| Copyright © 2002/ 2006: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |
 | |  | |  | |  | |  | |  |
ALLE SCHRIJVENDE PENNEN AAN DIGGELEN SLAAN
Naar Rumi
Schrijf niet!
Het doet je tenen zacht worden!
Schrijf niet!
Je zult worden opgegeten door slakken!
Schrijf niet!
Je zult stemmen horen
en belaagd worden door elke contaminatie
en gebrek!
Kan je naar bed komen
en de dingen doen
die enkel kunnen worden gedaan
met vlees?
Leg je koude handen hier!
En denk a.u.b. niet meer aan mijn woorden!
(SHATTERING ALL WRITING PENS)
(geplaatst op 13-09-2006)
* * *
ONDER DE BOMEN
Er valt niets meer te zeggen
dat jij zou kunnen ervaren als nuttig.
De dag komt in een roze kleed.
Alle vogels binnen zijn gevangen
en hebben te doen met streng kijkende vrouwen
die bezemstelen hanteren naar alle kanten.
Het lijkt op een gevecht maar nog altijd blijf ik van oordeel
dat vrouwen geen oorlog voeren.
Er zijn er drie van ons vandaag – een hele troep:
De kleine, de grote, en degene die perfect past
bij mijn moeders eerste idee van mijzelf.
Stof drijft naar waar het licht op goud gelijkt.
De hemel erft
blauwe verf van de vingers van een kind
(UNDER THE TREES)
* * *
DE VOORSCHRIFTEN VAN DE DICHTERS
“Anderen bevestigen dat er in de toren slechts negen stoffen aanwezig waren
en deze waren klei en water, wol en bloed,
hout en lijm, pek, linnen, en bitumen …
Deze vertegenwoordigen een zelfstandig naamwoord, voornaamwoord, werkwoord,
bijwoord, deelwoord, vervoeging, voorvoegsel, tussenwerpsel.”
Klei
op mijn tong smaakt als de aarde
waarmede men de Toren van Babel bouwde
Water
een taal gebroken
door de bloeitijd
Wol
met zijn afschuwelijke onzichtbare warmte
wikkelt mijn geest in zijn huishoudelijke herinnering
Bloed
de volmaakte taal
maar ik kende zijn pen niet hem
Hout
kan ik je mijn vertaling
toefluisteren?
Lijm
is het brandend wit
in deze rituele grammatica
Pek
de letter die alle leugens vertelt
en eeuwen nodig had om zijn bestemming te bereiken
Linnen
waarop ik mijn naamwoorden, voornaamwoorden
werkwoorden, bijwoorden en al hun liefdesadjectieven uitspreidde
Bitumen
de wegen leidend naar deze plaats
zijn in deze plaats en streektaal
Dubbele punt:
Dubbele punt: het was geen order: er zijn er
Wier lievens boekenkasten zijn en anderen
Voor wie de rand van de weg hetzelfde doel
Dient: niet opgesomd
Veranderen zij dit niet: de tong
Heeft in de hand geregend: de vingers
Voeden de mond.
(THE PRECEPTS OF THE POETS)
* * *
GROOTS & BLEEK
De hemel valt door een gat in de muur.
Hij druppelt.
Hij brengt een rechte arm mee
en een boek met een oranje omslag.
Het boek voedt zich en de arm is gestrekt.
Iedereen kon opgewonden geraken,
alleen er is niemand in de kamer.
De hemel druppelt in een lege kamer
omwille van zijn ego
groots en bleek
God port hem door de muur
met een toorts.
zodat God kan zien waar
de Hemel naar toe gaat want de Hemel is zo dom
als een walvis
puur en bleek.
Zelfs al ben ik niet in de kamer
vang ik de Hemel op in een emmer.
Ik grijp het boek met een uitgestrekte arm
en werp het recht naar God.
Daar ga je huilt mijn gedicht
steek dat in een gat en zie of je het kunt
erdoor duwen
En de muur beeft als God een walvis mept
tegen de nieuwe opening
in mijn metaforische zee.
(HUGE & PALE)
ZICH VERONTSCHULDIGEND BIJ DE GEEST VAN HET
ONZELIEVEHEERSBEESTJE
Er bestaat geen woord
Dat geen zin zou beginnen
Geen gezicht
Dat niet op een dag zichzelf zal breken
In de monotonie en vele
Grashalmen
Verbergend onder onze voeten
De greep die het leven heeft
Over de alomtegenwoordigheid van de dood
Kijk naar de steen
Indien je wenst de taal van de wind
Te lezen of van water
Vraag het lieveheersbeestje om zijn zegen
In jouw palm
En verontschuldig je daarna bij zijn geest
Om jouw weigering
Om haar helder hart te evenaren
De lichte schaduw van het pure leven van het blad
Heeft geen enkele bedoeling
Alhoewel jij het volgt
Met jouw oog
Magische landen op de aarde
Alsof de aarde een zon had
(Apologizing to the Ladybird’s Spirit)
(geplaatst op 28-09-2004)
terug naar boven
Naar Rumi
Schrijf niet!
Het doet je tenen zacht worden!
Schrijf niet!
Je zult worden opgegeten door slakken!
Schrijf niet!
Je zult stemmen horen
en belaagd worden door elke contaminatie
en gebrek!
Kan je naar bed komen
en de dingen doen
die enkel kunnen worden gedaan
met vlees?
Leg je koude handen hier!
En denk a.u.b. niet meer aan mijn woorden!
(SHATTERING ALL WRITING PENS)
(geplaatst op 13-09-2006)
* * *
ONDER DE BOMEN
Er valt niets meer te zeggen
dat jij zou kunnen ervaren als nuttig.
De dag komt in een roze kleed.
Alle vogels binnen zijn gevangen
en hebben te doen met streng kijkende vrouwen
die bezemstelen hanteren naar alle kanten.
Het lijkt op een gevecht maar nog altijd blijf ik van oordeel
dat vrouwen geen oorlog voeren.
Er zijn er drie van ons vandaag – een hele troep:
De kleine, de grote, en degene die perfect past
bij mijn moeders eerste idee van mijzelf.
Stof drijft naar waar het licht op goud gelijkt.
De hemel erft
blauwe verf van de vingers van een kind
(UNDER THE TREES)
* * *
DE VOORSCHRIFTEN VAN DE DICHTERS
“Anderen bevestigen dat er in de toren slechts negen stoffen aanwezig waren
en deze waren klei en water, wol en bloed,
hout en lijm, pek, linnen, en bitumen …
Deze vertegenwoordigen een zelfstandig naamwoord, voornaamwoord, werkwoord,
bijwoord, deelwoord, vervoeging, voorvoegsel, tussenwerpsel.”
Klei
op mijn tong smaakt als de aarde
waarmede men de Toren van Babel bouwde
Water
een taal gebroken
door de bloeitijd
Wol
met zijn afschuwelijke onzichtbare warmte
wikkelt mijn geest in zijn huishoudelijke herinnering
Bloed
de volmaakte taal
maar ik kende zijn pen niet hem
Hout
kan ik je mijn vertaling
toefluisteren?
Lijm
is het brandend wit
in deze rituele grammatica
Pek
de letter die alle leugens vertelt
en eeuwen nodig had om zijn bestemming te bereiken
Linnen
waarop ik mijn naamwoorden, voornaamwoorden
werkwoorden, bijwoorden en al hun liefdesadjectieven uitspreidde
Bitumen
de wegen leidend naar deze plaats
zijn in deze plaats en streektaal
Dubbele punt:
Dubbele punt: het was geen order: er zijn er
Wier lievens boekenkasten zijn en anderen
Voor wie de rand van de weg hetzelfde doel
Dient: niet opgesomd
Veranderen zij dit niet: de tong
Heeft in de hand geregend: de vingers
Voeden de mond.
(THE PRECEPTS OF THE POETS)
* * *
GROOTS & BLEEK
De hemel valt door een gat in de muur.
Hij druppelt.
Hij brengt een rechte arm mee
en een boek met een oranje omslag.
Het boek voedt zich en de arm is gestrekt.
Iedereen kon opgewonden geraken,
alleen er is niemand in de kamer.
De hemel druppelt in een lege kamer
omwille van zijn ego
groots en bleek
God port hem door de muur
met een toorts.
zodat God kan zien waar
de Hemel naar toe gaat want de Hemel is zo dom
als een walvis
puur en bleek.
Zelfs al ben ik niet in de kamer
vang ik de Hemel op in een emmer.
Ik grijp het boek met een uitgestrekte arm
en werp het recht naar God.
Daar ga je huilt mijn gedicht
steek dat in een gat en zie of je het kunt
erdoor duwen
En de muur beeft als God een walvis mept
tegen de nieuwe opening
in mijn metaforische zee.
(HUGE & PALE)
ZICH VERONTSCHULDIGEND BIJ DE GEEST VAN HET
ONZELIEVEHEERSBEESTJE
Er bestaat geen woord
Dat geen zin zou beginnen
Geen gezicht
Dat niet op een dag zichzelf zal breken
In de monotonie en vele
Grashalmen
Verbergend onder onze voeten
De greep die het leven heeft
Over de alomtegenwoordigheid van de dood
Kijk naar de steen
Indien je wenst de taal van de wind
Te lezen of van water
Vraag het lieveheersbeestje om zijn zegen
In jouw palm
En verontschuldig je daarna bij zijn geest
Om jouw weigering
Om haar helder hart te evenaren
De lichte schaduw van het pure leven van het blad
Heeft geen enkele bedoeling
Alhoewel jij het volgt
Met jouw oog
Magische landen op de aarde
Alsof de aarde een zon had
(Apologizing to the Ladybird’s Spirit)
(geplaatst op 28-09-2004)
terug naar boven
| GEDICHTEN VAN MTC CRONIN (Australië) keuze en vertaling Henri Thijs |
