Copyright © 2002/ 2004: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken
met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken
met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
 | |  | |  | |  | |  | |  |
| MARIO BENEDETTI (Uruguay) |
Bioschets
Benedetti is een van de meest bekende Latijns-Amerikaanse dichters. Journalist,
romancier en dichter Mario Benedetti werd geboren op 14 september 1920 in
Paso de Toros, Tacuarembó, Uruguay. Hij is als dichter niet zo goed gekend in de
Engelstalige wereld maar wordt in de Spaanssprekende gebieden beschouwd als
een van de belangrijkste auteurs van Latijns Amerika.
In de zeventiger jaren, tijdens de militaire dictatuur, leefde hij verbannen in
Buenos Aires, Lima, Havana en Spanje. Thans verblijft hij afwisselend in
Montevideo en Madrid. Hij is een all-round artiest die praktisch alle literaire
genres met eveneel bravoure heeft beoefend: dichter, romancier, journalist,
toneelschrijver, liedjesschrijver en televisiescenarist. Hij heeft geschreven en
gepubliceerd in tijdschriften, dagbladen, en in periodieken in Uruguay, Argentinië,
Chili, Mexico, Engeland, Italië, USA, Israël, Venezuela en Spanje. Hij ontving ook
verscheidene bekroningen voor zijn literair werk, zoals de prestigieuze Publica
Prize, Premio Municipal de Literatura van het Ministerie van Onderwijs. Buiten het
magistrale overzicht van de twintigeeuwse Uruguyaanse literatuur, liet hij meer
dan vijfenzeventig boeken verschijnen en zijn oeuvre werd vertaald in niet minder
dan zesentwintig talen waaronder ook het braille.
VIER GEDICHTEN
Dát (Eso)
De gevangene werd drie keer per week ondervraagd om er
achter te komen « wie hem dát had geleerd ». Hij
antwoordde altijd met een waardige stilte en vervolgens
sloot de luitenant van dienst de
afgrijselijke elektrodes aan op zijn testikels.
Op een dag kreeg de gevangene de ingeving om te
antwoorden: "Marx. Ja, ik weet het nu weer, het was
Marx." De luitenant, overdonderd maar alert, kon net
vragen: "Oh ja. En van wie heeft die Marx het dan geleerd?»
De gevangene, die in de stemming was om concessies te doen,
voegde er aan toe: "Ik weet het niet zeker, maar ik denk
dat het Hegel was."
De luitenant glimlachte tevreden en de gevangene,
misschien uit professionele routine, kon nog net
denken: "En nu maar hopen dat die oude in Duitsland is
gebleven."
(vertaling Sofia Velasco en Willem Minderhout)
* * *
HET KINDJE VIJF DUIZEND MILJOEN
Op een dag van het jaar 1987 werd het kindje Vijf Duizend
Miljoen geboren. Hij kwam zonder etiketje dus hij had
donker, blank, geel etc. kunnen zijn. Op die dag kozen
vele landen op goed geluk een kindje Vijf Duizend Miljoen om
hem een eerbetoon te geven en zijn eerste gehuil op te
nemen.
Maar het echte kindje Vijf Duizend Miljoen kreeg geen eerbetoon
en hij werd niet gefilmd, en hij had niet eens de
benodigde kracht om voor het eerst te huilen. Lang
voordat hij geboren werd had hij al honger. Een
verschrikkelijke honger. Een oeroude honger. Toen hij
uiteindelijk zijn vingers bewoog raakten zij droge
aarde. Gebarsten en droog. Aarde met spleten en
honden- of kamelen- of koeienskeletten. Ook
met het skelet van het kindje 4.999.999.999.
Het echte kindje Vijf Duizend Miljoen had honger en dorst maar
zijn moeder was nog hongeriger en dorstiger en haar
donkere borsten waren net zo uitgeput als de aarde. Naast haar
zat de grootvader van het kindje, hij had een zelfs nog oudere honger
en dorst die iedere lust om te denken of te geloven
in hem hadden gedood.
Een week later was het kindje Vijf Duizend Miljoen een minuscuul
skeletje geworden en zo verminderde dus het
afgrijselijke risico dat de planeet overbevolkt zou kunnen
raken.
(vertaling uit het Spaans: Sofia Velasco en Willem Minderhout, 28 oktober 2004
Bron: http://www.transformaties.org/poezievertalingen/benedetti2.htm)
* * *
STEENTJES TEGEN MIJN VENSTERRAAM
Soms
Gooit de vreugde wel eens steentjes tegen mijn vensterraam
Zij wil mij laten weten dat zij wacht op mij
Maar vandaag ben ik rustig
Ik zou bijna zeggen gelijkmoedig
Ik ga de angst opgesloten laten
En dan plat om mijn rug gaan liggen
Wat een elegante en comfortabele positie is
Om ontvankelijk te zijn voor nieuws
Wie weet waar ik daarna zal vertoeven
Of wanneer mijn verhaal au sérieux zal worden genomen
Wie weet welke goede raad ik nog kan bedenken
En welk excuus om hem weer niet te volgen
wees niet ongerust ik zal niet spelen met de idee van een uitdrijving
en zal de herinnering niet tatoeëren met vergetelheid
er blijven nog genoeg dingen over om te zeggen en te onderdrukken
en er zijn nog druiven genoeg om onze monden te vullen
wees niet ongerust, ik ben overtuigd
de vreugde hoeft geen steentjes meer te gooien
ik kom
ik kom
(vertaling uit het Engels: Henri Thijs)
* * *
NECROLOGIE MET JUICHKRETEN
Komaan, laat ons feesten
Iedereen is uitgenodigd
De onschuldige
Alle slachtoffers
Zij die het ’s nachts uitschreeuwen
En bij dag dromen
En de last van hun lichamen dragen
En geesten herbergen
En blootvoets marcheren
En de bevroren armen
vervloeken en verbranden
Zij die van iemand houden
En dat nooit vergeten
Komaan, laat ons feesten
Iedereen is uitgenodigd
De schurk is dood
De vriend is weg
De verrotte dief is voor goed weg
Haast u
Iedereen is uitgenodigd
Komaan, het is tijd om te feesten
Niet om te zeggen
Dat de dood de lei schoonveegt
Alles zuivert
Op gelijk welke dag
De dood veegt niets uit
Wij dragen nog steeds de littekens
Haast u
de schoft is dood
het is tijd om te feesten
niet om te treuren uit gewoonte
laat zijn tegenhangers maar wenen
en hun tranen verspillen
de monsterachtige magnaat is weg
hij is weg voor goed
het is tijd om te feesten
en niet om ons in te tomen
herinner u daar is niet zo maar iemand dood
het is tijd om te feesten
niet om te vermurwen
vergeet niet dat deze dode man
een echte S.O.B. was
(vertaling uit het Engels: Henri Thijs)
(geplaatst op 01-11-2004)
terug naar boven
Benedetti is een van de meest bekende Latijns-Amerikaanse dichters. Journalist,
romancier en dichter Mario Benedetti werd geboren op 14 september 1920 in
Paso de Toros, Tacuarembó, Uruguay. Hij is als dichter niet zo goed gekend in de
Engelstalige wereld maar wordt in de Spaanssprekende gebieden beschouwd als
een van de belangrijkste auteurs van Latijns Amerika.
In de zeventiger jaren, tijdens de militaire dictatuur, leefde hij verbannen in
Buenos Aires, Lima, Havana en Spanje. Thans verblijft hij afwisselend in
Montevideo en Madrid. Hij is een all-round artiest die praktisch alle literaire
genres met eveneel bravoure heeft beoefend: dichter, romancier, journalist,
toneelschrijver, liedjesschrijver en televisiescenarist. Hij heeft geschreven en
gepubliceerd in tijdschriften, dagbladen, en in periodieken in Uruguay, Argentinië,
Chili, Mexico, Engeland, Italië, USA, Israël, Venezuela en Spanje. Hij ontving ook
verscheidene bekroningen voor zijn literair werk, zoals de prestigieuze Publica
Prize, Premio Municipal de Literatura van het Ministerie van Onderwijs. Buiten het
magistrale overzicht van de twintigeeuwse Uruguyaanse literatuur, liet hij meer
dan vijfenzeventig boeken verschijnen en zijn oeuvre werd vertaald in niet minder
dan zesentwintig talen waaronder ook het braille.
VIER GEDICHTEN
Dát (Eso)
De gevangene werd drie keer per week ondervraagd om er
achter te komen « wie hem dát had geleerd ». Hij
antwoordde altijd met een waardige stilte en vervolgens
sloot de luitenant van dienst de
afgrijselijke elektrodes aan op zijn testikels.
Op een dag kreeg de gevangene de ingeving om te
antwoorden: "Marx. Ja, ik weet het nu weer, het was
Marx." De luitenant, overdonderd maar alert, kon net
vragen: "Oh ja. En van wie heeft die Marx het dan geleerd?»
De gevangene, die in de stemming was om concessies te doen,
voegde er aan toe: "Ik weet het niet zeker, maar ik denk
dat het Hegel was."
De luitenant glimlachte tevreden en de gevangene,
misschien uit professionele routine, kon nog net
denken: "En nu maar hopen dat die oude in Duitsland is
gebleven."
(vertaling Sofia Velasco en Willem Minderhout)
* * *
HET KINDJE VIJF DUIZEND MILJOEN
Op een dag van het jaar 1987 werd het kindje Vijf Duizend
Miljoen geboren. Hij kwam zonder etiketje dus hij had
donker, blank, geel etc. kunnen zijn. Op die dag kozen
vele landen op goed geluk een kindje Vijf Duizend Miljoen om
hem een eerbetoon te geven en zijn eerste gehuil op te
nemen.
Maar het echte kindje Vijf Duizend Miljoen kreeg geen eerbetoon
en hij werd niet gefilmd, en hij had niet eens de
benodigde kracht om voor het eerst te huilen. Lang
voordat hij geboren werd had hij al honger. Een
verschrikkelijke honger. Een oeroude honger. Toen hij
uiteindelijk zijn vingers bewoog raakten zij droge
aarde. Gebarsten en droog. Aarde met spleten en
honden- of kamelen- of koeienskeletten. Ook
met het skelet van het kindje 4.999.999.999.
Het echte kindje Vijf Duizend Miljoen had honger en dorst maar
zijn moeder was nog hongeriger en dorstiger en haar
donkere borsten waren net zo uitgeput als de aarde. Naast haar
zat de grootvader van het kindje, hij had een zelfs nog oudere honger
en dorst die iedere lust om te denken of te geloven
in hem hadden gedood.
Een week later was het kindje Vijf Duizend Miljoen een minuscuul
skeletje geworden en zo verminderde dus het
afgrijselijke risico dat de planeet overbevolkt zou kunnen
raken.
(vertaling uit het Spaans: Sofia Velasco en Willem Minderhout, 28 oktober 2004
Bron: http://www.transformaties.org/poezievertalingen/benedetti2.htm)
* * *
STEENTJES TEGEN MIJN VENSTERRAAM
Soms
Gooit de vreugde wel eens steentjes tegen mijn vensterraam
Zij wil mij laten weten dat zij wacht op mij
Maar vandaag ben ik rustig
Ik zou bijna zeggen gelijkmoedig
Ik ga de angst opgesloten laten
En dan plat om mijn rug gaan liggen
Wat een elegante en comfortabele positie is
Om ontvankelijk te zijn voor nieuws
Wie weet waar ik daarna zal vertoeven
Of wanneer mijn verhaal au sérieux zal worden genomen
Wie weet welke goede raad ik nog kan bedenken
En welk excuus om hem weer niet te volgen
wees niet ongerust ik zal niet spelen met de idee van een uitdrijving
en zal de herinnering niet tatoeëren met vergetelheid
er blijven nog genoeg dingen over om te zeggen en te onderdrukken
en er zijn nog druiven genoeg om onze monden te vullen
wees niet ongerust, ik ben overtuigd
de vreugde hoeft geen steentjes meer te gooien
ik kom
ik kom
(vertaling uit het Engels: Henri Thijs)
* * *
NECROLOGIE MET JUICHKRETEN
Komaan, laat ons feesten
Iedereen is uitgenodigd
De onschuldige
Alle slachtoffers
Zij die het ’s nachts uitschreeuwen
En bij dag dromen
En de last van hun lichamen dragen
En geesten herbergen
En blootvoets marcheren
En de bevroren armen
vervloeken en verbranden
Zij die van iemand houden
En dat nooit vergeten
Komaan, laat ons feesten
Iedereen is uitgenodigd
De schurk is dood
De vriend is weg
De verrotte dief is voor goed weg
Haast u
Iedereen is uitgenodigd
Komaan, het is tijd om te feesten
Niet om te zeggen
Dat de dood de lei schoonveegt
Alles zuivert
Op gelijk welke dag
De dood veegt niets uit
Wij dragen nog steeds de littekens
Haast u
de schoft is dood
het is tijd om te feesten
niet om te treuren uit gewoonte
laat zijn tegenhangers maar wenen
en hun tranen verspillen
de monsterachtige magnaat is weg
hij is weg voor goed
het is tijd om te feesten
en niet om ons in te tomen
herinner u daar is niet zo maar iemand dood
het is tijd om te feesten
niet om te vermurwen
vergeet niet dat deze dode man
een echte S.O.B. was
(vertaling uit het Engels: Henri Thijs)
(geplaatst op 01-11-2004)
terug naar boven
