| Copyright © 2002/ 2004: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |
 | |  | |  | |  | |  | |  |
ZWARTE DOOS
Ik wil vliegen in de zwarte doos; soms wil ik wonen in
de zwarte doos. Deze die men heeft in vliegtuigen, deze
die altijd worden gevonden, en altijd veilig zijn. Vorige week
viel een vliegtuigje af ten zuiden van de stad. Er waren
afdrukken van wrakstukken, en de leeftijden van de doden.
Het gelijkt altijd op hetzelfde vliegtuigje, het kapotte speelgoed in een woud.
Er hangt stoom van het gevallen vliegtuig, of is het mist? Mist in hetzelfde
anonieme landschap, dennen of olmen of as, met de lang vergane slachting.
Dan wordt er gepraat over de zwarte doos en onzekere omstandigheden.
Niets wordt gerapporteerd. De communicatie is stop gezet. Een ontbrekende
piep op een computerscherm betekent dat mensen dood liggen op de grond.
Soms zal een vliegtuig, zij het klein, privé, niet opdagen waar het verondersteld
werd te landen. Twee dagen later mist een vrouw haar businessklaszitje, een man
een vergadering.
En bijna onmiddellijk keert zich het gesprek naar de zwarte doos, die
onneembare ruimte met de
laatste woorden, woorden die binnenstromen als het vliegtuig naar beneden raast.
En dan denk ik: hadden ze maar in de zwarte doos gezeten dan zouden ze nu
veilig zijn, ze zouden bewaard gebleven zijn. En ik denk ook: laat de woorden
verschrompeld liggen op de grond, laat de woorden maar degenen zijn die niet
naar buiten kunnen. En laat ze de geredden uit de doos leiden, bevrijd en
teruggebracht in het leven door de reusachtige sleutel die enkel door agenten
van het agentschap wordt gedragen.
Het deksel gaat open en daar komen ze: tweeënveertig jaar oud, en
zevenentwintig, en negen, uit
Dayton, uit Poughkeepsie, uit Encino, lachend en schuddend met hun hoofden om
zulk een wonderbare doos te hebben uitgevonden. En wat een geluk dat de dozen
zo gemakkelijk voorhanden zijn, zo goedkoop : voor in de auto, de boot, thuis.
De zwarte doos wordt altijd gevonden, en wij zitten er altijd in, altijd veilig, en
we komen eruit met onze verklaringen; we weten waarom bepaalde dingen
gebeurden, we weten het en zullen opnieuw gaan vliegen.
(BLACK BOX)
(geplaatst op 16-02-2004)
terug naar boven
Ik wil vliegen in de zwarte doos; soms wil ik wonen in
de zwarte doos. Deze die men heeft in vliegtuigen, deze
die altijd worden gevonden, en altijd veilig zijn. Vorige week
viel een vliegtuigje af ten zuiden van de stad. Er waren
afdrukken van wrakstukken, en de leeftijden van de doden.
Het gelijkt altijd op hetzelfde vliegtuigje, het kapotte speelgoed in een woud.
Er hangt stoom van het gevallen vliegtuig, of is het mist? Mist in hetzelfde
anonieme landschap, dennen of olmen of as, met de lang vergane slachting.
Dan wordt er gepraat over de zwarte doos en onzekere omstandigheden.
Niets wordt gerapporteerd. De communicatie is stop gezet. Een ontbrekende
piep op een computerscherm betekent dat mensen dood liggen op de grond.
Soms zal een vliegtuig, zij het klein, privé, niet opdagen waar het verondersteld
werd te landen. Twee dagen later mist een vrouw haar businessklaszitje, een man
een vergadering.
En bijna onmiddellijk keert zich het gesprek naar de zwarte doos, die
onneembare ruimte met de
laatste woorden, woorden die binnenstromen als het vliegtuig naar beneden raast.
En dan denk ik: hadden ze maar in de zwarte doos gezeten dan zouden ze nu
veilig zijn, ze zouden bewaard gebleven zijn. En ik denk ook: laat de woorden
verschrompeld liggen op de grond, laat de woorden maar degenen zijn die niet
naar buiten kunnen. En laat ze de geredden uit de doos leiden, bevrijd en
teruggebracht in het leven door de reusachtige sleutel die enkel door agenten
van het agentschap wordt gedragen.
Het deksel gaat open en daar komen ze: tweeënveertig jaar oud, en
zevenentwintig, en negen, uit
Dayton, uit Poughkeepsie, uit Encino, lachend en schuddend met hun hoofden om
zulk een wonderbare doos te hebben uitgevonden. En wat een geluk dat de dozen
zo gemakkelijk voorhanden zijn, zo goedkoop : voor in de auto, de boot, thuis.
De zwarte doos wordt altijd gevonden, en wij zitten er altijd in, altijd veilig, en
we komen eruit met onze verklaringen; we weten waarom bepaalde dingen
gebeurden, we weten het en zullen opnieuw gaan vliegen.
(BLACK BOX)
(geplaatst op 16-02-2004)
terug naar boven
| DAVID LAZAR (USA) gekozen en vertaald door Henri Thijs |
