Uit : BLUES VOOR DE GUERILLA (1976)
DE NACHT TEN GRAVE GEDRAGEN
met drilboren en hamers
wordt het licht uitgebroken,
alle onderaardse gangen
storten in
duidelijk reeds staan
windmolens als spinnenwebben
tussen wolken en velden
gespannen
de zon stijgt op
uit haar zingende vulkanen,
de zonen nu
bloemen van Hiroshima
in het gelaat
THE SCREAMING OF THE BUTTERFLY
de vogels zitten nog dood
in de wolken
pas zijn de eerste zwanen
nog nevels te noemen
de akkers
in goudgele messing geslagen
kruimels water
eet men straks
het ontwaken
lijmt schuchter
zonnestralen
in onze ogen
niet meer
dan een kooi handen
in de morgen
I HEAR A VERY GENTLE SOUND
ontwaken is:
twee zwarte paarden
die een kind
aan handen en voeten gebonden
uitéénrukken.
ONE TOO MANY MORNINGS
en eindelijk dan
rode kardinalen
in mijn bloed
opvliegen
in de gewelven van de dag
de zwarte poorten openknarsen,
en de ochtend binnenschuifelt
als een vroege kerkganger
in het loden gehemelte
van je stem worden
eksters verzilverd
de bomen leggen hun handen
op mijn schouders
en zeggen dat het weer tijd is
om verder te leven
ik ben alleen ontkomen
ALS EEN EXPLOSIE
voor lode de ceuster
langzaam vloeit de duisternis
uit de hemel weg
alsof de dag een diepe wonde stak
in de slagaders van de tijd
met laat diepzeemijnen
in mijn ogen zinken,
groen splijt de waterspiegel
karmijnrode kristallen zeeanemonen
vallen aan stukken in mijn polsslag
wit aluminium vissen
spijkeren laspunten twijfel
in mijn achterhoofd
mijn handen staan
in bloempotten te groeien
er vallen ook nog pannen
uit het dak
van het heelal.
INFRA-ROOD KAMERA VOOR EEN NACHT
de dood schept zijn zand uit mij,
het leven stemt mij af
op stenen draaikolken
en oudheidkundig vrees ik
niet te vinden
dat vóór mij
leven op aarde was
maar ruïnes
uit de oudste oorlog
leveren bewijzen
op zwart-wit beelden,
bewustzijn fotografeert
een onvoltooide
dood
in de rechterkamer
van mijn metalen hart
staat een guillotine klaar,
in de linkerkamer wacht ik
terwijl de uren niet langer meer
voor de hand liggen
en dag en nacht
voorgoed samenspannen
kinderen huilen nog
in de nacht,
divisies honden
rukken dromen binnen,
moeders naast Mussolini
aan bloedende bomen
gehangen
reeds voel ik
handenvol zand
in mijn lichaam werpen
even later zie ik
een bruisend rood hart
in de aarde kloppen.
HIROCHIMA, MON AMOUR
je bent grijs geworden
hirochima
van het stof der jaren
dat bewusteloos neerviel
in je haren
bevrucht in je extase
hirochima
worden mijn woorden nu
mistiek en verminkt
geboren
het water smelt
hirochima
en het bloed bloeit
waar het niet meer
vloeien kan
je naam
hirochima
naast God
geschreven
nu heb ik
de vrije hand
in het sterven
MET DE ZON IN DE OGEN
een vrouw is de morgen,
mij aanrakend
zonder handen
alles grijpend
en gegrepen
in de fonteinen
staat het water springklaar
mijn naam schrijf ik
in de regen
in de nacht luisteren
naar de baarkreten
van de morgen
en de stilte waaruit
een kind in de zon
opstaat
is slechts het huiveren
boordevol onszelf.
terug naar boven
DE NACHT TEN GRAVE GEDRAGEN
met drilboren en hamers
wordt het licht uitgebroken,
alle onderaardse gangen
storten in
duidelijk reeds staan
windmolens als spinnenwebben
tussen wolken en velden
gespannen
de zon stijgt op
uit haar zingende vulkanen,
de zonen nu
bloemen van Hiroshima
in het gelaat
THE SCREAMING OF THE BUTTERFLY
de vogels zitten nog dood
in de wolken
pas zijn de eerste zwanen
nog nevels te noemen
de akkers
in goudgele messing geslagen
kruimels water
eet men straks
het ontwaken
lijmt schuchter
zonnestralen
in onze ogen
niet meer
dan een kooi handen
in de morgen
I HEAR A VERY GENTLE SOUND
ontwaken is:
twee zwarte paarden
die een kind
aan handen en voeten gebonden
uitéénrukken.
ONE TOO MANY MORNINGS
en eindelijk dan
rode kardinalen
in mijn bloed
opvliegen
in de gewelven van de dag
de zwarte poorten openknarsen,
en de ochtend binnenschuifelt
als een vroege kerkganger
in het loden gehemelte
van je stem worden
eksters verzilverd
de bomen leggen hun handen
op mijn schouders
en zeggen dat het weer tijd is
om verder te leven
ik ben alleen ontkomen
ALS EEN EXPLOSIE
voor lode de ceuster
langzaam vloeit de duisternis
uit de hemel weg
alsof de dag een diepe wonde stak
in de slagaders van de tijd
met laat diepzeemijnen
in mijn ogen zinken,
groen splijt de waterspiegel
karmijnrode kristallen zeeanemonen
vallen aan stukken in mijn polsslag
wit aluminium vissen
spijkeren laspunten twijfel
in mijn achterhoofd
mijn handen staan
in bloempotten te groeien
er vallen ook nog pannen
uit het dak
van het heelal.
INFRA-ROOD KAMERA VOOR EEN NACHT
de dood schept zijn zand uit mij,
het leven stemt mij af
op stenen draaikolken
en oudheidkundig vrees ik
niet te vinden
dat vóór mij
leven op aarde was
maar ruïnes
uit de oudste oorlog
leveren bewijzen
op zwart-wit beelden,
bewustzijn fotografeert
een onvoltooide
dood
in de rechterkamer
van mijn metalen hart
staat een guillotine klaar,
in de linkerkamer wacht ik
terwijl de uren niet langer meer
voor de hand liggen
en dag en nacht
voorgoed samenspannen
kinderen huilen nog
in de nacht,
divisies honden
rukken dromen binnen,
moeders naast Mussolini
aan bloedende bomen
gehangen
reeds voel ik
handenvol zand
in mijn lichaam werpen
even later zie ik
een bruisend rood hart
in de aarde kloppen.
HIROCHIMA, MON AMOUR
je bent grijs geworden
hirochima
van het stof der jaren
dat bewusteloos neerviel
in je haren
bevrucht in je extase
hirochima
worden mijn woorden nu
mistiek en verminkt
geboren
het water smelt
hirochima
en het bloed bloeit
waar het niet meer
vloeien kan
je naam
hirochima
naast God
geschreven
nu heb ik
de vrije hand
in het sterven
MET DE ZON IN DE OGEN
een vrouw is de morgen,
mij aanrakend
zonder handen
alles grijpend
en gegrepen
in de fonteinen
staat het water springklaar
mijn naam schrijf ik
in de regen
in de nacht luisteren
naar de baarkreten
van de morgen
en de stilte waaruit
een kind in de zon
opstaat
is slechts het huiveren
boordevol onszelf.
terug naar boven