| Sonnetten van het Brandend Huis door JOHN SWEET |
| vertaald uit het Engels door Henri Thijs |
| NetBook nummer 49 van Het Prieeltje Online |
| Copyright Nederlandse vertaling: Henri Thijs en Het Prieeltje Online. Niets uit deze uitgave mag worden overgenomen zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. |
GEDICHTEN
het gedicht begint
er is een god
en toch spuit deze man
vergif in de aderen
van zijn eigen zoon
kerft het woord
dood
op zijn smalle rug
gelooft alleen
in wat hij kan vatten
en bewijst precies zo
dat hij fout zit
* * *
voetnoten van de decade van de aangebrande toast
december
als je je vader aantreft
in een kamer niet groter
dan een boze droom
vraagt hij naar geld
wenst een kus
strekt zijn handen uit en
het bloed dat je erop ziet
is dat van jezelf
de man met wie je huwde
is de zoon die hij nooit gehad heeft
alles wat men wil
is je te tonen hoe goed het voelt te pijnigen
* * *
ikzelf als een mal figuurtje in het verhaal van iemand anders
zittend in deze kamer met
het slanke meisje en haar naald
die zegt dat haar
vriendje vlug terug zal zijn
zegt dat zij nog nooit
eerder een echte dichter heeft ontmoet
die lacht en mij
vraagt om iets voor haar te schrijven
een sigaret aansteekt
kucht
en mij opnieuw vraagt
naar mijn naam
en verstrooid knikt
bij elke leugen die ik haar vertel
* * *
blues van gertrude stein
koude regen op maandag als
de baby wordt begraven met zijn moeder
en dan later
zwak zonlicht
bleke handen op
vuile vensterbanken
het afschuwelijke geluid van lachen
van bijna dertig jaren terug toen
de rots werd opgelicht
en terug geworpen
gebroken glas en bloed
iemand huilend op het tapijt
terwijl je vader in een bar zit
aan de andere kant van de stad
het huis van je buur in brand staat
een jongen naakt
door de bossen rent
opgejaagd
schreeuwt
struikelt
op zijn knieën valt
de laatste vijftig voet kruipt
naar de oever
en het lichaam vindt van zijn moeder
waar het tij het heeft losgelaten
* * *
gedicht naar het laatste vermiste kind
heel stil zittend
en kijkend naar de slagen
van mijn linker pols
mij afvragend of het meisje
haar moeder en vader
had moeten zien sterven
mij afvragend
of dat wel
van belang is
de eeuw van de mirakels
die als een ijzeren vuist
mij omsluit
* * *
devotie
verbeeld je
het geweld van
het geluk
een kamer
maar niet deze
waarin je nu
zit
bloed waar
de vuist
zijn geliefde
heeft gevonden
dit
gebeurend
overal
* * *
goya’s blues
en dit is geen kunst
dit is realiteit
de baby
vijf maanden oud en
dood geslagen door
soldaten
de vrouw met
gaten in haar handen
waar de nagels werden
geslagen
en jij die denkt dat het oorlog is
maar dat is niet waar
jij denkt in termen
van winnaars en verliezers
van agressors en slachtoffers
maar luister
dit is altijd al
gebeurd
meisjes verkracht
en nog eens verkracht
nonnen opgehangen aan bomen
als voer voor de honden
en het is niet beschamend om
te pogen een
onderscheid te maken en nog minder
om te vrezen van te falen
het heeft geen zin
het goede tegen het slechte
af te wegen
daarom doe ik dat ook niet
woorden zijn nutteloos
in de schaduw van
zoveel blinde haat
* * *
de namiddag
zonlicht en koud
redenen genoeg dus
om te doden wie wij liefhebben
alle ramen in de
kamer van de gehangenen
in het huis der waarheden
maken
de schaduwen geworpen
door onbewoonde gebouwen met
lege parkplaatsen en de
de stuk gebroken stoep
plaats voor het onkruid
en de plastic zakken
en voor al de geheime kankers begraven
net onder de grond
de kinderen langzaam
en afschuwelijk stervend
het geld dat kan worden
geschud van hun beenderen
ieder van ons menselijk
geworden door het idee
van de retributie
* * *
zuiver
de lucht te helder
en de zon
de schaduwen van voorwerpen
die wij gemaakt hebben of vernield
en het idee dat niet alles
dat we aanraken gaat stollen
herinner jij je nog dat gehoord te hebben?
herinner jij je
wie het was die de nonnen
van de bomen losknoopte en waarom?
uiteindelijk
zijn het niet de motieven
die wij ons herinneren
bekijk maar eens die vier lichaampjes
netjes gelegd op het bed en
het vijfde nog altijd in het badje
de wanhopige hitte
van september
de lege ruimten
rond de steden
een man vallend van een brug
op de snelweg beneden
springend
en alles wat hij ziet
vooraleer hij de grond raakt
* * *
bitter gedicht in gang gezet door de toevallige dood van een kind
het is een begin
als je je
realiseert hoe lelijk je wel bent
het is mogelijk
een zegen
en dan het kind dat
het geladen pistool vindt
zes jaar oud en
dood bloedend op de vloer
van een slaapkamer in om het even welke stad
waar jij ooit gewoond hebt
waarin je ooit geleefd hebt
en alles waar je aan kunt denken
is schrijven
woorden
verspild door jouw handen
als het vergiftigd licht
van christus
christus kruipend door
het huis van spiegels maar
ze zijn alle zwart geworden
ik ben bang mijzelf
te zien
in een van hen
* * *
monroe ave vanop een afstand
iemand in een kamer
met hemzelf
met een wapen of
een stuk koord en
ofwel ken ik hem
of helemaal niet
ik prik deze laatste pathetische daad
op dit dun blad papier
en laat hem kronkelen
ik wandel
door de vensterloze gangen
van het gebouw waar ik werk en
probeer niet te denken aan de
volgende vijfentwintig jaar
probeer niet te bloeden op
het industrieel tapijt en
als ik naar huis bel
antwoordt er niemand
als de moeder het lichaam
van haar zoon op
de vloer van een vunzig appartement
vindt
huilt zij
zij huilt
en wat ik mij herinner is
de heldere witte zon
in een eindeloze hemel
* * *
compositie in schaduwen van grijs
zonlicht te laat
op de dag om nog iets te betekenen
dit een eenvoudig statement
misschien
of misschien een metafoor
misschien de woorden gekerfd
in de rug van het
lichaam van een kind gevonden
in een gesloten kooi
mijn vrouw
in tranen over
alles wat ik ooit heb gedaan
over alles wat ik heb
nagelaten te doen
dit idee dat wij ’t allen
waard zijn te bewaren
wat altijd heeft geleken
op een leugen
* * *
IETS
koude blauwe lucht en wolken
over deze vervallen straten en
de schaduwen van alles
en niets
de geest van baby’s op
de achterbanken van lege auto’s
de skeletten
en er is iemand in deze kamer
die zegt dat alles wat zij wenst is high te zijn
en er is iemand anders die
alleen maar lelijk wil worden
er is haar vrijer
en er is de man met wie zij zal trouwen
en er is de auto die zij zal besturen als
zij hem verlaat
er is benzine
de geur en de smaak
en de manier waarop hun huizen branden
de wijze waarop de moeder weggaat
van het kind in het raam
de manier waarop niemand van ons
geheel onschuldig is
elke hand een potentiële vuist en
elk woord een gemiste kans om te communiceren
en het feit dat alles wat ik ooit ben geweest is verloren
een gefaalde schrijver in een flatje
en dit meisje dat op mijn deur klopt
zegt dat zij het zat is te worden geslagen
maar altijd weggaat als zij aangekleed is
altijd bloedt en
ergens in elk verhaal
vind je deze man die zichzelf heeft verhangen
met zijn eigen broeksriem in
het huis van zijn zuster
je overdenkt jouw vaders benadering
die langzamer was
maar daarom niet subtieler en
de vliegtuigen met hun gedreun boven je hoofd
het onkruid overwoekert het gazon
en de parkings worden ruïnes
de fabrieken rijzen op waar
de stoep wegbloedt
de promenadestroken en de hotels en
het lichaam
de strook bermen en de hotels en
het lichaam is gevonden verpakt
in bloederige lakens bij de dumpster
is gevonden gepropt in een koffiepot
onder de gootsteen van de keuken
en de kinderen lachen en schreeuwen
in de koude septemberlucht
de chauffeur gooit de remmen dicht
te laat om nog iets te veranderen
iemand is dood of iemand is aan het sterven
iemand wordt naakt en huilend gefilmd
in een vunzige hotelkamer
wandelt veertig minuten later
in het verblindend licht
en neemt de bus terug naar haar flat
hoort nooit van de man die
uit de vijftiende verdieping springt
van het gebouw waar mijn moeder werkt
zou er overigens ook niet om geven
de waarheid is dat de meesten van
ons dat niet doen
de waarheid is dat ik nooit
de naam van de verdrinkende jongen
heb gekend
en nooit gaf om de pijn die ik de
vrouwen heb veroorzaakt die zeiden
dat zij mij lief hadden
wilde alleen maar met rust gelaten worden
tot een meer comfortabel iets
zich aandiende
de geesten van mijn kinderen
die zich al afkeerden van de
persoon die ik worden zou
* * *
naar de herinnering van een muur
op het veld
praat zij
zij is op weg naar
de herinnering van een muur
en ik blijf stil
achter haar
ik denk aan een man
met een geweer
met een vrouw
en drie kinderen en
ik denk aan de
hoop lichamen die op ons
liggen te wachten
ik ga waar ik zou
moeten rennen
ik ben verliefd en zij
houdt halt
zij keert zich naar mij
en ik ben
de dood aan het benoemen voor mijzelf
ik ben klein
onder het gewicht van
de hemel en ik
ben klein
onder de hitte van de zon
en klein ben ik
ik houd haar vast
ik vind haar lippen
op de mijne en ik
proef hun smaak
altijd wacht ik op dit
ogenblik van het einde
* * *
wanhoop
koude zoals de
schaduw van christus tussen
de beenderen van de chirico’s en
de wijze waarop het zonlicht
deze huizen kleurt
de manier waarop de vrouw
wordt gesleurd naar het veld en dan
wordt doodgeschoten door haar minnaar en
alles wat zij nog zou hebben kunnen zeggen
alle manieren waarop schoonheid
ons wordt ontzegd
elke kamer een gebroken belofte
en elke hand een vuist
en het feit dat we niets kunnen doen
dan geven of incasseren
het feit van mijn vaders dood
geplaatst tegen het
feit van mijn grootvaders dood
de redenen waarom we nooit iets
anders waren dan vreemden onder elkaar en dan
de manier waarop het gedicht geen nut
heeft voor de dichter
de manier waarop de lucht ofwel
geel is of wit en
alle objecten vertekend
jouw mooi aangezicht
verwrongen van de pijn
jouw zuster wenend op
een vuile vloer
elke verhaal bepaald
door de wijze waarop
het eindigt
* * *
alchimie, met dank aan leonard cirino, die mij de mythe gaf
krom getrokken glas en een
zicht van bleke gele luchten
vanuit de kamer
van verhangen mannen
ik vind gorky hier
en mijn tienershelden
maar niet mijn vader
niet de dronkaards
die hij vrienden noemde
of de vrouwen waarmee hij uitging
en ik weiger mijn haat
op te geven
zal mijn armen of benen
niet opofferen of de liefde van mijn zoon
voor de oorlog van iemand anders
en niemand is verrast wanneer
de laatste amerikaanse dinosaurus
geschoten wordt en gedood in het woestijnreservaat
niemand is verrast
wanneer het lichaam
wordt getransformeerd in goud
en ik herinner mij de stilte
die hing over september en de
bekentenis dat sommige mensen
troost zoeken in het overweldigend
gewicht van god
mij hebben ze dit been
aangeboden en ik heb
in de plaats de hongerdood verkozen
heb de daad van het gebed
gehouden tegen de spiegel in de gang
en alleen geweld weerspiegeld gezien
de dood van kinderen in
de naam van waardeloze doelen
nonnen geslacht als vee
en wij allen onschuldig
met onze met bloed bevlekte handen
wij allen schuldig in de
ogen van onze geliefden
elke dag een mirakel onder
het motto van geloof
* * *
donkerder
en als jij het gebroken
lichaam van christus vindt
genageld tegen de hemel bij valavond
noem jij dat religie
als jij je huilende vrouw vindt
in de kamer van de lege stoelen
noem jij dat hoop
jij zegt haar dat je van haar houdt
en zij zegt je dat je een lafaard bent
en waar het op lijkt is dat het de waarheid is
het verschil tussen woorden
en daden is overduidelijk
de ruimte tussen het falen en compassie
is niet groter dan de babiyarravijn
en zou jij je naam geven
aan een kind dat je nooit gewild hebt?
zou jij jouw vaders geest herkennen
die langs de rand van de snelweg kroop
of over de parking van de laatste bar
waarin je hem ooit hebt gezien?
en het is nooit duidelijk wie het is aan wie
ik deze vragen stel
het is nooit duidelijk of een antwoord wordt gegeven
en wat met dit meisje verkracht door
de vriend van haar moeder?
en wat te zeggen over de moeder
die rustig in de volgende kamer
naar de televisie zit te kijken?
op een bepaalde manier zijn al deze verhalen verwant met elkaar
op een bepaalde manier
wordt elk leven bepaald door
het geweld dat niet kan worden gecontroleerd
ik meende te geloven dat muren
zonder deuren voldoende waren
* * *
zij
nam een boek van mij
en vroeg
en wie denk jij dat dit leest?
en ik raakte de kant van haar gezicht aan
waar zij was verbrand
en zij herhaalde die vraag
en ik haalde mijn schouders op
en zij knikte alsof ik haar
iets gezegd had
zei me dat het haar speet
en trok zich terug
naar waar zij ooit verbleven had
* * *
januaribomen
een hond vastgebonden
in een modderige tuin
dode mannen schommelend
aan januaribomen
dat zijn al de dingen
die ik jou kan geven vandaag
terwijl de regen verandert
in sneeuw
zoals een granaat
zichzelf boort door
mals vlees
misschien
dat iemands geliefde
een vlucht sterren
neersloeg
a baby blind geboren
en zonder vingers
kleine momenten
wachtend om uit te groeien
tot revoluties
* * *
Pollock, omgekeerd
jijzelf
waar je ook bent
altijd gevangen tussen de kaken
van de machine
zonlicht en god en regering
en de manier waarop de namen
van de doden
sluipen in jouw geest
de heuvel van de vijftien kruisen en
de stiltes tussen verlaten fabrieken
die aanvoelen als zinloos wachten
de lucht gemaakt van glas
of lood
iets dat kon vallen
dat kon doden
deze kinderen op straat
gewond en bloedend
en de wijze waarop de stad je bezit
het voorhoofd wordt kaal en
zevenentwintig jaren nog om je
huis af te betalen terwijl vergif
de grond doordringt
terwijl gorky net drie inches
boven de grond hangt
omdat dat alles is wat hij nodig heeft
omdat
wat wij zeggen
nooit zo belangrijk is als
wat wij doen
nooit zo brutaal is
als wij bedoelen
luister maar
nog geen twintig
dit meisje met de naald en
de korstjes
die jou vertelt dat zij een dichter is
die zegt dat zij god al
meer dan eens begraven heeft
zegt dat zij gelooft in het lijden
en dan twintig dollar vraagt
zegt dat haar vriend een auto
heeft die jij kunt gebruiken
zegt dat het haar niet kan schelen
dat het pijn doet
wacht tot jij de leugenaarster
in haar ontdekt
* * *
onze dame van pijnen
in het koninkrijk van de regen
ben je altijd dorstig
zit je altijd op je knieën
in een goed verlichte kamer
wachtend op een man die
je niet kent
en wat hij zegt is
jouw kinderen zijn dood
en wat jij doet is lachen
en het souterrain is ondergelopen en
de boeken zijn alle vernield maar
de woorden hebben toch geen betekenis
meer
en jij staat in het portaal te kijken
hoe je echtgenoot wegrijdt en
overdenkt de manieren waarop
je jezelf kunt kwetsen
deze die zichtbare littekens achterlaten
of deze die dat niet doen
en wanneer je naar de slaapkamer gaat
staat er een man in de deur die
je bekend voorkomt
zegt dat hij jouw vader is
zegt dat hij geld nodig heeft
zegt niets meer dan je mij schuldig bent
en wat hij bedoelt is alles
en hij glimlacht als hij
begint je blouse los te knopen
hij zegt dat je mooi bent als
de muren beginnen te bloeden
en er staat een kind in de deuropening
dat zegt dat hij niet kan worden gedood en
wat jij doet is hem doden
wat je hoort is de stem van God
op welk punt
begin jij je vragen te stellen
over zijn liefde?
* * *
Gezegend
zittend alleen in
het huis der waarheden in het
grijze licht van zes uur namiddag
het geluid van een tikkende klok
van de wind
zomer maar koud
en té veel regen
een gedicht
en de manier waarop het klinkt als
er niets meer te vertellen valt
de keren dat ik je deed huilen
een eenvoudige truc
en daarna al mijn lege
excuses
alle technieken ons
aangeleerd om te vatten
welke ouder van
je je het meest haatte
welke het luidste
lachte met
je pijn
redenen van mij om
om dit alles terug
in je gezicht te werpen
* * *
rat kauwend aan de tenen van een stervend kind
wat bijna een misplaatste grap
had kunnen zijn
maar het niet is
wat niet betekent dat je niet kunt lachen
omdat iets noodzakelijk is
en wat jij niet mag uit het oog verliezen
is het concept van geld
en waar het verkeerd liep
waar het belangrijker werd
dan een menselijk leven
hoe de oplossing
even eenvoudig kon zijn als het doden van god
terug naar boven
het gedicht begint
er is een god
en toch spuit deze man
vergif in de aderen
van zijn eigen zoon
kerft het woord
dood
op zijn smalle rug
gelooft alleen
in wat hij kan vatten
en bewijst precies zo
dat hij fout zit
* * *
voetnoten van de decade van de aangebrande toast
december
als je je vader aantreft
in een kamer niet groter
dan een boze droom
vraagt hij naar geld
wenst een kus
strekt zijn handen uit en
het bloed dat je erop ziet
is dat van jezelf
de man met wie je huwde
is de zoon die hij nooit gehad heeft
alles wat men wil
is je te tonen hoe goed het voelt te pijnigen
* * *
ikzelf als een mal figuurtje in het verhaal van iemand anders
zittend in deze kamer met
het slanke meisje en haar naald
die zegt dat haar
vriendje vlug terug zal zijn
zegt dat zij nog nooit
eerder een echte dichter heeft ontmoet
die lacht en mij
vraagt om iets voor haar te schrijven
een sigaret aansteekt
kucht
en mij opnieuw vraagt
naar mijn naam
en verstrooid knikt
bij elke leugen die ik haar vertel
* * *
blues van gertrude stein
koude regen op maandag als
de baby wordt begraven met zijn moeder
en dan later
zwak zonlicht
bleke handen op
vuile vensterbanken
het afschuwelijke geluid van lachen
van bijna dertig jaren terug toen
de rots werd opgelicht
en terug geworpen
gebroken glas en bloed
iemand huilend op het tapijt
terwijl je vader in een bar zit
aan de andere kant van de stad
het huis van je buur in brand staat
een jongen naakt
door de bossen rent
opgejaagd
schreeuwt
struikelt
op zijn knieën valt
de laatste vijftig voet kruipt
naar de oever
en het lichaam vindt van zijn moeder
waar het tij het heeft losgelaten
* * *
gedicht naar het laatste vermiste kind
heel stil zittend
en kijkend naar de slagen
van mijn linker pols
mij afvragend of het meisje
haar moeder en vader
had moeten zien sterven
mij afvragend
of dat wel
van belang is
de eeuw van de mirakels
die als een ijzeren vuist
mij omsluit
* * *
devotie
verbeeld je
het geweld van
het geluk
een kamer
maar niet deze
waarin je nu
zit
bloed waar
de vuist
zijn geliefde
heeft gevonden
dit
gebeurend
overal
* * *
goya’s blues
en dit is geen kunst
dit is realiteit
de baby
vijf maanden oud en
dood geslagen door
soldaten
de vrouw met
gaten in haar handen
waar de nagels werden
geslagen
en jij die denkt dat het oorlog is
maar dat is niet waar
jij denkt in termen
van winnaars en verliezers
van agressors en slachtoffers
maar luister
dit is altijd al
gebeurd
meisjes verkracht
en nog eens verkracht
nonnen opgehangen aan bomen
als voer voor de honden
en het is niet beschamend om
te pogen een
onderscheid te maken en nog minder
om te vrezen van te falen
het heeft geen zin
het goede tegen het slechte
af te wegen
daarom doe ik dat ook niet
woorden zijn nutteloos
in de schaduw van
zoveel blinde haat
* * *
de namiddag
zonlicht en koud
redenen genoeg dus
om te doden wie wij liefhebben
alle ramen in de
kamer van de gehangenen
in het huis der waarheden
maken
de schaduwen geworpen
door onbewoonde gebouwen met
lege parkplaatsen en de
de stuk gebroken stoep
plaats voor het onkruid
en de plastic zakken
en voor al de geheime kankers begraven
net onder de grond
de kinderen langzaam
en afschuwelijk stervend
het geld dat kan worden
geschud van hun beenderen
ieder van ons menselijk
geworden door het idee
van de retributie
* * *
zuiver
de lucht te helder
en de zon
de schaduwen van voorwerpen
die wij gemaakt hebben of vernield
en het idee dat niet alles
dat we aanraken gaat stollen
herinner jij je nog dat gehoord te hebben?
herinner jij je
wie het was die de nonnen
van de bomen losknoopte en waarom?
uiteindelijk
zijn het niet de motieven
die wij ons herinneren
bekijk maar eens die vier lichaampjes
netjes gelegd op het bed en
het vijfde nog altijd in het badje
de wanhopige hitte
van september
de lege ruimten
rond de steden
een man vallend van een brug
op de snelweg beneden
springend
en alles wat hij ziet
vooraleer hij de grond raakt
* * *
bitter gedicht in gang gezet door de toevallige dood van een kind
het is een begin
als je je
realiseert hoe lelijk je wel bent
het is mogelijk
een zegen
en dan het kind dat
het geladen pistool vindt
zes jaar oud en
dood bloedend op de vloer
van een slaapkamer in om het even welke stad
waar jij ooit gewoond hebt
waarin je ooit geleefd hebt
en alles waar je aan kunt denken
is schrijven
woorden
verspild door jouw handen
als het vergiftigd licht
van christus
christus kruipend door
het huis van spiegels maar
ze zijn alle zwart geworden
ik ben bang mijzelf
te zien
in een van hen
* * *
monroe ave vanop een afstand
iemand in een kamer
met hemzelf
met een wapen of
een stuk koord en
ofwel ken ik hem
of helemaal niet
ik prik deze laatste pathetische daad
op dit dun blad papier
en laat hem kronkelen
ik wandel
door de vensterloze gangen
van het gebouw waar ik werk en
probeer niet te denken aan de
volgende vijfentwintig jaar
probeer niet te bloeden op
het industrieel tapijt en
als ik naar huis bel
antwoordt er niemand
als de moeder het lichaam
van haar zoon op
de vloer van een vunzig appartement
vindt
huilt zij
zij huilt
en wat ik mij herinner is
de heldere witte zon
in een eindeloze hemel
* * *
compositie in schaduwen van grijs
zonlicht te laat
op de dag om nog iets te betekenen
dit een eenvoudig statement
misschien
of misschien een metafoor
misschien de woorden gekerfd
in de rug van het
lichaam van een kind gevonden
in een gesloten kooi
mijn vrouw
in tranen over
alles wat ik ooit heb gedaan
over alles wat ik heb
nagelaten te doen
dit idee dat wij ’t allen
waard zijn te bewaren
wat altijd heeft geleken
op een leugen
* * *
IETS
koude blauwe lucht en wolken
over deze vervallen straten en
de schaduwen van alles
en niets
de geest van baby’s op
de achterbanken van lege auto’s
de skeletten
en er is iemand in deze kamer
die zegt dat alles wat zij wenst is high te zijn
en er is iemand anders die
alleen maar lelijk wil worden
er is haar vrijer
en er is de man met wie zij zal trouwen
en er is de auto die zij zal besturen als
zij hem verlaat
er is benzine
de geur en de smaak
en de manier waarop hun huizen branden
de wijze waarop de moeder weggaat
van het kind in het raam
de manier waarop niemand van ons
geheel onschuldig is
elke hand een potentiële vuist en
elk woord een gemiste kans om te communiceren
en het feit dat alles wat ik ooit ben geweest is verloren
een gefaalde schrijver in een flatje
en dit meisje dat op mijn deur klopt
zegt dat zij het zat is te worden geslagen
maar altijd weggaat als zij aangekleed is
altijd bloedt en
ergens in elk verhaal
vind je deze man die zichzelf heeft verhangen
met zijn eigen broeksriem in
het huis van zijn zuster
je overdenkt jouw vaders benadering
die langzamer was
maar daarom niet subtieler en
de vliegtuigen met hun gedreun boven je hoofd
het onkruid overwoekert het gazon
en de parkings worden ruïnes
de fabrieken rijzen op waar
de stoep wegbloedt
de promenadestroken en de hotels en
het lichaam
de strook bermen en de hotels en
het lichaam is gevonden verpakt
in bloederige lakens bij de dumpster
is gevonden gepropt in een koffiepot
onder de gootsteen van de keuken
en de kinderen lachen en schreeuwen
in de koude septemberlucht
de chauffeur gooit de remmen dicht
te laat om nog iets te veranderen
iemand is dood of iemand is aan het sterven
iemand wordt naakt en huilend gefilmd
in een vunzige hotelkamer
wandelt veertig minuten later
in het verblindend licht
en neemt de bus terug naar haar flat
hoort nooit van de man die
uit de vijftiende verdieping springt
van het gebouw waar mijn moeder werkt
zou er overigens ook niet om geven
de waarheid is dat de meesten van
ons dat niet doen
de waarheid is dat ik nooit
de naam van de verdrinkende jongen
heb gekend
en nooit gaf om de pijn die ik de
vrouwen heb veroorzaakt die zeiden
dat zij mij lief hadden
wilde alleen maar met rust gelaten worden
tot een meer comfortabel iets
zich aandiende
de geesten van mijn kinderen
die zich al afkeerden van de
persoon die ik worden zou
* * *
naar de herinnering van een muur
op het veld
praat zij
zij is op weg naar
de herinnering van een muur
en ik blijf stil
achter haar
ik denk aan een man
met een geweer
met een vrouw
en drie kinderen en
ik denk aan de
hoop lichamen die op ons
liggen te wachten
ik ga waar ik zou
moeten rennen
ik ben verliefd en zij
houdt halt
zij keert zich naar mij
en ik ben
de dood aan het benoemen voor mijzelf
ik ben klein
onder het gewicht van
de hemel en ik
ben klein
onder de hitte van de zon
en klein ben ik
ik houd haar vast
ik vind haar lippen
op de mijne en ik
proef hun smaak
altijd wacht ik op dit
ogenblik van het einde
* * *
wanhoop
koude zoals de
schaduw van christus tussen
de beenderen van de chirico’s en
de wijze waarop het zonlicht
deze huizen kleurt
de manier waarop de vrouw
wordt gesleurd naar het veld en dan
wordt doodgeschoten door haar minnaar en
alles wat zij nog zou hebben kunnen zeggen
alle manieren waarop schoonheid
ons wordt ontzegd
elke kamer een gebroken belofte
en elke hand een vuist
en het feit dat we niets kunnen doen
dan geven of incasseren
het feit van mijn vaders dood
geplaatst tegen het
feit van mijn grootvaders dood
de redenen waarom we nooit iets
anders waren dan vreemden onder elkaar en dan
de manier waarop het gedicht geen nut
heeft voor de dichter
de manier waarop de lucht ofwel
geel is of wit en
alle objecten vertekend
jouw mooi aangezicht
verwrongen van de pijn
jouw zuster wenend op
een vuile vloer
elke verhaal bepaald
door de wijze waarop
het eindigt
* * *
alchimie, met dank aan leonard cirino, die mij de mythe gaf
krom getrokken glas en een
zicht van bleke gele luchten
vanuit de kamer
van verhangen mannen
ik vind gorky hier
en mijn tienershelden
maar niet mijn vader
niet de dronkaards
die hij vrienden noemde
of de vrouwen waarmee hij uitging
en ik weiger mijn haat
op te geven
zal mijn armen of benen
niet opofferen of de liefde van mijn zoon
voor de oorlog van iemand anders
en niemand is verrast wanneer
de laatste amerikaanse dinosaurus
geschoten wordt en gedood in het woestijnreservaat
niemand is verrast
wanneer het lichaam
wordt getransformeerd in goud
en ik herinner mij de stilte
die hing over september en de
bekentenis dat sommige mensen
troost zoeken in het overweldigend
gewicht van god
mij hebben ze dit been
aangeboden en ik heb
in de plaats de hongerdood verkozen
heb de daad van het gebed
gehouden tegen de spiegel in de gang
en alleen geweld weerspiegeld gezien
de dood van kinderen in
de naam van waardeloze doelen
nonnen geslacht als vee
en wij allen onschuldig
met onze met bloed bevlekte handen
wij allen schuldig in de
ogen van onze geliefden
elke dag een mirakel onder
het motto van geloof
* * *
donkerder
en als jij het gebroken
lichaam van christus vindt
genageld tegen de hemel bij valavond
noem jij dat religie
als jij je huilende vrouw vindt
in de kamer van de lege stoelen
noem jij dat hoop
jij zegt haar dat je van haar houdt
en zij zegt je dat je een lafaard bent
en waar het op lijkt is dat het de waarheid is
het verschil tussen woorden
en daden is overduidelijk
de ruimte tussen het falen en compassie
is niet groter dan de babiyarravijn
en zou jij je naam geven
aan een kind dat je nooit gewild hebt?
zou jij jouw vaders geest herkennen
die langs de rand van de snelweg kroop
of over de parking van de laatste bar
waarin je hem ooit hebt gezien?
en het is nooit duidelijk wie het is aan wie
ik deze vragen stel
het is nooit duidelijk of een antwoord wordt gegeven
en wat met dit meisje verkracht door
de vriend van haar moeder?
en wat te zeggen over de moeder
die rustig in de volgende kamer
naar de televisie zit te kijken?
op een bepaalde manier zijn al deze verhalen verwant met elkaar
op een bepaalde manier
wordt elk leven bepaald door
het geweld dat niet kan worden gecontroleerd
ik meende te geloven dat muren
zonder deuren voldoende waren
* * *
zij
nam een boek van mij
en vroeg
en wie denk jij dat dit leest?
en ik raakte de kant van haar gezicht aan
waar zij was verbrand
en zij herhaalde die vraag
en ik haalde mijn schouders op
en zij knikte alsof ik haar
iets gezegd had
zei me dat het haar speet
en trok zich terug
naar waar zij ooit verbleven had
* * *
januaribomen
een hond vastgebonden
in een modderige tuin
dode mannen schommelend
aan januaribomen
dat zijn al de dingen
die ik jou kan geven vandaag
terwijl de regen verandert
in sneeuw
zoals een granaat
zichzelf boort door
mals vlees
misschien
dat iemands geliefde
een vlucht sterren
neersloeg
a baby blind geboren
en zonder vingers
kleine momenten
wachtend om uit te groeien
tot revoluties
* * *
Pollock, omgekeerd
jijzelf
waar je ook bent
altijd gevangen tussen de kaken
van de machine
zonlicht en god en regering
en de manier waarop de namen
van de doden
sluipen in jouw geest
de heuvel van de vijftien kruisen en
de stiltes tussen verlaten fabrieken
die aanvoelen als zinloos wachten
de lucht gemaakt van glas
of lood
iets dat kon vallen
dat kon doden
deze kinderen op straat
gewond en bloedend
en de wijze waarop de stad je bezit
het voorhoofd wordt kaal en
zevenentwintig jaren nog om je
huis af te betalen terwijl vergif
de grond doordringt
terwijl gorky net drie inches
boven de grond hangt
omdat dat alles is wat hij nodig heeft
omdat
wat wij zeggen
nooit zo belangrijk is als
wat wij doen
nooit zo brutaal is
als wij bedoelen
luister maar
nog geen twintig
dit meisje met de naald en
de korstjes
die jou vertelt dat zij een dichter is
die zegt dat zij god al
meer dan eens begraven heeft
zegt dat zij gelooft in het lijden
en dan twintig dollar vraagt
zegt dat haar vriend een auto
heeft die jij kunt gebruiken
zegt dat het haar niet kan schelen
dat het pijn doet
wacht tot jij de leugenaarster
in haar ontdekt
* * *
onze dame van pijnen
in het koninkrijk van de regen
ben je altijd dorstig
zit je altijd op je knieën
in een goed verlichte kamer
wachtend op een man die
je niet kent
en wat hij zegt is
jouw kinderen zijn dood
en wat jij doet is lachen
en het souterrain is ondergelopen en
de boeken zijn alle vernield maar
de woorden hebben toch geen betekenis
meer
en jij staat in het portaal te kijken
hoe je echtgenoot wegrijdt en
overdenkt de manieren waarop
je jezelf kunt kwetsen
deze die zichtbare littekens achterlaten
of deze die dat niet doen
en wanneer je naar de slaapkamer gaat
staat er een man in de deur die
je bekend voorkomt
zegt dat hij jouw vader is
zegt dat hij geld nodig heeft
zegt niets meer dan je mij schuldig bent
en wat hij bedoelt is alles
en hij glimlacht als hij
begint je blouse los te knopen
hij zegt dat je mooi bent als
de muren beginnen te bloeden
en er staat een kind in de deuropening
dat zegt dat hij niet kan worden gedood en
wat jij doet is hem doden
wat je hoort is de stem van God
op welk punt
begin jij je vragen te stellen
over zijn liefde?
* * *
Gezegend
zittend alleen in
het huis der waarheden in het
grijze licht van zes uur namiddag
het geluid van een tikkende klok
van de wind
zomer maar koud
en té veel regen
een gedicht
en de manier waarop het klinkt als
er niets meer te vertellen valt
de keren dat ik je deed huilen
een eenvoudige truc
en daarna al mijn lege
excuses
alle technieken ons
aangeleerd om te vatten
welke ouder van
je je het meest haatte
welke het luidste
lachte met
je pijn
redenen van mij om
om dit alles terug
in je gezicht te werpen
* * *
rat kauwend aan de tenen van een stervend kind
wat bijna een misplaatste grap
had kunnen zijn
maar het niet is
wat niet betekent dat je niet kunt lachen
omdat iets noodzakelijk is
en wat jij niet mag uit het oog verliezen
is het concept van geld
en waar het verkeerd liep
waar het belangrijker werd
dan een menselijk leven
hoe de oplossing
even eenvoudig kon zijn als het doden van god
terug naar boven
 |
 |
 |
 |
 |