Copyright © 2002/ 2004: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken
met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken
met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
 | |  | |  | |  | |  | |  |
| Patrick Lawler (Syracuse, USA) keuze en vertaling: Henri Thijs |
De Dieren Die Wij Eens Aanbaden
Waar ik van hield bij Marlin Perkins was zijn
vaderlijke ingenomenheid zelfs als hij een nijlpaard
neerschoot met een verdovingsgeweer. Ik geloofde dat hij onnoemelijk
bekommerd was. Je kon ervan op aan dat hij als hij lang genoeg
geleefd had alles zou hebben bewaard.
Alles zou veilig geweest zijn in zijn zoo. Koningin
Hapshetsoet van Egypte stichtte de eerste zoo.
Na haar echtgenoot de bons te hebben gegeven, vulde de Koningin
haar tuin met exotische dieren, en zond zij haar
onderdanen uit om dieren te verzamelen
exhibities op te zetten en apen, luipaarden, vogels, giraffen,
hazewinden terug te brengen.
Waar ik van hield bij Marlin Perkins was zijn
vaderlijke ingenomenheid zelfs als hij een nijlpaard
neerschoot met een verdovingsgeweer. Ik geloofde dat hij onnoemelijk
bekommerd was. Je kon ervan op aan dat hij als hij lang genoeg
geleefd had alles zou hebben bewaard.
Alles zou veilig geweest zijn in zijn zoo. Koningin
Hapshetsoet van Egypte stichtte de eerste zoo.
Na haar echtgenoot de bons te hebben gegeven, vulde de Koningin
haar tuin met exotische dieren, en zond zij haar
onderdanen uit om dieren te verzamelen
exhibities op te zetten en apen, luipaarden, vogels, giraffen,
hazewinden terug te brengen.
| (© foto: Suny- ESF) |
Als ik
mijn
echtgenote teder
de kat zie strelen
word ik
nerveus.
Terwijl ik dit schrijf, is de Miss Americaverkiezing bezig
op de achtergrond – zo verging het mij toen
ik opgroeide. Als kind ging ik slechts een keer
naar de zoo. Het gevoel van blijdschap veranderde
in misselijkheid. In plaats van verheven dieren, zag ik
kooien met smerige olifanten, depressieve leeuwen,
hyperactieve apen. Het was alsof ik een bejaardentehuis
bezocht. Het was alsof ik mij bevond in een ziekenhuis
van TBC-patiënten.
op de achtergrond – zo verging het mij toen
ik opgroeide. Als kind ging ik slechts een keer
naar de zoo. Het gevoel van blijdschap veranderde
in misselijkheid. In plaats van verheven dieren, zag ik
kooien met smerige olifanten, depressieve leeuwen,
hyperactieve apen. Het was alsof ik een bejaardentehuis
bezocht. Het was alsof ik mij bevond in een ziekenhuis
van TBC-patiënten.
Het was net als
Kijken naar de
afwezige
blikken van heroïneverslaafden.
Kijken naar de
afwezige
blikken van heroïneverslaafden.
De beer, opgezet, stoïcijns, poogde ons te ignoreren,
zich wanend in de Chinese parken van Intelligentie.
De reizende menageries van Londen. De
Dierentuinen. De bloederige amfitheaters
van Rome. Ik ben niet zeker waar wij die nood
vandaan halen om te vangen en ten toon te stellen. Misschien willen
we dat alles op ons lijkt.
zich wanend in de Chinese parken van Intelligentie.
De reizende menageries van Londen. De
Dierentuinen. De bloederige amfitheaters
van Rome. Ik ben niet zeker waar wij die nood
vandaan halen om te vangen en ten toon te stellen. Misschien willen
we dat alles op ons lijkt.
Op de achtergrond praten de deelnemers
voor Miss
Amerika
over hun
habitat
Zij geven
voorbeelden
Van hun
paringsrituelen
Zij
bespreken
hun plaats
in de voedselketen
voor Miss
Amerika
over hun
habitat
Zij geven
voorbeelden
Van hun
paringsrituelen
Zij
bespreken
hun plaats
in de voedselketen
Soms denk ik dat het bekijken van Mutual of Omaha’s
Wild Kingdom mij bedierf voor het echte leven. Ik
verwachtte teveel van mijn contacten met de
wezens van de aarde. Mijnheer P. en Jim ( die
altijd goed zijn werk deed) wilden altijd springen in een
landrover om te gaan jagen op een gnoe
of een luipaard op de savanna. Als het meeviel, na
enkele goede schoten, wilden zij
het dier verdoven en kooien en wegzenden naar
een laboratorium om het te onderzoeken en
zich te laten vermenigvuldigen.
Alles leek perfect in orde.
Wild Kingdom mij bedierf voor het echte leven. Ik
verwachtte teveel van mijn contacten met de
wezens van de aarde. Mijnheer P. en Jim ( die
altijd goed zijn werk deed) wilden altijd springen in een
landrover om te gaan jagen op een gnoe
of een luipaard op de savanna. Als het meeviel, na
enkele goede schoten, wilden zij
het dier verdoven en kooien en wegzenden naar
een laboratorium om het te onderzoeken en
zich te laten vermenigvuldigen.
Alles leek perfect in orde.
Marlin ervoer zijn plaats in de geschiedenis.
Cosimo de Medici, probeerde in de 14de eeuw
het amfitheater te doen herleven. Na de dieren
door de straten te hebben laten paraderen, liet hij ze los
in het Romeins bloedtheater. De dieren waren
zo uitgeput dat ze in slaap vielen. De tijgers kronkelden
zich met gestrekte poten, de rinocerossen snurkten. Het leek erop
dat Marlin Perkins ze inge-ent had,
en gemerkt en ze verder liet snoezen.
Cosimo de Medici, probeerde in de 14de eeuw
het amfitheater te doen herleven. Na de dieren
door de straten te hebben laten paraderen, liet hij ze los
in het Romeins bloedtheater. De dieren waren
zo uitgeput dat ze in slaap vielen. De tijgers kronkelden
zich met gestrekte poten, de rinocerossen snurkten. Het leek erop
dat Marlin Perkins ze inge-ent had,
en gemerkt en ze verder liet snoezen.
Op Wild Kingdom
was alles
aan het sterven
Veronderstel nu eens
dat dit echt waar is
Veronderstel nu eens
dat alles ons zou verlaten
De walrussen gleden van
de kliffen van Alaska
naar het strand van Maggie. De
walvissen en kariboes
plegen zelfmoord.
Misschien staat er
ons niets meer te doen dan proberen
op te rapen wat wij hebben vernield.
Misschien dat de dieren – de
getemde vogels,
de rubberen zegels, de haardunne
slangen –
zeggen: wij hebben het gehad.
was alles
aan het sterven
Veronderstel nu eens
dat dit echt waar is
Veronderstel nu eens
dat alles ons zou verlaten
De walrussen gleden van
de kliffen van Alaska
naar het strand van Maggie. De
walvissen en kariboes
plegen zelfmoord.
Misschien staat er
ons niets meer te doen dan proberen
op te rapen wat wij hebben vernield.
Misschien dat de dieren – de
getemde vogels,
de rubberen zegels, de haardunne
slangen –
zeggen: wij hebben het gehad.
Niemand weet waarom de dingen gebeuren. Misschien
valt er ons niets anders meer te doen dan
forensische experten te worden die de aarde ziften
op zoek naar bewijzen van ons bestaan: een rose zwembroek, een
avondkleed, een valse glimlach. Ik ben een beetje
beschaamd om dat te zeggen, maar ik heb meer
aandacht voor de getalenteerde invloed van het schouwspel
dan mij lief is. Mej. Kansas zingt
een opera.
valt er ons niets anders meer te doen dan
forensische experten te worden die de aarde ziften
op zoek naar bewijzen van ons bestaan: een rose zwembroek, een
avondkleed, een valse glimlach. Ik ben een beetje
beschaamd om dat te zeggen, maar ik heb meer
aandacht voor de getalenteerde invloed van het schouwspel
dan mij lief is. Mej. Kansas zingt
een opera.
Juffrouw
Alabama doet een stepdans
alsof zij probeert
iets
van haar af te schudden
Alabama doet een stepdans
alsof zij probeert
iets
van haar af te schudden
In een van de episodes van Wild Kingdom (in een
van de zeldzame waarin Mijnheer Perkins echt
iets onderneemt), bevindt Marlin zich in enkeldiep
Water met een python die zich begint rond hem te draaien.
Jim snelt ter hulp zoals hij altijd doet (dit is wat ik zo
fijn vind aan hem), maar hij raakt ook verwikkeld
in de slangengreep. Waarschijnlijk
zullen ze weg geraken, maar voor een ogenblik, een
kort moment maar, lijkt het erop dat ze verdoemd zijn,
gevangen in een kolossaal debat tussen lichaam en geest.
Het wordt een groot drama als de slang, net als een
reusachtige spier, zichzelf om hun lichamen kronkelt –
Jim en Marlin voor eeuwig aan elkaar gesnoerd, zo
ziet het er ongeveer voor hen uit.
van de zeldzame waarin Mijnheer Perkins echt
iets onderneemt), bevindt Marlin zich in enkeldiep
Water met een python die zich begint rond hem te draaien.
Jim snelt ter hulp zoals hij altijd doet (dit is wat ik zo
fijn vind aan hem), maar hij raakt ook verwikkeld
in de slangengreep. Waarschijnlijk
zullen ze weg geraken, maar voor een ogenblik, een
kort moment maar, lijkt het erop dat ze verdoemd zijn,
gevangen in een kolossaal debat tussen lichaam en geest.
Het wordt een groot drama als de slang, net als een
reusachtige spier, zichzelf om hun lichamen kronkelt –
Jim en Marlin voor eeuwig aan elkaar gesnoerd, zo
ziet het er ongeveer voor hen uit.
En niettegenstaande
mijn angst voor slangen, begon ik mij
naar de python te begeven.
mijn angst voor slangen, begon ik mij
naar de python te begeven.
Ik heb geen schrik meer van slangen, maar een recente episode
in mijn leven heeft mij ertoe gebracht mijn zekerheid
dat wij ooit volledig onze angsten kunnen overwinnen
te re-evalueren. Ik was in het Museum van Wetenschappen en
Technologie als Maria, een vriend-dichter, en bediende van
het centrum Elizabeth, een python, plaatste om mijn nek.
In het begin, voelde ik mij op mijn gemak; dan begon opeens
de kop zich te intens te interesseren voor mijn gezicht.
Ik kon niet anders dan hem weg te duwen. Ik greep hem
met al de kracht die ik in mij had.
in mijn leven heeft mij ertoe gebracht mijn zekerheid
dat wij ooit volledig onze angsten kunnen overwinnen
te re-evalueren. Ik was in het Museum van Wetenschappen en
Technologie als Maria, een vriend-dichter, en bediende van
het centrum Elizabeth, een python, plaatste om mijn nek.
In het begin, voelde ik mij op mijn gemak; dan begon opeens
de kop zich te intens te interesseren voor mijn gezicht.
Ik kon niet anders dan hem weg te duwen. Ik greep hem
met al de kracht die ik in mij had.
Maria zei
Wat doe je ?
Je doet haar pijn. Je nijpt haar te hevig.
Wat doe je ?
Je doet haar pijn. Je nijpt haar te hevig.
Ik voelde mij rot, maar kon mijn greep niet lossen.
De slang had het op mijn gezicht gemunt. Wanneer
zij werd weggenomen, zei Maria dat ik volledig
veilig was nu. Ze zei ook dat er slechts één
recent incident had plaats gehad waarbij
Elizabeth de neus van een groepspresentator
had gebeten – maar iets anders was er nooit
gebeurd.
De slang had het op mijn gezicht gemunt. Wanneer
zij werd weggenomen, zei Maria dat ik volledig
veilig was nu. Ze zei ook dat er slechts één
recent incident had plaats gehad waarbij
Elizabeth de neus van een groepspresentator
had gebeten – maar iets anders was er nooit
gebeurd.
In een zoo
Van Kopenhagen laat een nieuwe
Home
Sapienstentoonstelling
een
Deens koppel zien dat woont in een appartement
tussen de vosaap en de apenkooien.
Ipolo
De Medici hield
een
menselijke zoo met Afrikanen, Indianen,
Tartaren, Moren en Turken.
Van Kopenhagen laat een nieuwe
Home
Sapienstentoonstelling
een
Deens koppel zien dat woont in een appartement
tussen de vosaap en de apenkooien.
Ipolo
De Medici hield
een
menselijke zoo met Afrikanen, Indianen,
Tartaren, Moren en Turken.
Ik vraag mij af of ik zou geïnteresseerd zijn in de
Miss Amerikaverkiezing. Een magnifiek
model uit elke staat. Regis Philbin stelt
de vijf finalisten vragen over wie ze zijn,
en wat ze van plan zijn te doen. Hun antwoorden klinken
banaal maar echt gemeend. Zoals Regis
zelf.
“Wij zitten voor onze schermen, onze TV’s,
onze computers,
veilig en
steriel”, verlamd
door de “complexiteiten van
onze levens,” door onze eigen
isolatie
terwijl alles rondom ons
“vibreert van
verbanden”. De dieren die wij
ooit aanbaden
zijn uit onze levens verdwenen.
De python die zich beweegt naar onze gezichten,
zou een wingerd van energie kunnen zijn.
Misschien zal ik
op een dag mijn greep lossen. Misschien zal ik
op een dag zeggen:
O.K. ik ben de jouwe.
Voor de grote zoo van Montezuma werd vernield
door Cortez, waren de uitgehongerde Inca’s begonnen
met de dieren op te eten. Wij verhongeren op een andere manier
maar de gevolgen zijn dezelfde. Het is tijd voor de tiara
daar Miss Kansas wordt gekroond als de nieuwe Miss
Amerika. Ik hoop dat haar regering lang en
saai mag zijn – zoals het leven van Regis Philbin.
Ik herinner mij
beelden van de schoonheidswedstrijd
in Sarajevo.
de mededingers
met littekens van granaten
uit de oorlog, met kogel-
wonden, droegen een vlag
waarop stond: Dood Ons Niet.
Ik had meer aandacht moeten hebben voor
de commercials op Mutal of Omaha’s Wild
Kingdom. Het is alsof wij ons bevinden in deze parade
en voortschrijden naar een soort virtuele apocalyptische
slachting. Als we geluk hebben bij aankomst op deze
afschuwelijke bestemming, zullen we diep in slaap vallen.
Wij hebben Marlin Perkins nodig
om ons te redden. Met zijn landrover en zijn trouwe Jim,
zal hij ons sleuren naar onze woonkamers. Hij zal ons
verdoven, merken, bestuderen en ons opnieuw lokaliseren. Wij zullen
terechtkomen in de regenwouden, de savanna’s,
de kliffen van Alaska die uitkijken over de zee, de toendra,
de bergen. Als alles goed gaat, zullen we ons
vermenigvuldigen.
Maar eerst,
zullen wij tuimelen
in onze schermen
een pijl
in onze dijen
onze monden
nauwelijks nog in staat
te bewegen
met onze lichamen
verlamd en slap
kijken wij omhoog
in de droevige,
uitgeputte ogen van Marlin.
Langzaam en met
veel
moeite, zeggen we:
Dood ons niet
Maar we willen echt veel meer zeggen.
* * *
Patrick Lawler is professor aan de State University of New York, afdeling College of
Environmental Science and Forestry
BRON : www.esf.edu/es/faculty/lawler.htm
(geplaatst op 18-08-2005)
terug naar boven
Miss Amerikaverkiezing. Een magnifiek
model uit elke staat. Regis Philbin stelt
de vijf finalisten vragen over wie ze zijn,
en wat ze van plan zijn te doen. Hun antwoorden klinken
banaal maar echt gemeend. Zoals Regis
zelf.
“Wij zitten voor onze schermen, onze TV’s,
onze computers,
veilig en
steriel”, verlamd
door de “complexiteiten van
onze levens,” door onze eigen
isolatie
terwijl alles rondom ons
“vibreert van
verbanden”. De dieren die wij
ooit aanbaden
zijn uit onze levens verdwenen.
De python die zich beweegt naar onze gezichten,
zou een wingerd van energie kunnen zijn.
Misschien zal ik
op een dag mijn greep lossen. Misschien zal ik
op een dag zeggen:
O.K. ik ben de jouwe.
Voor de grote zoo van Montezuma werd vernield
door Cortez, waren de uitgehongerde Inca’s begonnen
met de dieren op te eten. Wij verhongeren op een andere manier
maar de gevolgen zijn dezelfde. Het is tijd voor de tiara
daar Miss Kansas wordt gekroond als de nieuwe Miss
Amerika. Ik hoop dat haar regering lang en
saai mag zijn – zoals het leven van Regis Philbin.
Ik herinner mij
beelden van de schoonheidswedstrijd
in Sarajevo.
de mededingers
met littekens van granaten
uit de oorlog, met kogel-
wonden, droegen een vlag
waarop stond: Dood Ons Niet.
Ik had meer aandacht moeten hebben voor
de commercials op Mutal of Omaha’s Wild
Kingdom. Het is alsof wij ons bevinden in deze parade
en voortschrijden naar een soort virtuele apocalyptische
slachting. Als we geluk hebben bij aankomst op deze
afschuwelijke bestemming, zullen we diep in slaap vallen.
Wij hebben Marlin Perkins nodig
om ons te redden. Met zijn landrover en zijn trouwe Jim,
zal hij ons sleuren naar onze woonkamers. Hij zal ons
verdoven, merken, bestuderen en ons opnieuw lokaliseren. Wij zullen
terechtkomen in de regenwouden, de savanna’s,
de kliffen van Alaska die uitkijken over de zee, de toendra,
de bergen. Als alles goed gaat, zullen we ons
vermenigvuldigen.
Maar eerst,
zullen wij tuimelen
in onze schermen
een pijl
in onze dijen
onze monden
nauwelijks nog in staat
te bewegen
met onze lichamen
verlamd en slap
kijken wij omhoog
in de droevige,
uitgeputte ogen van Marlin.
Langzaam en met
veel
moeite, zeggen we:
Dood ons niet
Maar we willen echt veel meer zeggen.
* * *
Patrick Lawler is professor aan de State University of New York, afdeling College of
Environmental Science and Forestry
BRON : www.esf.edu/es/faculty/lawler.htm
(geplaatst op 18-08-2005)
terug naar boven