John Sweet is een schrijver van gedichten die weigert zichzelf een dichter te
noemen. Hij beschouwt zijn werk dan ook geringschattend als een lokale
bedoening bestemd voor verspreiding op kleine oplagen. Zijn poëzie is erg
controversieel omdat hij probeert ons zijn ideeën te verkondigen over de
waarheid – en iedereen heeft over die waarheid andere ideeën, omdat de
feiten nooit voldoende interpretatiegetrouw blijken te zijn. Geef maar eens
aan mensen een aantal feiten over wat werkelijk gebeurde in een bepaalde
situatie, beweert hij en je zult zien dat je even zoveel theorieën en leugens
terug ontvangt. Sweet probeert daarom vooral buitensporige en
afschuwelijke menselijke handelingen te beschrijven die thuishoren ofwel in de
wereld van het gewelddadige en de anti-oorlogshetze, of van meer bekende
thema’s zoals verkrachting, abortus en zelfs definities van kunst.
Bovendien is hij een overtuigd niet-gelovige. Hij gelooft in geen enkele god of
goden, noch in een soort van leven na de dood. Dat hij soms toch schijnt te
refereren naar een Christelijke god in sommige van zijn gedichten is dus
duidelijk maar een stilistisch schijnmanoeuvre van een overtuigd en fervent
atheïst. Ook dit facet beklemtoont het controversieel karakter van zijn
oeuvre.
Sweet blijft ook bij de dagelijkse realiteit waarin hij zich bevindt om stof
tot schrijven te ontdekken. Als hij zijn gedichten schrijft put hij zijn eerste
inspiratie vaak uit wat hij zag en las in het nieuws van elke dag. Hij gelooft in
het geheel niet in de muze en doet ook nooit een poging om de dingen prettiger
en romantischer voor te stellen dan ze in zijn ogen zijn. Hij is een cynische realist
in hart en nieren. Daarom ontpopt hij zich ook meermaals als een bewust speler
met de emoties van de lezer in die mate dat hij probeert een reactie los te weken
door de normale alledaagse bezigheden te doen contrasteren met handelingen
van geweld of dood. Dat contrast is de bron van zijn evocatieve kracht
uitmondend in verzen die in niets gelijken op mooie beeldspraak of mooischrijverij
maar geënt zijn op de rauwe werkelijkheid van feiten en gebeurtenissen als
“stenen van het woord”. In een van de gedichten in deze bundeling stelt hij het
pertinent zo voor: “ wat is het woord anders dan een steen om te gooien naar de
zwakken?”
De dichter gelooft ook dat alles waarmee critici, uitgevers en lezers niet
akkoord gaan of andere meningen dan de zijne aankleven, zijn werk doet
belanden in de sfeer van het politieke. Nu is het Politiek Geschrijf van welke
soort ook per definitie erg controversieel omdat iedereen verschillende
meningen voorstaat over wat er dient te gebeuren op regeringsniveau bij
voorbeeld. Toch is hij geen politiek geëngageerd schrijver omdat het bij hem
erop aankomt tegendraadse ideeën in zijn poëzie te verkondigen die indruisen
tegen de gangbare media en de stand van de actuele ethiek. In dat opzicht is
hij een expliciet modern en progressief kunstenaar die toekijkt en observeert
maar zich bewust is van het feit dat het zien in feite “het niet-zien” is zoals
hij het zelf mooi formuleert: “om het even waar je ook kijkt, je zult eindigen
als een blinde”.
De grote verdienste van deze poëzie geuit in uiterst gebalde verzen met
contrasterende beelden is dat ze de moderne lezer wil leren zien. Gluren
achter de coulissen van het dagelijkse reilen en zeilen is geen sinecure en
vereist een schoktherapie om de geest los te weken uit het dagelijkse wambuis
van geplogenheden en beschavingsrituelen. Deze schoktherapie tracht hij in zijn
verzen te bewerkstelligen door een kortsluiting teweeg te brengen niet enkel in de
ideeën die op de "backstage" aanwezig blijken te zijn, maar ook door stuitende en
stotterende enjambementen en alliteraties, ontbrekende leestekens en
onderwerpen en last but not least botsende woorden en klanken die als keien
tegen elkaar ketsen in uiterst korte en elliptische zinnen. Dat brengt uiteraard
geen verfijnde en mooie poëzie tot stand maar wel een uiterst gespannen
klankveld in stelling dat de emoties doet stollen en de gedachte verkillen. Het
ontnuchterend effect dat ongetwijfeld hieruit volgt is in staat een proces van
bewustwording en realiteitszin te ontwikkelen dat straalt als een zon van begrip.
Zo kunnen we "leren zien als een blinde in de duisternis" en de maatschappelijke
hypocrisie ontwijken die als een donker masker een domper legt op onze inzichten
en ervaringen. Poëzie dus niet als een verheven symbool van dromerij en
metafoor, maar als een instrument om de werkelijkheid “hard tegen hard” te lijf te
gaan. Origineler en nuttiger schrijven is velen in deze context niet gegeven. John
Sweet brengt aldus een nieuwe “moderne visie” in het poëtisch gebeuren van
vandaag.
(geplaatst op 04-03-2004)
terug naar boven
Het Prieeltje Online. Vertaling: Henri Thijs. Klik op http://www.hetprieeltje.
net/netbook39/intro.html of surf naar www.hetprieeltje.net, klikken op
Netbook nummer 39.
John Sweet: “het woord is een steen” door Henri Thijs
De Amerikaanse dichter John Sweet, 34, woont met zijn familie in New York, waar
hij zijn vroegere opleiding van een verhongerend artiest inruilde voor een bestaan
van speurder naar woorden. Hij is een fervent tegenstander van poëziescholen en
zegt zelf door artiesten als Jackson Pollock, Henri Frayne, Bod Dylan en Yves
Tanguy beïnvloed te zijn. Publiceert sedert 1988. Zijn meest recente publicaties
omvatten o.a. “Songs for Soft Voice and Hammer “(1999), “Approaching Lost”
(2002) en de dichtbundel “Human Cathedrals” (2003). De dichter is met zijn poëzie
rijkelijk aanwezig op het web. Zo publiceerde hij onlangs een bijzonder
merkwaardig “chapbook” getiteld “Silence in the house of truths” dat door Henri
Thijs werd vertaald en opgenomen in de digitale bibliotheek van het Prieeltje (zie
hierboven).
John Sweet is een schrijver van gedichten die weigert zichzelf een dichter te
noemen. Hij beschouwt zijn werk dan ook geringschattend als een lokale
bedoening bestemd voor verspreiding op kleine oplagen. Zijn poëzie is erg
controversieel omdat hij probeert ons zijn ideeën te verkondigen over de
waarheid – en iedereen heeft over die waarheid andere ideeën, omdat de
feiten nooit voldoende interpretatiegetrouw blijken te zijn. Geef maar eens
aan mensen een aantal feiten over wat werkelijk gebeurde in een bepaalde
situatie, beweert hij en je zult zien dat je even zoveel theorieën en leugens
terug ontvangt. Sweet probeert daarom vooral buitensporige en
afschuwelijke menselijke handelingen te beschrijven die thuishoren ofwel in de
wereld van het gewelddadige en de anti-oorlogshetze, of van meer bekende
thema’s zoals verkrachting, abortus en zelfs definities van kunst.
Bovendien is hij een overtuigd niet-gelovige. Hij gelooft in geen enkele god of
goden, noch in een soort van leven na de dood. Dat hij soms toch schijnt te
refereren naar een Christelijke god in sommige van zijn gedichten is dus
duidelijk maar een stilistisch schijnmanoeuvre van een overtuigd en fervent
atheïst. Ook dit facet beklemtoont het controversieel karakter van zijn
oeuvre.
Sweet blijft ook bij de dagelijkse realiteit waarin hij zich bevindt om stof
tot schrijven te ontdekken. Als hij zijn gedichten schrijft put hij zijn eerste
inspiratie vaak uit wat hij zag en las in het nieuws van elke dag. Hij gelooft in
het geheel niet in de muze en doet ook nooit een poging om de dingen prettiger
en romantischer voor te stellen dan ze in zijn ogen zijn. Hij is een cynische realist
in hart en nieren. Daarom ontpopt hij zich ook meermaals als een bewust speler
met de emoties van de lezer in die mate dat hij probeert een reactie los te weken
door de normale alledaagse bezigheden te doen contrasteren met handelingen
van geweld of dood. Dat contrast is de bron van zijn evocatieve kracht
uitmondend in verzen die in niets gelijken op mooie beeldspraak of mooischrijverij
maar geënt zijn op de rauwe werkelijkheid van feiten en gebeurtenissen als
“stenen van het woord”. In een van de gedichten in deze bundeling stelt hij het
pertinent zo voor: “ wat is het woord anders dan een steen om te gooien naar de
zwakken?”
De dichter gelooft ook dat alles waarmee critici, uitgevers en lezers niet
akkoord gaan of andere meningen dan de zijne aankleven, zijn werk doet
belanden in de sfeer van het politieke. Nu is het Politiek Geschrijf van welke
soort ook per definitie erg controversieel omdat iedereen verschillende
meningen voorstaat over wat er dient te gebeuren op regeringsniveau bij
voorbeeld. Toch is hij geen politiek geëngageerd schrijver omdat het bij hem
erop aankomt tegendraadse ideeën in zijn poëzie te verkondigen die indruisen
tegen de gangbare media en de stand van de actuele ethiek. In dat opzicht is
hij een expliciet modern en progressief kunstenaar die toekijkt en observeert
maar zich bewust is van het feit dat het zien in feite “het niet-zien” is zoals
hij het zelf mooi formuleert: “om het even waar je ook kijkt, je zult eindigen
als een blinde”.
De grote verdienste van deze poëzie geuit in uiterst gebalde verzen met
contrasterende beelden is dat ze de moderne lezer wil leren zien. Gluren
achter de coulissen van het dagelijkse reilen en zeilen is geen sinecure en
vereist een schoktherapie om de geest los te weken uit het dagelijkse wambuis
van geplogenheden en beschavingsrituelen. Deze schoktherapie tracht hij in zijn
verzen te bewerkstelligen door een kortsluiting teweeg te brengen niet enkel in de
ideeën die op de "backstage" aanwezig blijken te zijn, maar ook door stuitende en
stotterende enjambementen en alliteraties, ontbrekende leestekens en
onderwerpen en last but not least botsende woorden en klanken die als keien
tegen elkaar ketsen in uiterst korte en elliptische zinnen. Dat brengt uiteraard
geen verfijnde en mooie poëzie tot stand maar wel een uiterst gespannen
klankveld in stelling dat de emoties doet stollen en de gedachte verkillen. Het
ontnuchterend effect dat ongetwijfeld hieruit volgt is in staat een proces van
bewustwording en realiteitszin te ontwikkelen dat straalt als een zon van begrip.
Zo kunnen we "leren zien als een blinde in de duisternis" en de maatschappelijke
hypocrisie ontwijken die als een donker masker een domper legt op onze inzichten
en ervaringen. Poëzie dus niet als een verheven symbool van dromerij en
metafoor, maar als een instrument om de werkelijkheid “hard tegen hard” te lijf te
gaan. Origineler en nuttiger schrijven is velen in deze context niet gegeven. John
Sweet brengt aldus een nieuwe “moderne visie” in het poëtisch gebeuren van
vandaag.
(geplaatst op 04-03-2004)
terug naar boven
ONDER DE LEESLAMP
"Stilte in het huis der Waarheden" door John Sweet
"Stilte in het huis der Waarheden" door John Sweet
 | |  | |  | |  | |  | |  | |  |
| Copyright © 2002/ 2009 't Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de schermresolutie van 1024 x 768 |