| Copyright © 2002/ 2005: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |
 | |  | |  | |  | |  | |  |
Julio Flórez (1867-1923) was een Colombiaanse schrijver. Hij was
een fervent bewonderaar van de Franse romantici en koos Victor
Hugo als lichtend voorbeeld. Verder werd zijn poëzie ook beïnvloed
door het werk van Rubén Darío. Van 1904 tot 1910 verbleef hij in het
buitenland. In deze periode verschenen bundels die als zijn beste werk
worden beschouwd.
Cuando lejos, muy lejos
Cuando lejos, muy lejos, en hondos mares,
en lo mucho que sufro pienses a solas,
si exhalas un suspiro por mis pesares,
mándame ese suspiro sobre las olas.
Cuando el sol con sus rayos desde el oriente
rasgue las blondas gasas de las neblinas,
si una oración murmuras por el ausente,
deja que me la traigan las golondrinas.
Cuando pierda la tarde sus tristes galas,
y en cenizas se tornen las nubes rojas,
mándame un beso ardiente sobre las alas
de las brisas que juegan entre las hojas.
Que yo, cuando la noche tienda su manto,
yo, que llevo en el alma sus mudas huellas,
te enviaré, con mis quejas, un dulce canto
en la luz temblorosa de las estrellas.
***
WANNEER VER, HEEL VER
Wanneer ver, heel ver, in diepe zeeën
je eenzaam denkt aan hoezeer ik lijd,
als jij een zucht slaakt om mijn smarten,
dan zend me die zucht op de golven.
Wanneer de zon stralend uit het oosten
de blonde gazen van de nevels openrijt,
als jij een gebed prevelt voor de afwezige,
laat de zwaluwen het naar me brengen.
Wanneer de avond z'n trieste siersels verliest,
de rode wolken weer worden tot as,
zend me een vurige zoen op de vleugels
van de briesjes spelend tussen de bladeren.
Opdat ik, wanneer de nacht zijn mantel spreidt,
ik, die zijn stomme sporen draag in de ziel,
je met mijn klachten een zoet gezang zal sturen
in het trillende licht van de sterren.
***
Flores negras
Oye: bajo las ruinas de mis pasiones,
y en el fondo de esta alma que ya no alegras,
entre polvos de ensueños y de ilusiones
yacen entumecidas mis flores negras.
Ellas son el recuerdo de aquellas horas
en que presa en mis brazos te adormecías,
mientras yo suspiraba por las auroras
de tus ojos, auroras que no eran mías.
Ellas son mis dolores, capullos hechos;
los intensos dolores que en mis entrañas
sepultan sus raíces, cual los helechos
en las húmedas grietas de las montañas.
Ellas son tus desdenes y tus reproches
ocultos en esta alma que ya no alegras;
son, por eso, tan negras como las noches
de los gélidos polos, mis flores negras.
Guarda, pues, este triste, débil manojo,
que te ofrezco de aquellas flores sombrías;
guárdalo, nada temas, es un despojo
del jardín de mis hondas melancolías.
***
ZWARTE BLOEMEN
Luister: onder de puinhopen van mijn hartstochten
en op de bodem van deze ziel die je niet meer verblijdt,
tussen stof van dromen en hersenschimmen
liggen mijn zwarte bloemen, verstijfd.
Het zijn herinneringen aan die uren
toen je gevangen in mijn armen sluimerde,
terwijl ik zuchtte om morgenlichten
in je ogen, lichten die niet de mijne waren.
Het zijn mijn kwellingen, voltooide kiemen,
hevige kwellingen die diep van binnen
hun wortels begraven, zoals varens
in vochtige spelonken van bergen.
Het zijn je minachten en je grieven
verborgen in deze ziel die je niet meer verblijdt;
ze zijn, daarom, zo zwart als nachten
van ijzige polen, mijn zwarte bloemen.
Bewaar dan dit armzalige, broze boeket
dat ik je aanreik, die troosteloze bloemen;
bewaar het, vrees niets, het is een rest
van de tuin van mijn geheimste weemoed.
***
(geplaatst op 05-12-2005)
terug naar boven
Meer informatie over Latijns-Amerikaanse poëzie zie de websites van Michel
Krott: http://krott.dse.nl en http://krott.web-log.nl
een fervent bewonderaar van de Franse romantici en koos Victor
Hugo als lichtend voorbeeld. Verder werd zijn poëzie ook beïnvloed
door het werk van Rubén Darío. Van 1904 tot 1910 verbleef hij in het
buitenland. In deze periode verschenen bundels die als zijn beste werk
worden beschouwd.
Cuando lejos, muy lejos
Cuando lejos, muy lejos, en hondos mares,
en lo mucho que sufro pienses a solas,
si exhalas un suspiro por mis pesares,
mándame ese suspiro sobre las olas.
Cuando el sol con sus rayos desde el oriente
rasgue las blondas gasas de las neblinas,
si una oración murmuras por el ausente,
deja que me la traigan las golondrinas.
Cuando pierda la tarde sus tristes galas,
y en cenizas se tornen las nubes rojas,
mándame un beso ardiente sobre las alas
de las brisas que juegan entre las hojas.
Que yo, cuando la noche tienda su manto,
yo, que llevo en el alma sus mudas huellas,
te enviaré, con mis quejas, un dulce canto
en la luz temblorosa de las estrellas.
***
WANNEER VER, HEEL VER
Wanneer ver, heel ver, in diepe zeeën
je eenzaam denkt aan hoezeer ik lijd,
als jij een zucht slaakt om mijn smarten,
dan zend me die zucht op de golven.
Wanneer de zon stralend uit het oosten
de blonde gazen van de nevels openrijt,
als jij een gebed prevelt voor de afwezige,
laat de zwaluwen het naar me brengen.
Wanneer de avond z'n trieste siersels verliest,
de rode wolken weer worden tot as,
zend me een vurige zoen op de vleugels
van de briesjes spelend tussen de bladeren.
Opdat ik, wanneer de nacht zijn mantel spreidt,
ik, die zijn stomme sporen draag in de ziel,
je met mijn klachten een zoet gezang zal sturen
in het trillende licht van de sterren.
***
Flores negras
Oye: bajo las ruinas de mis pasiones,
y en el fondo de esta alma que ya no alegras,
entre polvos de ensueños y de ilusiones
yacen entumecidas mis flores negras.
Ellas son el recuerdo de aquellas horas
en que presa en mis brazos te adormecías,
mientras yo suspiraba por las auroras
de tus ojos, auroras que no eran mías.
Ellas son mis dolores, capullos hechos;
los intensos dolores que en mis entrañas
sepultan sus raíces, cual los helechos
en las húmedas grietas de las montañas.
Ellas son tus desdenes y tus reproches
ocultos en esta alma que ya no alegras;
son, por eso, tan negras como las noches
de los gélidos polos, mis flores negras.
Guarda, pues, este triste, débil manojo,
que te ofrezco de aquellas flores sombrías;
guárdalo, nada temas, es un despojo
del jardín de mis hondas melancolías.
***
ZWARTE BLOEMEN
Luister: onder de puinhopen van mijn hartstochten
en op de bodem van deze ziel die je niet meer verblijdt,
tussen stof van dromen en hersenschimmen
liggen mijn zwarte bloemen, verstijfd.
Het zijn herinneringen aan die uren
toen je gevangen in mijn armen sluimerde,
terwijl ik zuchtte om morgenlichten
in je ogen, lichten die niet de mijne waren.
Het zijn mijn kwellingen, voltooide kiemen,
hevige kwellingen die diep van binnen
hun wortels begraven, zoals varens
in vochtige spelonken van bergen.
Het zijn je minachten en je grieven
verborgen in deze ziel die je niet meer verblijdt;
ze zijn, daarom, zo zwart als nachten
van ijzige polen, mijn zwarte bloemen.
Bewaar dan dit armzalige, broze boeket
dat ik je aanreik, die troosteloze bloemen;
bewaar het, vrees niets, het is een rest
van de tuin van mijn geheimste weemoed.
***
(geplaatst op 05-12-2005)
terug naar boven
Meer informatie over Latijns-Amerikaanse poëzie zie de websites van Michel
Krott: http://krott.dse.nl en http://krott.web-log.nl
| GEDICHTEN VAN JULIO FLÓREZ (Colombia 1867-1923) keuze en vertaling Michel KROTT |
