| Copyright © 2002/ 2004: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |
 | |  | |  | |  | |  | |  |
ZELF-PORTRET (KNIELEND)
Ik bid dat ik mag blijven houden van de gelijkenis der dingen.
Als de rotsen menselijke tepels worden, tarwe de graten
van vissen wordt, de bomen familie zijn van houten koningen,
en de trein uit Istanboel ’s middags aankomt, vermomd als een
bruid, heb ik geen vragen.
Ik bid tot de filmische vlam. Het is een keerpunt, een ogenblik van
onrust, de eerste keer eenzaam in een vreemd land. De
gezichten zijn vreemd voor elkaar, zoals de vogels
genesteld in hun torens. Ik wandel op het geverfde glas en
bekijk de lezende monniken.
Voor het inslapen staar ik naar mijn naam in het licht. Ik zoek op
de mozaïek naar inscripties. Een groep muzikanten wordt zichtbaar in
het centrum, met een goddin die haar bijna doorschijnend
haar krul
t over iemand die ligt op een bed. Er staat een karaf, en er zijn
heuvels.
Ik ben als een prevelaar in de houten schuur, de bidder zonder
naam, of oorsprong, ik voel mij verwant met hen. Zoals een paard
dat zijn staat van eenzaamheid uithinnikt, de jager die zoekt naar
de hand van zijn vrouw, de sneeuwval, de onverschillige kano, dat
alles ben ik.
Romeinse graftombe, heidens schrift, tafel, ziel en scherm:
niets blijft achter voor de kinderen. Jij komt uit het woud te voorschijn
sprekend over mirakels, thermale bronnen en visrijke
vijvers. En hier is het oudste spel: de zon die het kleed
aantrekt, het kleed aantrekt en weggaat.
[SELF-PORTRAIT (KNEELING)]
(geplaatst op 28-03-2004)
terug naar boven
Ik bid dat ik mag blijven houden van de gelijkenis der dingen.
Als de rotsen menselijke tepels worden, tarwe de graten
van vissen wordt, de bomen familie zijn van houten koningen,
en de trein uit Istanboel ’s middags aankomt, vermomd als een
bruid, heb ik geen vragen.
Ik bid tot de filmische vlam. Het is een keerpunt, een ogenblik van
onrust, de eerste keer eenzaam in een vreemd land. De
gezichten zijn vreemd voor elkaar, zoals de vogels
genesteld in hun torens. Ik wandel op het geverfde glas en
bekijk de lezende monniken.
Voor het inslapen staar ik naar mijn naam in het licht. Ik zoek op
de mozaïek naar inscripties. Een groep muzikanten wordt zichtbaar in
het centrum, met een goddin die haar bijna doorschijnend
haar krul
t over iemand die ligt op een bed. Er staat een karaf, en er zijn
heuvels.
Ik ben als een prevelaar in de houten schuur, de bidder zonder
naam, of oorsprong, ik voel mij verwant met hen. Zoals een paard
dat zijn staat van eenzaamheid uithinnikt, de jager die zoekt naar
de hand van zijn vrouw, de sneeuwval, de onverschillige kano, dat
alles ben ik.
Romeinse graftombe, heidens schrift, tafel, ziel en scherm:
niets blijft achter voor de kinderen. Jij komt uit het woud te voorschijn
sprekend over mirakels, thermale bronnen en visrijke
vijvers. En hier is het oudste spel: de zon die het kleed
aantrekt, het kleed aantrekt en weggaat.
[SELF-PORTRAIT (KNEELING)]
(geplaatst op 28-03-2004)
terug naar boven
| BRIAN JOHNSON (USA) gekozen en vertaald door Henri Thijs |