bachmann

Ondanks haar korte leven behoort INGEBORG BACHMANN (Klagenfurt 1926-
Rome 1973) tot de 'groten' van de moderne Duitse poëzie. Samen met Ilse
Aichinger en Christina Lavant heeft Ingeborg Bachmann de naoorlogse literatuur in
Oostenrijk gestalte gegeven. De invloed van dit befaamde trio op de huidige
generatie dichters in de Duitssprekende landen is dan ook groot. Sedert haar
debuut in 1952 groeide de faam van Ingeborg Bachmann gestaag. Ze schreef ook
verhalen, hoorspelen en essays. Voor haar werk ontving ze prestigieuze prijzen in
Oostenrijk, Duitsland en Zwitserland.
Bachmann is nog steeds één van de meest gelezen schrijvers van na W.O.II.
Uit de verzamelbundel 'Anrufung des Groszen Bären' koos Francis de Preter een
viertal korte gedichten, die een vrij goed beeld geven van haar zeer persoonlijke
poëtica.

AANROEPING VAN DE GROTE BEER

Kom naar beneden, Grote Beer, ruige nacht,
wolkenpelsdier met de oude ogen,
sterrenogen,
door het kreupelhout schemeren
jouw poten met hun klauwen,
sterrenklauwen,
waakzaam houden wij de kudde tegen,
-niettemin door jou betoverd- en wantrouwen
jouw vermoeide flanken en de scherpe
halfontblote tanden,
Oude Beer.

ANRUFUNG DES GROSSEN BAEREN

Groszer Bär, komm herab, zottige Nacht,
Wolkenpelztier mit den alten Augen,
Sternenaugen,
durch das Dickicht brechen schimmernd
deine Pfoten mit den Krallen,
Sternenkrallen.
wachsam halten wir die Herden,
doch gebannt von dir, und misztrauen
deinen müden Flanken und den scharfen
halbentblöszten Zähnen.
alter Bär.

* * *

XII

Mond, die in mijn mond heeft overnacht,
Oog, dat mijn oog bewaakte,
Hand -
En hoe ze mij fijnslepen, die ogen!
Mond, die het oordeel sprak,
Hand, die mij terechtstelde!

XII

Mund, der in meinem Mund genächtigt hat,
Aug, das mein Aug bewachte,
Hand -
und die mich schleiften, die Augen!
Mund, der das Urteil sprach,
Hand, die mich hinrichtete!

* * *

XV

De liefde heeft een zegekreet en de dood heeft er een,
deze tijd en de tijd daarna.
Wij hebben er geen.
Slechts het vallen van hemellichamen om ons heen. Zwijgzame afstraling.
Toch zal het lied over het stof daarachter
ons te boven gaan.

XV

Die Liebe hat einen Triumph und der Tod hat einen,
die Zeit und die Zeit danach.
Wir haben keinen.
Nur Sinken um uns von Gestirnen. Abglanz und Schweigen.
Doch das Lied überm Staub danach
wird uns übersteigen.

* * *

RECLAME

Waar gaan we toch heen
ZONDER ZORGEN LAAT ONS ZONDER ZORGEN ZIJN
wanneer het donker en wanneer het koud wordt
WEES ONBEKOMMERD
maar
MET MUZIEK
wat moeten wij doen
VROLIJK EN MET MUZIEK
en denken
BLIJ
met het oog op het einde
MET MUZIEK
en waarheen dragen wij
HET LIEFST
onze vragen en de huivering der jaren
IN DE DROOMWASSERIJ ZONDER ZORGEN WEES ONBEZORGD
wat eens moet gebeuren
het liefst
als de stilte van de dood
intreedt.

REKLAME

Wohin aber gehen wir
ohne sorge sei ohne sorge
wenn es dunkel und wenn es kalt wird
sei ohne sorge
aber
mit musik
was sollen wir tun
heiter und mit musik
und denken
heiter
angesichts eines Endes
mit musik
und wohin tragen wir
am besten
unsre Fragen und den Schauer aller Jahre
in die Traumwäscherei ohne sorge sei ohne sorge
was aber geschieht
am besten
wenn Totenstille
eintritt

Francis De Preter (°1932), publiceerde diverse dichtbundels, o.a. ‘Nachtegaalrecht –
gedichten 1980-1992’ waarvoor hij de A. Merghelynckprijs van de Koninklijke
Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde ontving. Hij was jarenlang
redactielid van Deus ex Machina. 'In de schaduw van Mei' verscheen in 2002.

(Deze tekst verscheen eerder in STROOM, nr.10, 2003 . Website: http://users.
pandora.be/francois.vermeulen1/Stroom.htm)

(geplaatst op 23-04-2004)

terug naar boven