Copyright © 2002/ 2008: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met
en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met
en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
HET BESTAAN IS EEN EFEMERE BLOEM
Geboren in Oliva (Valencia) in 1932 studeerde hij rechten en
filosofie. Hij debuteert relatief vroeg: in 1960 met "Las brasas",
bundel die meteen met de Adonais-prijs wordt bekroond. Het zal
niet de enige prijs zijn, zijn tweede werk, "Palabras a la oscuridad"
werd zelfs door de literaire critici gelauwerd (Premio de la Crítica)
en voor zijn voorlaatste poëziebundel "El otoño de las rosa" kreeg
hij ´s lands meest prestigieuze prijs, de Premio Nacional de Poesía.
Na de poëtische explosie die de "Generación del 27" is geweest, en
de apartheid van Miguel Hernández, de grote dichter van Orihuela,
moeten we wachten tot de Spaanse “Vijftigers”, de zogenaamde
"Generación del 50", aan het licht treden. Aangezien José Ángel
Valente niet als vijftiger wil gecatalogeerd worden kunnen we
stellen, dat onze Valenciaanse dichter een van de belangrijkste,
misschien zelfs de belangrijkste dichter van genoemde generatie is.
Brines is, net als Valente, een, “cernudiano”, maar daar houdt
verder vergelijk dan ook op. Valente is een verbannen dichter,
grotendeels beïnvloed door de moderne, anderstalige poëzie.
Brines, zo lijkt het mij althans, heeft zijn poëtische wortels in
Iberische grond. Zijn gedichten zijn Mediterraan en beschrijven de
zee, de bergen, de olijfgaarden en de velden geurend naar
sinaasappelbloesems en jasmijn.
Maar niet alleen de natuur, ook de liefde, de lichamelijke liefde, is
in de poëzie van Brines alomtegenwoordig. Men beweert, dat na de
liefdesdaad de melancholie opduikt. Op enkele uitzonderingen na,
zoals bijvoorbeeld het schitterende gedicht “Lied van de lichamen,
loopt de melancholie als een rode draad door Brines´ oeuvre. Zijn
poëzie is als één lang gedicht over het verlies, over de mens,
geboren met slechts één zekerheid: dat hij sterven moet en dat ons
bestaan niets meer is dan een moment, een efemere bloem, die
zich opent en sluit.
DRIE GEDICHTEN VAN FRANCISCO BRINES
DE OVERWINNING VAN HET VLEES
Je maakte me dorstig en was een en al water,
opgewonden kwam ik naar je toe,
ik was een blinde razernij, een meute
witte tanden in je jonge vlees.
Je probeerde, en het was als muziek,
met je mond het vuur van de toorts te blussen,
en de dorst die je verwekte nam nog toe.
Jij was de gehele wereld,
die alleen door mijn storm was bewoond.
We worstelden tot aan de dageraad van die eeuw,
en toen ik met mijn vuur je vlees binnendrong
dreigde mijn borst keer op keer te splijten.
De vermoeidheid kwam, en toen je me overwon
overwon ik ten slotte ook een lichaam
tegelijk sterfelijk, efemeer, en subliem.
Terwijl de vlam van het leven rustte
drukte ik met trage tederheid mijn lippen
op je lenden, en keek omhoog
om je te aanschouwen: met nog meer licht,
met nog groter schoonheid, lachte je me toe.
Zo kende ik de rampzaligheid van het vlees.
* * *
VERLOKKINGEN BIJ AVONDVAL
Er is een licht dat het land geheel met duister
bedekt en nachtwaarts voert. De sinaasappelbomen
rusten, de verlaten huizen en de bergen
strekken zich uit naar het niets.
Vrede is met mij, er gebeurt niets, er is alleen
de onbegrensde droom van welbehagen:
ik heb het leven lief, en de ondoorgrondelijke wereld.
In de dorpen van de vlakte, en aan het strand
van de zee, flakkeren roze lichtjes: de vensters
branden eerder dan de sterren.
In de verte is de zee zwart geworden,
en de koorts van het vlees ontvlamt: nodigt
me uit tot het genot dat ginder plaatsvindt.
* * *
SPIEGEL IN SEVILLA
Het leven is met mij heengegaan
en ik ben achtergebleven zonder mijzelf,
de leegte die ik nu bezit
wordt door het sterven niet gevuld.
Het beeld waarin ik mezelf aanschouw
is meer dan een weerspiegeling
ik ben het zelf: een gedaante
die dáár bestaat, maar niet leeft.
© Van de gedichten: Francisco Brines
© Van de Vertaling: Germain Droogenbroodt
Uit: “ Het geluid van de wereld – El ruido del mundo”, POINT
1998
(geplaatst op 29-01-2008)
terug naar boven
Geboren in Oliva (Valencia) in 1932 studeerde hij rechten en
filosofie. Hij debuteert relatief vroeg: in 1960 met "Las brasas",
bundel die meteen met de Adonais-prijs wordt bekroond. Het zal
niet de enige prijs zijn, zijn tweede werk, "Palabras a la oscuridad"
werd zelfs door de literaire critici gelauwerd (Premio de la Crítica)
en voor zijn voorlaatste poëziebundel "El otoño de las rosa" kreeg
hij ´s lands meest prestigieuze prijs, de Premio Nacional de Poesía.
Na de poëtische explosie die de "Generación del 27" is geweest, en
de apartheid van Miguel Hernández, de grote dichter van Orihuela,
moeten we wachten tot de Spaanse “Vijftigers”, de zogenaamde
"Generación del 50", aan het licht treden. Aangezien José Ángel
Valente niet als vijftiger wil gecatalogeerd worden kunnen we
stellen, dat onze Valenciaanse dichter een van de belangrijkste,
misschien zelfs de belangrijkste dichter van genoemde generatie is.
Brines is, net als Valente, een, “cernudiano”, maar daar houdt
verder vergelijk dan ook op. Valente is een verbannen dichter,
grotendeels beïnvloed door de moderne, anderstalige poëzie.
Brines, zo lijkt het mij althans, heeft zijn poëtische wortels in
Iberische grond. Zijn gedichten zijn Mediterraan en beschrijven de
zee, de bergen, de olijfgaarden en de velden geurend naar
sinaasappelbloesems en jasmijn.
Maar niet alleen de natuur, ook de liefde, de lichamelijke liefde, is
in de poëzie van Brines alomtegenwoordig. Men beweert, dat na de
liefdesdaad de melancholie opduikt. Op enkele uitzonderingen na,
zoals bijvoorbeeld het schitterende gedicht “Lied van de lichamen,
loopt de melancholie als een rode draad door Brines´ oeuvre. Zijn
poëzie is als één lang gedicht over het verlies, over de mens,
geboren met slechts één zekerheid: dat hij sterven moet en dat ons
bestaan niets meer is dan een moment, een efemere bloem, die
zich opent en sluit.
DRIE GEDICHTEN VAN FRANCISCO BRINES
DE OVERWINNING VAN HET VLEES
Je maakte me dorstig en was een en al water,
opgewonden kwam ik naar je toe,
ik was een blinde razernij, een meute
witte tanden in je jonge vlees.
Je probeerde, en het was als muziek,
met je mond het vuur van de toorts te blussen,
en de dorst die je verwekte nam nog toe.
Jij was de gehele wereld,
die alleen door mijn storm was bewoond.
We worstelden tot aan de dageraad van die eeuw,
en toen ik met mijn vuur je vlees binnendrong
dreigde mijn borst keer op keer te splijten.
De vermoeidheid kwam, en toen je me overwon
overwon ik ten slotte ook een lichaam
tegelijk sterfelijk, efemeer, en subliem.
Terwijl de vlam van het leven rustte
drukte ik met trage tederheid mijn lippen
op je lenden, en keek omhoog
om je te aanschouwen: met nog meer licht,
met nog groter schoonheid, lachte je me toe.
Zo kende ik de rampzaligheid van het vlees.
* * *
VERLOKKINGEN BIJ AVONDVAL
Er is een licht dat het land geheel met duister
bedekt en nachtwaarts voert. De sinaasappelbomen
rusten, de verlaten huizen en de bergen
strekken zich uit naar het niets.
Vrede is met mij, er gebeurt niets, er is alleen
de onbegrensde droom van welbehagen:
ik heb het leven lief, en de ondoorgrondelijke wereld.
In de dorpen van de vlakte, en aan het strand
van de zee, flakkeren roze lichtjes: de vensters
branden eerder dan de sterren.
In de verte is de zee zwart geworden,
en de koorts van het vlees ontvlamt: nodigt
me uit tot het genot dat ginder plaatsvindt.
* * *
SPIEGEL IN SEVILLA
Het leven is met mij heengegaan
en ik ben achtergebleven zonder mijzelf,
de leegte die ik nu bezit
wordt door het sterven niet gevuld.
Het beeld waarin ik mezelf aanschouw
is meer dan een weerspiegeling
ik ben het zelf: een gedaante
die dáár bestaat, maar niet leeft.
© Van de gedichten: Francisco Brines
© Van de Vertaling: Germain Droogenbroodt
Uit: “ Het geluid van de wereld – El ruido del mundo”, POINT
1998
(geplaatst op 29-01-2008)
terug naar boven
 | |  | |  | |  | |  | |  |
| Francisco Brines (°1932, Oliva Spanje) inleiding en vertaling: GERMAIN DROOGENBROODT |
