Copyright © 2002/ 2004: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken
met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken
met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
 | |  | |  | |  | |  | |  |
| DUANE LOCKE (USA) Keuze en vertaling: Henri Thijs |
BIOSCHETS
Duane Locke is doctor in de Filosofie en de Engelse Renaissanceliteratuur,
Professor Emiritus van de Humanities en was Poet in Residence aan de universiteit
van Tampa voor meer dan 20 jaar. Hij heeft meer dan 50.000 gedichten
gepubliceerd. In september 1999 werd hij ook een cyberdichter die meer dan
3000 gedichten publiceerde in E-Zines op het internet.
Bovendien is hij ook een schilder die meerdere tentoonstellingen op zijn actief
heeft, de laatste in het City Art Museum in Gainesville, Florida en was hij ook een
beroemd fotograaf met meer dan 194 foto’s gepubliceerd op het internet. Zijn
foto’s zijn vooral close-ups van afval en vuilnis in de straten. Aanvankelijk leefde
hij 50 jaar lang in een oud vervallen huis van Tampa in een straat bewoond door
drugdealers en daklozen. Omwille van de bouwvalligheid van het huis moest hij
dit pand verlaten en is hij gaan wonen in Lakeland, Florida tussen de zwanen en
vele wilde vogels.
VIER GEDICHTEN
MARIANNE’S DAGBOEK 35
De rede denk ik is
Een gordijn neerlaten
Op de buitenwereld,
En aldus mijzelf redden van
De vernieling door het uitzicht.
Voor mijn vensterraam
Bevindt zich een vrouw die een gebroken
Telefoondraad is;
De vonken aan haar uitgerafelde einde
Glinsteren voor niets,
Want niet meer in staat om woorden
Rond te dragen in de stad.
De man is zo intens betrokken
bij de Bessenboom
Dat het geel van de gevallen,
Rijpe oude bessenboom
Hem in vuur en vlam zet,
Als iemand hem passeert
Ziet deze alleen assen
Door zijn donkere bril.
Net gisteren schoot zich
Mijn vierde echtgenoot
Een kogel door zijn hoofd,
Zei het was beter buitenwaarts te sterven
Dan dit sterven elke dag
Inwendig door te maken
Zo tussen consumenten,
Las ik filosofie, en dacht na over
Wat nu eigenlijk slechter is
Onthouding of overbevrediging,
Om daarna te bepalen wat slecht betekent.
Dan begon ik te mijmeren over
Een moeilijker onderwerp, wat goed is.
(MARIANNE’S DIARY 35)
* * *
MARIANN’S DAGBOEK 36
Een gebroken wit stof
Wordt gebruikt om een
Vlekkeloos witte cilinder te bedekken
Voor een toekomst van kunstmest.
Het is zoals het zien van een witte piramide
Met de zielen
Van alle Amerikaanse burgers erin.
Deze ronding met tinten van wit
Is onze eeuwigheid.
Iemand heeft met een stok
Zijn initialen aangebracht
Onder een wit geverfde deurklink
In een poging om zichzelf te overtuigen
Van te kunnen worden geïdentificeerd
En dat hij iets betekent
In deze onverschillige wereld.
Als een van mijn klanten
Betaalde hij mij goed,
En toen wij seks hadden
Was hij niet in bed
Maar aan de overkant van de straat
Te praten over de tijd dat
Hij altijd baseball speelde
Op een zandveld.
Ik voelde hem op mij liggen
Als een hoop gebroken wit stof
(MARIANN’S DIARY 36)
* * *
MARIANNE’S DAGBOEK 37
Ik raak graag
De oppervlakte
Van foto’s aan.
Hun glans
Maakt van de vingers
Skaters.
Er onstaat een vreugde
Voor de enkele
Vooruitstrevende hedonisten.
Zelfs wanneer de hele handeling
Voorbij is,
Zijn er nog intervallen van echo’s
Een echo van een aanraking
Is intenser
Dan een echo van geluid.
Daarenboven veegt
De aanraking het gezicht uit
Op de foto.
(MARIANNE DIARY 37)
* * *
DE TUIN VAN EDEN OF ELDERS
Er werd een hand gelegd op mijn schouder.
Verbaasd merkte ik dat het een banaanbloesem was.
Van opzij gezien, had zij groen geverfde vingernagels,
Een zeer licht groen.
Ik voelde dat ik een ruimte innam
In de duisternis van de schaduwen van bananenbomen.
Deze ene vurige aanraking van een onzichtbare
Veranderde mijn gevoel een verschijning te zijn.
Wanneer men het gekende benadert iets dat
Gezien kan worden, wordt het gevoelen van iets te zijn in de reële ruimte
verminderd.
De communicatie van de warmte en het vurige
Van de aangeraakte vingers, de verlichting van het bleke groen
plaatsten mij in een andere orde van het zijn, een nieuwe beweging
Trad in mijn lichaam. Ik scharrelde met de vrolijke mieren
Heen en weer in het midden van een bananenblad.
Alle ficties, alle reïncarnaties van geesten
Verdwenen onder de druk van de koord van mijn ruggengraat
De hand met de groen geverfde vingernagels
Bewoog over mijn hemd, voorbij mijn zak, naar een knoop
Die ik niet opendeed, een herkenning zou een
Miskenning betekend hebben. Het reële wordt altijd verkeerd geïnterpreteerd,
Wij houden onszelf gevangen in het verdedigen van de misinterpretatie.
Zo wandelde ik door een opening tussen de bladeren,
En volgde een groen grindpad naar de uitgang.
(Garden of Eden or Elsewhere )
(geplaatst op 22-10-2004)
terug naar boven
Duane Locke is doctor in de Filosofie en de Engelse Renaissanceliteratuur,
Professor Emiritus van de Humanities en was Poet in Residence aan de universiteit
van Tampa voor meer dan 20 jaar. Hij heeft meer dan 50.000 gedichten
gepubliceerd. In september 1999 werd hij ook een cyberdichter die meer dan
3000 gedichten publiceerde in E-Zines op het internet.
Bovendien is hij ook een schilder die meerdere tentoonstellingen op zijn actief
heeft, de laatste in het City Art Museum in Gainesville, Florida en was hij ook een
beroemd fotograaf met meer dan 194 foto’s gepubliceerd op het internet. Zijn
foto’s zijn vooral close-ups van afval en vuilnis in de straten. Aanvankelijk leefde
hij 50 jaar lang in een oud vervallen huis van Tampa in een straat bewoond door
drugdealers en daklozen. Omwille van de bouwvalligheid van het huis moest hij
dit pand verlaten en is hij gaan wonen in Lakeland, Florida tussen de zwanen en
vele wilde vogels.
VIER GEDICHTEN
MARIANNE’S DAGBOEK 35
De rede denk ik is
Een gordijn neerlaten
Op de buitenwereld,
En aldus mijzelf redden van
De vernieling door het uitzicht.
Voor mijn vensterraam
Bevindt zich een vrouw die een gebroken
Telefoondraad is;
De vonken aan haar uitgerafelde einde
Glinsteren voor niets,
Want niet meer in staat om woorden
Rond te dragen in de stad.
De man is zo intens betrokken
bij de Bessenboom
Dat het geel van de gevallen,
Rijpe oude bessenboom
Hem in vuur en vlam zet,
Als iemand hem passeert
Ziet deze alleen assen
Door zijn donkere bril.
Net gisteren schoot zich
Mijn vierde echtgenoot
Een kogel door zijn hoofd,
Zei het was beter buitenwaarts te sterven
Dan dit sterven elke dag
Inwendig door te maken
Zo tussen consumenten,
Las ik filosofie, en dacht na over
Wat nu eigenlijk slechter is
Onthouding of overbevrediging,
Om daarna te bepalen wat slecht betekent.
Dan begon ik te mijmeren over
Een moeilijker onderwerp, wat goed is.
(MARIANNE’S DIARY 35)
* * *
MARIANN’S DAGBOEK 36
Een gebroken wit stof
Wordt gebruikt om een
Vlekkeloos witte cilinder te bedekken
Voor een toekomst van kunstmest.
Het is zoals het zien van een witte piramide
Met de zielen
Van alle Amerikaanse burgers erin.
Deze ronding met tinten van wit
Is onze eeuwigheid.
Iemand heeft met een stok
Zijn initialen aangebracht
Onder een wit geverfde deurklink
In een poging om zichzelf te overtuigen
Van te kunnen worden geïdentificeerd
En dat hij iets betekent
In deze onverschillige wereld.
Als een van mijn klanten
Betaalde hij mij goed,
En toen wij seks hadden
Was hij niet in bed
Maar aan de overkant van de straat
Te praten over de tijd dat
Hij altijd baseball speelde
Op een zandveld.
Ik voelde hem op mij liggen
Als een hoop gebroken wit stof
(MARIANN’S DIARY 36)
* * *
MARIANNE’S DAGBOEK 37
Ik raak graag
De oppervlakte
Van foto’s aan.
Hun glans
Maakt van de vingers
Skaters.
Er onstaat een vreugde
Voor de enkele
Vooruitstrevende hedonisten.
Zelfs wanneer de hele handeling
Voorbij is,
Zijn er nog intervallen van echo’s
Een echo van een aanraking
Is intenser
Dan een echo van geluid.
Daarenboven veegt
De aanraking het gezicht uit
Op de foto.
(MARIANNE DIARY 37)
* * *
DE TUIN VAN EDEN OF ELDERS
Er werd een hand gelegd op mijn schouder.
Verbaasd merkte ik dat het een banaanbloesem was.
Van opzij gezien, had zij groen geverfde vingernagels,
Een zeer licht groen.
Ik voelde dat ik een ruimte innam
In de duisternis van de schaduwen van bananenbomen.
Deze ene vurige aanraking van een onzichtbare
Veranderde mijn gevoel een verschijning te zijn.
Wanneer men het gekende benadert iets dat
Gezien kan worden, wordt het gevoelen van iets te zijn in de reële ruimte
verminderd.
De communicatie van de warmte en het vurige
Van de aangeraakte vingers, de verlichting van het bleke groen
plaatsten mij in een andere orde van het zijn, een nieuwe beweging
Trad in mijn lichaam. Ik scharrelde met de vrolijke mieren
Heen en weer in het midden van een bananenblad.
Alle ficties, alle reïncarnaties van geesten
Verdwenen onder de druk van de koord van mijn ruggengraat
De hand met de groen geverfde vingernagels
Bewoog over mijn hemd, voorbij mijn zak, naar een knoop
Die ik niet opendeed, een herkenning zou een
Miskenning betekend hebben. Het reële wordt altijd verkeerd geïnterpreteerd,
Wij houden onszelf gevangen in het verdedigen van de misinterpretatie.
Zo wandelde ik door een opening tussen de bladeren,
En volgde een groen grindpad naar de uitgang.
(Garden of Eden or Elsewhere )
(geplaatst op 22-10-2004)
terug naar boven
