| Copyright © 2002/ 2004: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |
 | |  | |  | |  | |  | |  |
Lorna Grozier werd geboren in 1948 in Swift Current, Saskachewan (Canada).
Zij behaalde een universitaire graad in 1980 en heeft een tijdje gewerkt als
lerares Engels en criticus voor de CBC-radio-omroep. Zij was ook writer-in-
residence aan de universiteit van Toronto in 1989. Zij publiceerde een tiental
bundels poëzie waarvan de laatste “The Collected Poems of Mrs. Bentley”
verscheen in 1996.
HET WONDERKIND
Mooi, etherisch, als een kind
bestemd voor het toneel, Dominique
prematuur geboren vijf jaren geleden,
heeft nog steeds het uitzicht van
iemand niet geschikt voor deze wereld.
Net voor zijn ouders
en hun twee gasten
plaats nemen aan tafel
plaatst hij zijn handen
op de dunne buik van de vrouw, en zegt
Jij gaat een baby krijgen
De twee lachen.
Zij heeft er al drie en wil er geen meer
op 45.
Zoals een kleine helderziende
gaat hij rond de tafel
en kijkt haar echtgenoot in de ogen:
Jij gaat weldra sterven.
Iemand probeert een grap te vertellen,
Er volgt wat nerveus gelach.
Mammie, als jij en pappie sterven,
zal ik een huis bouwen op jullie gebeente
om er mijn kinderen in groot te brengen.
Hij spreekt zeer precies
en met een licht Engels accent;
witte Namibiër, hij is een jongen die een
oceaan heeft bereisd en een continent om hier te komen.
Na het diner beginnen de man en de vrouw,
die eerst gezellig naar huis gingen met gelach
en geplaag, naar elkander te roepen.
Wie is de vader? snauwt hij voor de derde maal.
Hij heeft een vasectomie ondergaan en zij is boos
omdat hij niet wil geloven dat de baby van hem is
(t’is te zeggen, als zij zwanger is).
Ik zal toch weldra dood zijn, zegt hij
Het komt er dus niet meer op aan.
In zijn kamer steekt Dominique verjaardagskaarsjes aan
in de schedel van zijn moeder
op de plaats waar haar ogen waren.
Zij roept van beneden.
Heb je je pyjama aan?
Ik tel tot drie en kom naar boven.
Dominique plooit zijn kinderen
in zijn moeders hoofd. De rubberen muis Mimi,
de paarse kangeroe met een penny in zijn buidel,
de armadil niet groter dan een walnoot.
Een. Twee. Drie! Dominique kijkt door
de kleine ronde raampjes naar zijn babies
in hun bedjes. Slaap, zegt hij en blaast
zijn warme adem over hen uit. Slaap.
Want Bothuizen kunnen koud zijn.
(THE GIFTED CHILD)
**
UIEN
De ui houdt van de ui.
Hij omhelst zijn vele lagen,
zeggend, O,O,O,
elke klinker kleiner
uitsprekend dan de vorige.
Sommigen beweren dat hij geen hart heeft.
Hij omringt zich met zichzelf,
voelt zich groot. Stoer.
De primus van de groenten.
Had Eva gebeten in de ui
in plaats van in de appel
hoe anders
dan
Het Paradijs.
(THE ONION)
(geplaatst op 09-12-2003)
(terug naar boven)
Zij behaalde een universitaire graad in 1980 en heeft een tijdje gewerkt als
lerares Engels en criticus voor de CBC-radio-omroep. Zij was ook writer-in-
residence aan de universiteit van Toronto in 1989. Zij publiceerde een tiental
bundels poëzie waarvan de laatste “The Collected Poems of Mrs. Bentley”
verscheen in 1996.
HET WONDERKIND
Mooi, etherisch, als een kind
bestemd voor het toneel, Dominique
prematuur geboren vijf jaren geleden,
heeft nog steeds het uitzicht van
iemand niet geschikt voor deze wereld.
Net voor zijn ouders
en hun twee gasten
plaats nemen aan tafel
plaatst hij zijn handen
op de dunne buik van de vrouw, en zegt
Jij gaat een baby krijgen
De twee lachen.
Zij heeft er al drie en wil er geen meer
op 45.
Zoals een kleine helderziende
gaat hij rond de tafel
en kijkt haar echtgenoot in de ogen:
Jij gaat weldra sterven.
Iemand probeert een grap te vertellen,
Er volgt wat nerveus gelach.
Mammie, als jij en pappie sterven,
zal ik een huis bouwen op jullie gebeente
om er mijn kinderen in groot te brengen.
Hij spreekt zeer precies
en met een licht Engels accent;
witte Namibiër, hij is een jongen die een
oceaan heeft bereisd en een continent om hier te komen.
Na het diner beginnen de man en de vrouw,
die eerst gezellig naar huis gingen met gelach
en geplaag, naar elkander te roepen.
Wie is de vader? snauwt hij voor de derde maal.
Hij heeft een vasectomie ondergaan en zij is boos
omdat hij niet wil geloven dat de baby van hem is
(t’is te zeggen, als zij zwanger is).
Ik zal toch weldra dood zijn, zegt hij
Het komt er dus niet meer op aan.
In zijn kamer steekt Dominique verjaardagskaarsjes aan
in de schedel van zijn moeder
op de plaats waar haar ogen waren.
Zij roept van beneden.
Heb je je pyjama aan?
Ik tel tot drie en kom naar boven.
Dominique plooit zijn kinderen
in zijn moeders hoofd. De rubberen muis Mimi,
de paarse kangeroe met een penny in zijn buidel,
de armadil niet groter dan een walnoot.
Een. Twee. Drie! Dominique kijkt door
de kleine ronde raampjes naar zijn babies
in hun bedjes. Slaap, zegt hij en blaast
zijn warme adem over hen uit. Slaap.
Want Bothuizen kunnen koud zijn.
(THE GIFTED CHILD)
**
UIEN
De ui houdt van de ui.
Hij omhelst zijn vele lagen,
zeggend, O,O,O,
elke klinker kleiner
uitsprekend dan de vorige.
Sommigen beweren dat hij geen hart heeft.
Hij omringt zich met zichzelf,
voelt zich groot. Stoer.
De primus van de groenten.
Had Eva gebeten in de ui
in plaats van in de appel
hoe anders
dan
Het Paradijs.
(THE ONION)
(geplaatst op 09-12-2003)
(terug naar boven)
| Lorna CROZIER (Canada) gekozen en vertaald door Henri Thijs |
