Copyright © 2002/ 2005: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken
met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken
met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
Bioschets
Mahmoud Al-Braikan werd geboren in al-Zubair, Zuid-Irak. Hij studeerde rechten aan de
Baghdad-Universiteit in de 40-er jaren. Van 1953 tot 1959 was hij leraar in Koeweit, en
keerde daarna terug naar Baghdad om zijn studies in de rechten te voltooien. Hij
doceerde Arabische taal en literatuur aan het “Teacher’s Training College” in Basra tot
aan zijn pensionering in de jaren ‘90. Hij werd gedood in zijn woning in Basra op 28
februari 2002, waarschijnlijk door dieven.
ZEVEN GEDICHTEN VAN MAHMOUD AL-BRAIKAN
vertaald uit het Arabisch door Sargon Boulos, vertaling uit ’t Engels door Henri Thijs
DE ONDERGRONDSE RIVIER
De mysterieuze rivier
vloeit stil ondergronds
zij vloeit in de duisternis
zij maakt geen geluid
zij neemt geen vorm aan
zij vloeit onder de verzengende woestijn
onder de velden en boomgaarden
onder dorpen en steden
zij vloeit en vloeit
naar haar ongekende monding
door spelonken, meren en bekkens
zij graaft geduldig haar bed uit
op tijd en op het ritme van de aarde
De mysterieuze ondergrondse rivier
heeft geen naam
laat geen spoor na
noch op de landkaart
noch in een reisgids
Deze ondergrondse rivier
Deze ondergrondse rivier
stroomt eeuwig
en vloeit en vloeit.
* * *
VERLATEN STAD
Op een van mijn uitstappen
kwam ik haar tegen, de stille stad
verstoken van elk teken van leven
met haar deuren gesloten
de wind waaiend over haar pleinen
maar met overal de lichten aan
brandend de hele nacht
Wie ontsteekt de lichten?
Ik zag de verwelkte bloemen
en de gebroken schommels van de kinderen
in het park…
Ik klopte op de deuren
en riep. Zou iedereen
gestorven zijn? Of weg zijn?
Of onzichtbaar geworden
door een soort van betovering?
Dan zag ik plotseling
de schaduw van een
vrouw glijden over een marmeren voetstuk
zichtbaar vechtend tegen de slaap,
en ik riep:” Eva, weet je niet wie
ik ben? – Adam.”
Maar zij verstond
de taal niet die ik sprak.
* * *
DE STEM
Een stem zoals geen ander
komt diep uit de wildernis
Een stem zoals de roep
van een stervende god
die zijn vervloeking uitspreekt
het gegrom van een gewond beest
het huilen van een wind
die niet van deze wereld is.
Een stem in de nacht
steekt in zijn hart.
In het begin
hoorde niemand het.
Daarna geraakte men eraan gewoon
nadat hij sneed door de schitterende lichten van hun stad.
Niemand die er nog
aandacht aan besteedde
of zich vragen stelde
over zijn aanwezigheid.
Jij alleen, dichter,
blijft de hele nacht op
wachtend op de stem
die gewikkeld is in mysteries.
En waarom zou men niet kunnen
veronderstellen
dat rampen kunnen worden
verwacht en dat catastrofen
zullen plaatsgrijpen?
* * *
DE KLOPPER
Een lichte klop op de deur
op de deur een laag klinkende
maar zeer duidelijke
klop
elke nacht herhaald
en waarop ik anticipeer
door naar hem te luisteren
met zijn regelmatige slag
die eerst toe-
en dan weer afneemt.
Ik doe de deur open
maar daar is niemand.
Wie is deze
vermeende klopper?
Kan hij een geest zijn
teruggekeerd
uit de duisternis van het graf?
Het slachtoffer uit een verdwenen verleden?
Een vroeger leven
dat teruggekomen is
om wraak te nemen?
Een ziel met schuld beladen
die rondzwerft op zoek naar vergiffenis?
Een boodschapper van het hiernamaals
die mij een vage uitnodiging brengt
en een paard
om me erheen te leiden?
* * *
EEN ANDERE STAD
Achter de stad
met de honderd gezichten
is er een andere
Achter de stad waar wolkenkrabbers schitteren van licht
waar veel volk op de pleinen is
waar de winkels vol lopen
is er een andere stad
Daar bestaat een stad van echo’s en geesten
die doodstil is
en die de herinnering van haar doden doorzoekt.
Achter de stad van de kleuren
en geluiden, van beweging en vormen
is er een andere stad
die de stappen achtervolgt
van de vreemdeling
die jij toevallig bent.
* * *
DE ALTIJD AANWEZIGE DOOD
Wie besluipt onze stappen
op de verlaten weg?
Wie klopt op onze ramen
als de nacht valt?
Wie beweegt onze gordijnen
als de wind waait?
Wie strekt zijn handen uit
in dromen en vraagt ons om
de rivier over te steken?
Wie ademt met ons
en fluistert bij het laatste
gebaar van stilte in de wake van de winter?
Wie glimlacht in de spiegel
op het hevigste uur van pijn?
De dood.
* * *
KONINGEN
Hun gezichten zijn omkaderd
in portretten bewaard in musea.
Hun namen zijn te vinden in geschiedenisboeken.
Hun biografieën bevatten
interessante anekdoten.
Aan de diensters lieten zij
hun bedkleren en pantoffels na,
en verlootten hun kronen
aan de koninklijke rivalen.
Aan hun waardeloze erfgenamen
lieten zij hun fortuinen na.
Wat betreft hun vlees,
de wormen van de aarde
kregen rijkelijk hun deel.
Bron: Masthead
(geplaatst op 15-05-2005)
terug naar boven
Mahmoud Al-Braikan werd geboren in al-Zubair, Zuid-Irak. Hij studeerde rechten aan de
Baghdad-Universiteit in de 40-er jaren. Van 1953 tot 1959 was hij leraar in Koeweit, en
keerde daarna terug naar Baghdad om zijn studies in de rechten te voltooien. Hij
doceerde Arabische taal en literatuur aan het “Teacher’s Training College” in Basra tot
aan zijn pensionering in de jaren ‘90. Hij werd gedood in zijn woning in Basra op 28
februari 2002, waarschijnlijk door dieven.
ZEVEN GEDICHTEN VAN MAHMOUD AL-BRAIKAN
vertaald uit het Arabisch door Sargon Boulos, vertaling uit ’t Engels door Henri Thijs
DE ONDERGRONDSE RIVIER
De mysterieuze rivier
vloeit stil ondergronds
zij vloeit in de duisternis
zij maakt geen geluid
zij neemt geen vorm aan
zij vloeit onder de verzengende woestijn
onder de velden en boomgaarden
onder dorpen en steden
zij vloeit en vloeit
naar haar ongekende monding
door spelonken, meren en bekkens
zij graaft geduldig haar bed uit
op tijd en op het ritme van de aarde
De mysterieuze ondergrondse rivier
heeft geen naam
laat geen spoor na
noch op de landkaart
noch in een reisgids
Deze ondergrondse rivier
Deze ondergrondse rivier
stroomt eeuwig
en vloeit en vloeit.
* * *
VERLATEN STAD
Op een van mijn uitstappen
kwam ik haar tegen, de stille stad
verstoken van elk teken van leven
met haar deuren gesloten
de wind waaiend over haar pleinen
maar met overal de lichten aan
brandend de hele nacht
Wie ontsteekt de lichten?
Ik zag de verwelkte bloemen
en de gebroken schommels van de kinderen
in het park…
Ik klopte op de deuren
en riep. Zou iedereen
gestorven zijn? Of weg zijn?
Of onzichtbaar geworden
door een soort van betovering?
Dan zag ik plotseling
de schaduw van een
vrouw glijden over een marmeren voetstuk
zichtbaar vechtend tegen de slaap,
en ik riep:” Eva, weet je niet wie
ik ben? – Adam.”
Maar zij verstond
de taal niet die ik sprak.
* * *
DE STEM
Een stem zoals geen ander
komt diep uit de wildernis
Een stem zoals de roep
van een stervende god
die zijn vervloeking uitspreekt
het gegrom van een gewond beest
het huilen van een wind
die niet van deze wereld is.
Een stem in de nacht
steekt in zijn hart.
In het begin
hoorde niemand het.
Daarna geraakte men eraan gewoon
nadat hij sneed door de schitterende lichten van hun stad.
Niemand die er nog
aandacht aan besteedde
of zich vragen stelde
over zijn aanwezigheid.
Jij alleen, dichter,
blijft de hele nacht op
wachtend op de stem
die gewikkeld is in mysteries.
En waarom zou men niet kunnen
veronderstellen
dat rampen kunnen worden
verwacht en dat catastrofen
zullen plaatsgrijpen?
* * *
DE KLOPPER
Een lichte klop op de deur
op de deur een laag klinkende
maar zeer duidelijke
klop
elke nacht herhaald
en waarop ik anticipeer
door naar hem te luisteren
met zijn regelmatige slag
die eerst toe-
en dan weer afneemt.
Ik doe de deur open
maar daar is niemand.
Wie is deze
vermeende klopper?
Kan hij een geest zijn
teruggekeerd
uit de duisternis van het graf?
Het slachtoffer uit een verdwenen verleden?
Een vroeger leven
dat teruggekomen is
om wraak te nemen?
Een ziel met schuld beladen
die rondzwerft op zoek naar vergiffenis?
Een boodschapper van het hiernamaals
die mij een vage uitnodiging brengt
en een paard
om me erheen te leiden?
* * *
EEN ANDERE STAD
Achter de stad
met de honderd gezichten
is er een andere
Achter de stad waar wolkenkrabbers schitteren van licht
waar veel volk op de pleinen is
waar de winkels vol lopen
is er een andere stad
Daar bestaat een stad van echo’s en geesten
die doodstil is
en die de herinnering van haar doden doorzoekt.
Achter de stad van de kleuren
en geluiden, van beweging en vormen
is er een andere stad
die de stappen achtervolgt
van de vreemdeling
die jij toevallig bent.
* * *
DE ALTIJD AANWEZIGE DOOD
Wie besluipt onze stappen
op de verlaten weg?
Wie klopt op onze ramen
als de nacht valt?
Wie beweegt onze gordijnen
als de wind waait?
Wie strekt zijn handen uit
in dromen en vraagt ons om
de rivier over te steken?
Wie ademt met ons
en fluistert bij het laatste
gebaar van stilte in de wake van de winter?
Wie glimlacht in de spiegel
op het hevigste uur van pijn?
De dood.
* * *
KONINGEN
Hun gezichten zijn omkaderd
in portretten bewaard in musea.
Hun namen zijn te vinden in geschiedenisboeken.
Hun biografieën bevatten
interessante anekdoten.
Aan de diensters lieten zij
hun bedkleren en pantoffels na,
en verlootten hun kronen
aan de koninklijke rivalen.
Aan hun waardeloze erfgenamen
lieten zij hun fortuinen na.
Wat betreft hun vlees,
de wormen van de aarde
kregen rijkelijk hun deel.
Bron: Masthead
(geplaatst op 15-05-2005)
terug naar boven
 | |  | |  | |  | |  | |  |
| Mahmoud al-Braikan (IRAK) |
