Copyright © 2002/ 2006: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en
werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en
werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
BIOSCHETS
Dorothy Barresi’s gedichten worden regelmatig gepubliceerd in literaire
periodieken, zoals Poetry, Parnassus, The Harvard Review, The Antioch Review
en de Kenyon Review en haar essays verschijnen regelmatig in The Gettysburg
Review. Haar poëzie werd bekroond met de Pushcart Prijs en de Hart Crane
Memorial Poëzieprijs. Zij is hoogleraar Engels aan de Californische
Staatsuniversiteit en woont in Los Angeles. Zij behoort tot de zgn. italo-
amerikaanse dichtersgroep in de Verenigde Staten.
TWEE GEDICHTEN
HET LAATSTE GEDICHT
I
Laat de laatste woorden worden
wat laatste woorden zijn,
een snaar van gevaren
in een tabernakel van menselijke klei.
Zelfzuchtig, seksueel, bitter, aangemeerd, luisterrijk:
ze zijn gedoopt, ja,
maar gekapseisd, ook.
Gestotter en halte.
II
Neem deze helpende test naar huis.
Wordt je tong slap
in de trofeekamer van de mond?
Zijn de oude gedichten
aan het oplossen door intens gebruik?
Zijn ontgoochelingen aan het terugkeren op schepen
die je eens bevrachtte
langs de zouten & zijden
handelsroutes van het hart,
en is elke hymne die je ooit zong
aan het weerkaatsen
alsof, net nu, een grote maestrorat zijn hele symfonie van knagen
aan het dirigeren was?
Bereid jezelf dan voor.
III
Zet het afval maar op de stoep.
Sorteer je wasgoed volgens geslacht en soort.
Bekijk de kat maar schop haar niet.
In je roze bed
gloeit een ding.
Het is een sedert lang verloren splinter van een achternekbotje
van een vermoorde president en het ideale
vuursteentje om een vuur aan te steken.
Warm jezelf. De scheepsdokter
en de gekke wetenschapper
kunnen je nu niet redden.
Verloren is verloren als het zover is.
En alhoewel het laatste gedicht zich het recht toe-eigent te spreken,
komt, indien aangesproken in een taal
dierbaarder dan purper,
een Franse zin op de proppen - - douce douleur.
Wij houden van onze levens, en dan
Zijn we weg.
Het laatste gedicht is onoverdraagbaar.
Zoveel is tenminste zeker.
(The Last Poem)
* * *
“GEDICHT VOOR DE 35STE VERJAARDAG VAN VALIUM”
Het is moeilijk de doden te behagen,
Zij stellen zulke hoge eisen,
Muntsaus? Parels? Een zitje aan het raam of in de gang?
Zij slapen diep
De slaap die wij hadden als teenagers
Opgerold in de rijke
Slikbedden van het nieuwe plezier.
Het is moeilijk ook een antwoord van hen te krijgen.
Bananencocktail
of Kersen met vanille?
Er zijn 206 botten nodig om een volledig
menselijk skelet samen te stellen, maar het moeten wel
de juiste beenderen zijn.
Heer, leven wij alleen maar om ons DNA door te geven?
Sint Sebastiaan werd in de Romeinse riolen geworpen
Na zijn zijn martelgang met de pijlen,
Alhoewel natuurlijk hij daar niet om
Gaf op dat punt (Grapje!).
De doden zijn alert voor een grap,
Maar vergis je niet, zij zweven & zuchten & fladderen
En zullen niet opletten.
Wij met onze lichamen zijn hier om hen te dienen, en zo
is het niet hun minachting maar hun vrede
die ons nerveus maakt.
Mijn moeder maakte eens een lekkere bouillon
waarin mergbeentjes zwommen
als drijvende eilandjes
van vet, zonbevlekt en stomend.
Een lekkere bouillon.
Telkens ik haar mis
weet ik dat er nooit genoeg kan van krijgen.
(“Poem for the 35th Anniversary of Valium”)
(© 2002 Dorothy Barresi from Rouge Pulp)
(geplaatst op 03-05-2006)
Dorothy Barresi’s gedichten worden regelmatig gepubliceerd in literaire
periodieken, zoals Poetry, Parnassus, The Harvard Review, The Antioch Review
en de Kenyon Review en haar essays verschijnen regelmatig in The Gettysburg
Review. Haar poëzie werd bekroond met de Pushcart Prijs en de Hart Crane
Memorial Poëzieprijs. Zij is hoogleraar Engels aan de Californische
Staatsuniversiteit en woont in Los Angeles. Zij behoort tot de zgn. italo-
amerikaanse dichtersgroep in de Verenigde Staten.
TWEE GEDICHTEN
HET LAATSTE GEDICHT
I
Laat de laatste woorden worden
wat laatste woorden zijn,
een snaar van gevaren
in een tabernakel van menselijke klei.
Zelfzuchtig, seksueel, bitter, aangemeerd, luisterrijk:
ze zijn gedoopt, ja,
maar gekapseisd, ook.
Gestotter en halte.
II
Neem deze helpende test naar huis.
Wordt je tong slap
in de trofeekamer van de mond?
Zijn de oude gedichten
aan het oplossen door intens gebruik?
Zijn ontgoochelingen aan het terugkeren op schepen
die je eens bevrachtte
langs de zouten & zijden
handelsroutes van het hart,
en is elke hymne die je ooit zong
aan het weerkaatsen
alsof, net nu, een grote maestrorat zijn hele symfonie van knagen
aan het dirigeren was?
Bereid jezelf dan voor.
III
Zet het afval maar op de stoep.
Sorteer je wasgoed volgens geslacht en soort.
Bekijk de kat maar schop haar niet.
In je roze bed
gloeit een ding.
Het is een sedert lang verloren splinter van een achternekbotje
van een vermoorde president en het ideale
vuursteentje om een vuur aan te steken.
Warm jezelf. De scheepsdokter
en de gekke wetenschapper
kunnen je nu niet redden.
Verloren is verloren als het zover is.
En alhoewel het laatste gedicht zich het recht toe-eigent te spreken,
komt, indien aangesproken in een taal
dierbaarder dan purper,
een Franse zin op de proppen - - douce douleur.
Wij houden van onze levens, en dan
Zijn we weg.
Het laatste gedicht is onoverdraagbaar.
Zoveel is tenminste zeker.
(The Last Poem)
* * *
“GEDICHT VOOR DE 35STE VERJAARDAG VAN VALIUM”
Het is moeilijk de doden te behagen,
Zij stellen zulke hoge eisen,
Muntsaus? Parels? Een zitje aan het raam of in de gang?
Zij slapen diep
De slaap die wij hadden als teenagers
Opgerold in de rijke
Slikbedden van het nieuwe plezier.
Het is moeilijk ook een antwoord van hen te krijgen.
Bananencocktail
of Kersen met vanille?
Er zijn 206 botten nodig om een volledig
menselijk skelet samen te stellen, maar het moeten wel
de juiste beenderen zijn.
Heer, leven wij alleen maar om ons DNA door te geven?
Sint Sebastiaan werd in de Romeinse riolen geworpen
Na zijn zijn martelgang met de pijlen,
Alhoewel natuurlijk hij daar niet om
Gaf op dat punt (Grapje!).
De doden zijn alert voor een grap,
Maar vergis je niet, zij zweven & zuchten & fladderen
En zullen niet opletten.
Wij met onze lichamen zijn hier om hen te dienen, en zo
is het niet hun minachting maar hun vrede
die ons nerveus maakt.
Mijn moeder maakte eens een lekkere bouillon
waarin mergbeentjes zwommen
als drijvende eilandjes
van vet, zonbevlekt en stomend.
Een lekkere bouillon.
Telkens ik haar mis
weet ik dat er nooit genoeg kan van krijgen.
(“Poem for the 35th Anniversary of Valium”)
(© 2002 Dorothy Barresi from Rouge Pulp)
(geplaatst op 03-05-2006)
 | |  | |  | |  | |  | |  |
| Dorothy Barresi (USA) keuze en vertaling: Henri Thijs |
Rouge Pulp (Pitt Poetry Series)
(Paperback)
by Dorothy Barresi
--------------------------------------------------
List Price: $12.95
Price: $9.97 & eligible for FREE Super
Saver Shipping on orders over $25.
Details
You Save: $2.98 (23%)
Availability: Usually ships within 24
hours. Ships from and sold by
Amazon.com.
18 used & new available from $7.97
(Paperback)
by Dorothy Barresi
--------------------------------------------------
List Price: $12.95
Price: $9.97 & eligible for FREE Super
Saver Shipping on orders over $25.
Details
You Save: $2.98 (23%)
Availability: Usually ships within 24
hours. Ships from and sold by
Amazon.com.
18 used & new available from $7.97