Bioschets
David Herbert Lawrence, roman-, verhalenschrijver, dichter en essayist werd geboren in
Eastwood, Nottingshamshire, Engeland in 1885. Alhoewel hij het best gekend is als
prozaschrijver waren zijn eerste gepubliceerde werken (in 1909) gedichten, en zijn
poëzie, vooral zijn evocaties van de natuurlijke wereld, heeft sindsdien een belangrijke
invloed gehad op vele dichters aan beide zijden van de grote plas. Zijn eerste
gedichten droegen duidelijk de stempel van Erza Pound en het “Imagisme” dat zijn
hoogtepunt bereikte in de vroege jaren van 1910 e.v. van de twintigste eeuw. Toen
Pound poogde Lawrence binnen te halen in haar kring van volgelingen besloot hij toch
een meer onafhankelijke koers te gaan varen. Hij geloofde in een poëzie die sterk was,
toegankelijk en waarheidsgetrouw voor de mysterieuze innerlijke kracht die ervan
uitging. Vele van zijn populairste gedichten handelen over het fysische en innerlijke
leven van planten en dieren; andere zijn dan weer bijtend satirisch en geven blijk van
zijn afkeer voor het puritanisme en de hypocrisie van de conventionele Angelsaksische
maatschappij. Lawrence was een rebels en diep polemisch auteur met zeer radicale
inzichten, die seks, het primitieve onderbewustzijn en de natuur beschouwde als
kuurmiddelen tegen wat hij dacht de kwalen te zijn van de moderne geïndustrialiseerde
wereld. Alhoewel uiterst productief was zijn werk vaak wisselend van kwaliteit en was
hij ook een voortdurende bron van controversen en raakte aldus dikwijls verzeild in
veel voorkomende kwesties van censuur vooral met zijn meest beroemde werk “Lady
Chatterley’s Lover”(1928).
Zijn poëtisch oeuvre omvat voornamelijk: “Look! We Have Come Through” (1917, een
gedichtenverzameling over zijn echtgenote, “Birds, Beasts and Flowers” (1923) en
“Pansies" (1929), dat publicatieverbod opgelegd kreeg in Engeland.
Naast zijn problemen met de censuur werd hij ook vervolgd voor zijn veronderstelde
sympathieën voor de Duitsers tijdens de oorlog vooral dan van de kant van zijn vrouw
Frieda. Als gevolg hiervan verliet hij Engeland en reisde met zijn familie rusteloos naar
Italië, Duitsland, Ceylon, Australië, Nieuw-Zeeland, Tahiti, de Franse Rivièra, Mexico en
de USA, zonder evenwel een nieuw vaderland te vinden. Als een levenslange patiënt
van tuberculose, stierf hij in 1930 in Frankrijk op de leeftijd van amper 44 jaar.
VIJF GEDICHTEN VAN D.H. LAWRENCE
IK BEN ALS EEN ROOS
Ik ben eindelijk mijzelf; nu voltooi ik
mijn ware aard, ik, met het wonderlijke rijpe,
vol zachte warmte, kom in een helder
en enig ik te voorschijn, vervolmaakt van mijn gezel.
Hier ben ik helemaal mijzelf. Geen rozenstruik met
zijn welig gerijpt sap heeft zichzelf ooit zuiverder en naakter
uit het groen gewerkt tot sterke en kloeke rozen, dan ik mij tot mijzelf heb gebracht.
(I am Like a Rose)
* * *
WAAR ZOU JE VOOR VECHTEN?
Ik ben niet zeker dat ik altijd zou vechten voor mijn leven.
Soms loont het niet de moeite om ervoor te vechten.
Ik ben niet zeker dat ik altijd zou vechten voor mijn vrouw.
Een vrouw is het niet altijd waard om voor te vechten.
Zo ook mijn kinderen, mijn land, mijn vrienden.
Vind ik ze wel altijd waard om voor te vechten?
De enige zaak waarvoor mensen zonder uitzondering vechten
is hun geld. Maar ik twijfel of ik voor het mijne zou vechten, in alle geval
niet om er veel bloed voor te laten vloeien.
Nu is er toch een ding waarvoor ik zou vechten, met handen en voeten, heel de tijd.
en dat is mijn stukje inwendige vrede, waar ik alleen ben
met mezelf.
Al moet ik zeggen, dat ik daar vaak het slechtst ben.
(WHAT WOULD YOU FIGHT FOR?)
* * *
AAN DE VROUWEN, VOOR ZOVER HET MIJ BETREFT
De gevoelens die ik niet heb, heb ik ook niet.
De gevoelens die ik niet heb, zal ik ook niet beweren te hebben.
De gevoelens die jij beweert te hebben, die heb je niet
De gevoelens die jij zou willen dat we beiden hebben, hebben we geen
van beiden
De gevoelens die de mensen zouden moeten hebben, hebben ze nooit
Als mensen zeggen dat ze gevoelens hebben, dan mag je er heel zeker
van zijn dat zij die niet hebben.
Dus als je wenst dat ieder van ons iets zou voelen,
laat je beter elk gedachte aan gevoelens resoluut achterwege.
(To Women, As Far As I'm Concerned)
* * *
BOEZEMVRIENDEN
Geef jij om mijn liefde? vroeg ze bitter.
Ik overhandigde haar de spiegel, en zei:
stel a.u.b. deze vraag aan de geschikte persoon!
maak a.u.b. elk verzoek over aan het hoofdkwartier!
Voor alle zaken met een emotionele context,
wend je a.u.b. rechtstreeks tot de hogere bevoegde autoriteit! –
en zo overhandigde ik haar de spiegel.
En zij zou hem zeker hebben stuk geslagen op mijn hoofd,
had zij geen zicht gekregen op haar eigen spiegelbeeld
dat haar weerhield gedurende de twee seconden
die ik nodig had om te vluchten.
(Intimates)
* * *
“ En o, dat de man die ik ben zou mogen ophouden te bestaan—“
Neen, nu wens ik dat de zonneschijn stopt.
En de wit glanzenden huizen, en de blije rode bloemen op
de balkons
en de gindse bloeiende bergen worden uitgeperst
tussen twee werelden van duisternis;
laat de vallende duisternis, de opkomende duisternis, met gedempt
geluid
alles maar wissen.
Ik wens dat alles aanwezig op de muren van licht
afbrokkelt, en door de duisternis volledig wordt weggesmeten,
en dat het donkerzwarte voor eeuwig heerst.
Niet de slaap, die grijs is van dromen,
noch de dood, die siddert van geboorte,
maar intense, doordringende duisternis, stilte, zonder enige beweging
moet er zijn.
Wat is slaap?
Hij glijdt over mij, als een schaduw over een heuvel,
maar verandert, noch helpt mij.
En de dood doet zeker nog altijd pijn;
en maakt alles nog schemerachtig, en onrustig.
Ik wens dat het volledig donker is overal,
in mij, rondom mij, pikdonker,
volslagen donker.
("And Oh--That The Man I Am Might Cease To Be--")
Bron: www.cswnet.com
(geplaatst op 08-05-2005)
terug naar boven
David Herbert Lawrence, roman-, verhalenschrijver, dichter en essayist werd geboren in
Eastwood, Nottingshamshire, Engeland in 1885. Alhoewel hij het best gekend is als
prozaschrijver waren zijn eerste gepubliceerde werken (in 1909) gedichten, en zijn
poëzie, vooral zijn evocaties van de natuurlijke wereld, heeft sindsdien een belangrijke
invloed gehad op vele dichters aan beide zijden van de grote plas. Zijn eerste
gedichten droegen duidelijk de stempel van Erza Pound en het “Imagisme” dat zijn
hoogtepunt bereikte in de vroege jaren van 1910 e.v. van de twintigste eeuw. Toen
Pound poogde Lawrence binnen te halen in haar kring van volgelingen besloot hij toch
een meer onafhankelijke koers te gaan varen. Hij geloofde in een poëzie die sterk was,
toegankelijk en waarheidsgetrouw voor de mysterieuze innerlijke kracht die ervan
uitging. Vele van zijn populairste gedichten handelen over het fysische en innerlijke
leven van planten en dieren; andere zijn dan weer bijtend satirisch en geven blijk van
zijn afkeer voor het puritanisme en de hypocrisie van de conventionele Angelsaksische
maatschappij. Lawrence was een rebels en diep polemisch auteur met zeer radicale
inzichten, die seks, het primitieve onderbewustzijn en de natuur beschouwde als
kuurmiddelen tegen wat hij dacht de kwalen te zijn van de moderne geïndustrialiseerde
wereld. Alhoewel uiterst productief was zijn werk vaak wisselend van kwaliteit en was
hij ook een voortdurende bron van controversen en raakte aldus dikwijls verzeild in
veel voorkomende kwesties van censuur vooral met zijn meest beroemde werk “Lady
Chatterley’s Lover”(1928).
Zijn poëtisch oeuvre omvat voornamelijk: “Look! We Have Come Through” (1917, een
gedichtenverzameling over zijn echtgenote, “Birds, Beasts and Flowers” (1923) en
“Pansies" (1929), dat publicatieverbod opgelegd kreeg in Engeland.
Naast zijn problemen met de censuur werd hij ook vervolgd voor zijn veronderstelde
sympathieën voor de Duitsers tijdens de oorlog vooral dan van de kant van zijn vrouw
Frieda. Als gevolg hiervan verliet hij Engeland en reisde met zijn familie rusteloos naar
Italië, Duitsland, Ceylon, Australië, Nieuw-Zeeland, Tahiti, de Franse Rivièra, Mexico en
de USA, zonder evenwel een nieuw vaderland te vinden. Als een levenslange patiënt
van tuberculose, stierf hij in 1930 in Frankrijk op de leeftijd van amper 44 jaar.
VIJF GEDICHTEN VAN D.H. LAWRENCE
IK BEN ALS EEN ROOS
Ik ben eindelijk mijzelf; nu voltooi ik
mijn ware aard, ik, met het wonderlijke rijpe,
vol zachte warmte, kom in een helder
en enig ik te voorschijn, vervolmaakt van mijn gezel.
Hier ben ik helemaal mijzelf. Geen rozenstruik met
zijn welig gerijpt sap heeft zichzelf ooit zuiverder en naakter
uit het groen gewerkt tot sterke en kloeke rozen, dan ik mij tot mijzelf heb gebracht.
(I am Like a Rose)
* * *
WAAR ZOU JE VOOR VECHTEN?
Ik ben niet zeker dat ik altijd zou vechten voor mijn leven.
Soms loont het niet de moeite om ervoor te vechten.
Ik ben niet zeker dat ik altijd zou vechten voor mijn vrouw.
Een vrouw is het niet altijd waard om voor te vechten.
Zo ook mijn kinderen, mijn land, mijn vrienden.
Vind ik ze wel altijd waard om voor te vechten?
De enige zaak waarvoor mensen zonder uitzondering vechten
is hun geld. Maar ik twijfel of ik voor het mijne zou vechten, in alle geval
niet om er veel bloed voor te laten vloeien.
Nu is er toch een ding waarvoor ik zou vechten, met handen en voeten, heel de tijd.
en dat is mijn stukje inwendige vrede, waar ik alleen ben
met mezelf.
Al moet ik zeggen, dat ik daar vaak het slechtst ben.
(WHAT WOULD YOU FIGHT FOR?)
* * *
AAN DE VROUWEN, VOOR ZOVER HET MIJ BETREFT
De gevoelens die ik niet heb, heb ik ook niet.
De gevoelens die ik niet heb, zal ik ook niet beweren te hebben.
De gevoelens die jij beweert te hebben, die heb je niet
De gevoelens die jij zou willen dat we beiden hebben, hebben we geen
van beiden
De gevoelens die de mensen zouden moeten hebben, hebben ze nooit
Als mensen zeggen dat ze gevoelens hebben, dan mag je er heel zeker
van zijn dat zij die niet hebben.
Dus als je wenst dat ieder van ons iets zou voelen,
laat je beter elk gedachte aan gevoelens resoluut achterwege.
(To Women, As Far As I'm Concerned)
* * *
BOEZEMVRIENDEN
Geef jij om mijn liefde? vroeg ze bitter.
Ik overhandigde haar de spiegel, en zei:
stel a.u.b. deze vraag aan de geschikte persoon!
maak a.u.b. elk verzoek over aan het hoofdkwartier!
Voor alle zaken met een emotionele context,
wend je a.u.b. rechtstreeks tot de hogere bevoegde autoriteit! –
en zo overhandigde ik haar de spiegel.
En zij zou hem zeker hebben stuk geslagen op mijn hoofd,
had zij geen zicht gekregen op haar eigen spiegelbeeld
dat haar weerhield gedurende de twee seconden
die ik nodig had om te vluchten.
(Intimates)
* * *
“ En o, dat de man die ik ben zou mogen ophouden te bestaan—“
Neen, nu wens ik dat de zonneschijn stopt.
En de wit glanzenden huizen, en de blije rode bloemen op
de balkons
en de gindse bloeiende bergen worden uitgeperst
tussen twee werelden van duisternis;
laat de vallende duisternis, de opkomende duisternis, met gedempt
geluid
alles maar wissen.
Ik wens dat alles aanwezig op de muren van licht
afbrokkelt, en door de duisternis volledig wordt weggesmeten,
en dat het donkerzwarte voor eeuwig heerst.
Niet de slaap, die grijs is van dromen,
noch de dood, die siddert van geboorte,
maar intense, doordringende duisternis, stilte, zonder enige beweging
moet er zijn.
Wat is slaap?
Hij glijdt over mij, als een schaduw over een heuvel,
maar verandert, noch helpt mij.
En de dood doet zeker nog altijd pijn;
en maakt alles nog schemerachtig, en onrustig.
Ik wens dat het volledig donker is overal,
in mij, rondom mij, pikdonker,
volslagen donker.
("And Oh--That The Man I Am Might Cease To Be--")
Bron: www.cswnet.com
(geplaatst op 08-05-2005)
terug naar boven
| D.H. Lawrence (1885-1930) keuze en vertaling: Henri Thijs |
| Copyright © 2002/ 2008 't Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de schermresolutie van 1024 x 768 |
 | |  | |  | |  | |  | |  | |  |
