Copyright © 2002/ 2004: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken
met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken
met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
 | |  | |  | |  | |  | |  |
| ALBERTA TURNER (° 1917, USA) Keuze en vertaling: Henri Thijs |
BIOSCHETS
Alberta Turner is de winnares van de Cleveland Arts Prijs en uitgeefster van het
Field Magazine. Zij is beroepsmatig hoogleraar Engels aan de Cleveland State
Universiteit en woont in Oberlin, Ohio. Zij publiceerde tot op heden verscheidene
poëziewerken waaronder: “To make a Poem and 50 Contemporary Poets: The
Creative Process”, “Need”, “Learning to Count”, “Lid and Spoon”, “A Belfrey of
Knees”.
De poëzie van deze dichteres, die zeer laat debuteerde (zij was haast 50), is zeer
beeldrijk en kenmerkt zich hierdoor dat zij van beeld naar beeld holt in een
elliptische boog van concrete naar abstracte stijlpatronen. Haar taal is zeer
aforistisch en leunt sterk aan bij het sprookje en de spreekwoorden waarbij zij
vaak ook een belerende toon aanslaat. Typisch voor haar stijl is de
beeldconstructie (zoals in het gedicht “dochter, dochter”) waarbij zij vertrekt van
een banaal huiselijk tafereel om dan de verzen te laten exploderen of liever
imploderen in een soort delirium dat bekoort en verrast tezelfdertijd. Voeg daar
nog de exotische tint aan toe alsmede de zucht naar ontdekkingstochten van
vreemde werelden en men bekomt een welluidende mix van dagdagelijkse en
vreemde sferen die de eigenheid uitmaken van haar poëzie. In de USA is haar
werk niet zo gemakkelijk te vinden en is zij eerder een achtergrondfiguur die de
publiciteit eerder schuwt dan opzoekt, wat haar wellicht toelaat in stilte te werken
aan een bijzonder boeiend oeuvre.
DRIE GEDICHTEN
DOCHTER, DOCHTER
Als je een eitje pelt, spaar het vlies.
Als je touwtje springt, laat de lus vallen
Een pond veders is gelijk aan een pond
bijlen.
Merels maken geen goede taarten.
Maak een fruittaart dubbel zo dik.
Tin hoest, glas gorgelt, zand slorpt op.
Steel enkel wat je kan dragen.
Twee centen rinkelen niet zoals een stuiver.
Heiligen komen in pinten, quarten en gallons.
Trap op een crack, breek jouw moeders rug.
Sla er een over en breek die van jou.
Zaden zijn rond.
Schelpen luisteren.
(DAUGHTER, DAUGHTER)
*
SPUIT
De ochtend rolt onder mijn goedkeurend oog voorbij:
Een steel van een zurkel met rinkelende zaden,
Twee verdwaalde tarwestengels die een boomstronk zagen,
Een waterval in snaren.
Een vlag groet in het voorbijgaan. Een windzak
Ledigt zich. Ik kon God zijn.
Zo heb ik maar een ketel prei gestoomd.
Een baksteen gebroken en mijn hand
Onder een spuit gehouden.
Ik heb een rabarbersteel afgetrokken
En nog een van een andere struik.
En als ik een pomp vind in het midden van een veld
En hij heeft geen hendel,
En dertig voet van de weg een steen vind
Omringd door seringen,
Weet ik dat ik God moet zijn geweest
En misschien nog altijd ben.
(SPOUT)
*
EEN GEBOORTE
“Zij is gek”, zei men, en misschien was ik dat ook,
met mijn pijn en jouw gewicht en vergetend
mijn zonnebril af te nemen bij het afdalen van
de broze trappen van de tempel
in de duisternis. Ik herinner mij hoe mijn blote voeten
schraapten over de vochtige rots, en mijn blote armen
woelden in dikke modder, en het geluid van
afbrokkelende pleisterheiligen –
dan hoorde ik iemand roepen, “ Word wakker, Jane,
je weet dat je het kunt.” En een andere lagere stem,
“Wij hebben het geprobeerd.”
Kom, Kleintje, het is Engelentijd voor ons.
Jij zult je geen melk herinneren,
Maar wij vervullen een behoefte. Herinner je je de Heiligen
Hun ploffen en gepiep
Als wij langs hen heen schuurden? Wij kunnen gebroken lichamen oprapen.
Wij hebben de lijm, maar waar zijn de brokstukken?
Tegen de Dag des Oordeels moeten wij die brokstukken
Vinden.
(A BIRTH)
(geplaatst op 19-09-2004)
terug naar boven
Alberta Turner is de winnares van de Cleveland Arts Prijs en uitgeefster van het
Field Magazine. Zij is beroepsmatig hoogleraar Engels aan de Cleveland State
Universiteit en woont in Oberlin, Ohio. Zij publiceerde tot op heden verscheidene
poëziewerken waaronder: “To make a Poem and 50 Contemporary Poets: The
Creative Process”, “Need”, “Learning to Count”, “Lid and Spoon”, “A Belfrey of
Knees”.
De poëzie van deze dichteres, die zeer laat debuteerde (zij was haast 50), is zeer
beeldrijk en kenmerkt zich hierdoor dat zij van beeld naar beeld holt in een
elliptische boog van concrete naar abstracte stijlpatronen. Haar taal is zeer
aforistisch en leunt sterk aan bij het sprookje en de spreekwoorden waarbij zij
vaak ook een belerende toon aanslaat. Typisch voor haar stijl is de
beeldconstructie (zoals in het gedicht “dochter, dochter”) waarbij zij vertrekt van
een banaal huiselijk tafereel om dan de verzen te laten exploderen of liever
imploderen in een soort delirium dat bekoort en verrast tezelfdertijd. Voeg daar
nog de exotische tint aan toe alsmede de zucht naar ontdekkingstochten van
vreemde werelden en men bekomt een welluidende mix van dagdagelijkse en
vreemde sferen die de eigenheid uitmaken van haar poëzie. In de USA is haar
werk niet zo gemakkelijk te vinden en is zij eerder een achtergrondfiguur die de
publiciteit eerder schuwt dan opzoekt, wat haar wellicht toelaat in stilte te werken
aan een bijzonder boeiend oeuvre.
DRIE GEDICHTEN
DOCHTER, DOCHTER
Als je een eitje pelt, spaar het vlies.
Als je touwtje springt, laat de lus vallen
Een pond veders is gelijk aan een pond
bijlen.
Merels maken geen goede taarten.
Maak een fruittaart dubbel zo dik.
Tin hoest, glas gorgelt, zand slorpt op.
Steel enkel wat je kan dragen.
Twee centen rinkelen niet zoals een stuiver.
Heiligen komen in pinten, quarten en gallons.
Trap op een crack, breek jouw moeders rug.
Sla er een over en breek die van jou.
Zaden zijn rond.
Schelpen luisteren.
(DAUGHTER, DAUGHTER)
*
SPUIT
De ochtend rolt onder mijn goedkeurend oog voorbij:
Een steel van een zurkel met rinkelende zaden,
Twee verdwaalde tarwestengels die een boomstronk zagen,
Een waterval in snaren.
Een vlag groet in het voorbijgaan. Een windzak
Ledigt zich. Ik kon God zijn.
Zo heb ik maar een ketel prei gestoomd.
Een baksteen gebroken en mijn hand
Onder een spuit gehouden.
Ik heb een rabarbersteel afgetrokken
En nog een van een andere struik.
En als ik een pomp vind in het midden van een veld
En hij heeft geen hendel,
En dertig voet van de weg een steen vind
Omringd door seringen,
Weet ik dat ik God moet zijn geweest
En misschien nog altijd ben.
(SPOUT)
*
EEN GEBOORTE
“Zij is gek”, zei men, en misschien was ik dat ook,
met mijn pijn en jouw gewicht en vergetend
mijn zonnebril af te nemen bij het afdalen van
de broze trappen van de tempel
in de duisternis. Ik herinner mij hoe mijn blote voeten
schraapten over de vochtige rots, en mijn blote armen
woelden in dikke modder, en het geluid van
afbrokkelende pleisterheiligen –
dan hoorde ik iemand roepen, “ Word wakker, Jane,
je weet dat je het kunt.” En een andere lagere stem,
“Wij hebben het geprobeerd.”
Kom, Kleintje, het is Engelentijd voor ons.
Jij zult je geen melk herinneren,
Maar wij vervullen een behoefte. Herinner je je de Heiligen
Hun ploffen en gepiep
Als wij langs hen heen schuurden? Wij kunnen gebroken lichamen oprapen.
Wij hebben de lijm, maar waar zijn de brokstukken?
Tegen de Dag des Oordeels moeten wij die brokstukken
Vinden.
(A BIRTH)
(geplaatst op 19-09-2004)
terug naar boven
