Copyright © 2002/ 2006: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en
werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
BIOSCHETS
Neil Tangoroa Aitken is een dichter, uitgever, leraar, webdesigner, ex-programmeur
van computerspelen, en soms een artiest. Zijn eerste dichtbundel “The Lost Country
of Sight”, kwam uit in de serie van de Press Poetry van de universiteit van
Wisconsin. Losse gedichten hieruit werden her en der gepubliceerd in diverse
poëzieperiodieken. Zijn gedicht AFTER NERUDA, dat hieronder vertaald werd
opgenomen, werd genomineerd voor de beruchte Pushcard Poëzieprijs in 2005.
Geboren in 1974 in Vancouver, Brits Columbia (Canada), groeide hij op in Saudi
Arabië, Taiwan, de Verenigde Staten, en in verschillende streken van Canada. Hij
heeft dus gewoond in een grote variëteit van landen en steden en is in zijn
hoedanigheid een echte wereldburger. Op dit ogenblik verblijft hij in Port Coquitlam
in Brits Columbia. Hij is aldaar de uitgever van Boxcar Poetry Review en doceert
zowel privaat als in publieke scholen een cursus “Creatief schrijven”.
Contact: neil.aitken@gmail.com
website: www.neil-aitken.com
GEDICHT VAN NEIL AITKEN
NAAR NERUDA
Opeens, is alles een vrouw.
De wijze waarop een straatlamp wenkt
op de hoek van een donkere straat,
of een orchidee bloeit in een lege kamer,
geduldig voor ‘t verwelken, mooi als een wit slipje
drijvend in de zinkende wake van de bal.
Jij hoort de zee in alles,
haar grote klokachtige golven die diep
klinken in je bange slaap en onzichtbaar bewegen
langs jouw oren met elke voorbijrijdende auto.
Licht neemt een vreemde eigenschap aan,
zoals de eens vertrouwde geur van vrouwen
die je hebt gekend of de textuur van oude bustickets
zachtjes versleten in zakken, en niet meer in omloop.
Jij wil liefhebben
in een taal die je niet kent,
of gebeden schrijven tussen de lijnen
van oude dollarbiljetten geschonken aan vreemdelingen.
Jij streelt de ruggen van kerkbanken,
bidt tot ongekende goden die je hebt aanschouwd
vanuit je vensterraam, met hun half gesloten ogen
flikkerend in de verte, zoals vuurtorens in een storm.
In de keuken omring je jezelf
met appels, citroenen en een tomaat.
Ze schikkend in stilte, kun je haar aanwezigheid
voelen net onder de schil.
Als je de tomaat naar je oor brengt
hoor je in haar ademhaling de schorre zuchten,
zoals een schip deinend op het getij.
Als je ze tegen je lippen drukt,
kan je nog steeds het zilte zout van pijn proeven.
(genomineerd voor de Pushcart Prijs voor Poëzie in 2005)
(geplaatst op 18-09-2006)
terug naar boven
NEIL AITKEN (CANADA) tekst en vertaling: Henri Thijs
|