Stilte in het huis der Waarheden - John Sweet
| NetBook nummer 39 - Het Prieeltje Online |
GEDICHTEN
(vertaald door Henri Thijs)
ONTHULLING 1
_____________________________________________
maar je wilde schoonheid
het landschap zonder
het lichaam
de waarheid
in minder eerlijke termen
en alles wat ik ben
is ikzelf
en alles wat ik bezit zijn voorwerpen
een lessenaar
een wagen
een stereoketen, enz.
en wat ik vermijd in dit huis
is de kamer van spiegels
wat ik voel als ik
jou aanraak
is warmte
op sommige dagen
is dat genoeg
VAN MOMENT TOT MOMENT, VAN UUR TOT UUR
_____________________________________________
iets zachts
terwijl de baby slaapt
een zonsopgang boven
een vroege juniweide of een
zacht lied stil gespeeld
op een piano in een andere kamer
honderd mijlen naar een huis
dat ik mijn thuis noem
vijftien jaren terug naar
een tijd
toen ik onsterfelijk was
al de redenen die ik had
om de persoon te worden
die ik ben
WOORD, STILTE, WOORD, EEN OEFENING IN KLEINE
BARMHARTIGHEDEN
_____________________________________________
zonlicht over
het slaapkamertapijt op
een zaterdagmorgen
niet een lied
maar de herinnering eraan
deze blijvende nostalgie
naar een ogenblik dat
nooit bestond
mijn vrouw
die mij hoeveel keren
heeft gezegd
dat zij mij haat
en tegen wie ik steeds maar
vriendelijker was
en wat met al die keren
dat ik dat gezegd heb in het verleden?
en wat met de theorie dat
pollack was verdoemd vanaf
het eerste ogenblik dat
hij een kwast over het
doek wreef?
nooit was geloof bedoeld
als wapen
GEDICHT VOOR EENDER WIENS ZUSTER
_____________________________________________
zij zegt
ik houd van hem
zelfs wanneer zij bloedt
zij zegt nog meer
maar ik ga weg
rijdt naar huis met
de radio uit en de dag
herleid tot as
DENKEND, EVEN, AAN AL DE DODE IMPRESSIONISTEN
_____________________________________________
de blauwe pijn van zonlicht
het gewicht van de heuvels
van hun schaduwen
het feit dat jij hier bent
of daar bent
en dat de ruimte daartussen altijd
groot en leeg is
en op een zeker punt
valavond
de claustrofobie van
donkere huizen
het geluid van klokken
in slaapkamers
mijn zoon huilend
of mijn vrouw
mijn handen verlamd
nutteloos
niets van een gedicht
kan er ooit mee
geschreven worden
OORLOG, ALTIJD
_____________________________________________
het wapen zwijgend voor
bijna veertig jaar tot deze
naamloze jongen het vindt
zijn leven eindigde simpel en
zonder aarzeling
en het vraagt niet veel moeite om
de leugen te ontdekken in dit scenario
het kind heeft eigenlijk geen naam
maar niemand van ons zal het ooit weten
en alleen daarvoor
zou ik zeggen dat we allen schuldig zijn
op zijn minst honden zijn
die de aars van een of andere zieke god
likken en het verlangen om beter te zijn
is dan
maar een leeg gebaar
COMPOSITIE ZONDER TITEL UIT DE LAATSTE DAGEN VAN
DE EEUW VAN CHRISTUS
_____________________________________________
nog immer zomer
maar bij de afnemende hitte van de zon
dit huis koud ‘s ochtends
en mijn mond dik van assen
mijn tong zwaar van
de resten van die puntloze woorden
die mijn dagen vullen
wat bevindt zich achter
ik hou van jou en help?
in zekere zin
worden luxe en verspilling
synoniemen
de koningin van de open wonden
verkiest te leven
maar dan met een man die haar tot stof zal vermalen
en het is alsof ik haar kende
in een andere kamer in een stad te veel gelijkend op die van mij
en het is alsof we gelukkig waren
en ik herinner me de dromen van lee over
de kruisiging van jackson
over zijn handen bedekt met teelaarde
ik herinner mij de rinkelende telefoon
om twee uur ’s ochtends en
het brute gemak waarmee de machines van mijn vader
werden stop gezet
mijn vrouw in haar eigen witte hel
en herleid tot tranen
toen ik haar het nieuws bracht
en wat ik ben is een waarnemer
in het verhaal van mijn eigen leven
wat ik jou geef is een man bepaald
door de pijn van anderen
een gebarsten spiegel gericht
naar een heldere blauwe hemel
om het even waar je ook kijkt
je zult eindigen als een blinde
EEN UIT DE DONKERE EEUWEN
_____________________________________________
mijn vrouw
die zegt dat
ze altijd van mij hield
die zegt dat gedichten maar
muren zijn gebouwd
door lafaards
zegt mij dat
het brandende huis
nooit het mijne was
zegt dat zij
terug wil
vraagt of ik
wel iets begrijp
lacht met eender welke
droevige kleine waarheid
die uit mijn mond valt
ZELFMOORD
_____________________________________________
jij overdenkt
de manieren waarop zij
kan worden bedreven
eenvoudigweg omdat zij bestaan
jij staat bij het raam
met jouw gesloten ogen
met jouw deuren op slot
jij keert jouw spiegels naar
de muren in deze
laatste luttele dagen van juli
die je overschouwt
OP EEN VRIJDAGMORGEN
_____________________________________________
een man rijdt 400 mijlen
om het veld te vinden waar hij
zijn kinderen zal begraven
beide lichamen
achter in de wagen
en een gebedje prevelend in
een donkere hoek van
zijn geest
de baan van de aarde
om de zon
als een bepaald gegeven
de kleine steden en de
grotere steden
en al die lege ruimten
tussen hen
al die voorwerpen
van niemand van hen bedoeld
om eeuwig te duren kan
een kruis gemaakt worden
GOD
_____________________________________________
bijna regen
bijna stilte
de pillen
die de vrees bannen
het feit van
te werken naar niets
mijn handen ruw geschaafd
en mijn huis gevuld met geesten
en mijn vrouw die telefoneert om
te zeggen dat zij bijna thuis is
die de kamer begrijpt
met de lege stoelen
er zelf geweest is
terwijl de dokters
kleine wonderen verrichtten aan de andere kant
van de gesloten deur
terwijl de sluipschutter geduldig wachtte
tot het schot perfect was
de stilte gebroken en
de man plots op de grond in een
plas sinaasappelsap en bloed
zijn vrouw hysterisch huilend
en al de klokken
zonder onderbreking
vooruit lopend
ONGESPROKEN
_____________________________________________
regen de hele namiddag en
het feit
dat ik je mis
het feit dat
geen enkel van deze woorden
ooit iemand zal redden
behalve mijzelf
de schoonheid ervan
INTERNE SCÈNE, DE EEUW VAN GOUD
_____________________________________________
zonlicht door de regen
of wijze waarop jouw handen aanvoelen
in een kamer van pijnen
de wijze waarop gorky
langzaam en met veel zorg
het touw knoopt
de namen van al de kinderen
die verdwijnen
en nooit meer gezien worden
een zachte wind
die de gordijnen beweegt
een pauze
een ademhaling
jouw stem in
de plotse grijze lucht
als jij mij vraagt of
ik van je hou
mijn antwoord als
een hamer op een schedel
ONTHULLING 2
_____________________________________________
of misschien houdt
iemand van je
dat gebeurt
zelfs in het huis van
dode monden
het kind is levend teruggekeerd
op een donderdagnamiddag
de ingreep is een succes
de tweelingen zijn gescheiden
en dan sterft de ene
en dan de andere
de oceaan verrijst
of de hemel verduistert
verandert van zilver in lood
maar splijt nooit open
wast nooit iets
schoon
mijn excuus dat te laat komt
zonder overtuiging
VIJF EENVOUDIGE VINGERVLUGHEDEN OP EEN KOUDE
APRILNAMIDDAG
_____________________________________________
gevangen hier
tussen seizoenen met
de vlaggen hangend in flarden
en de auto’s langzaam rijdend
in deze doodlopende
straten
* * *
gevangen hier
tussen vlaggen met
de dood hangend in flarden
* * *
gevangen hier tussen
de vlaggen en de doden
* * *
tussen de auto’s en
de langzaam bewegende straten
* * *
gevangen hier
OP DE ZACHTSTE DAG VAN HET JAAR
_____________________________________________
hier is het
dan
sterft de baby op
de zachtste
dag van het jaar
wordt opgesloten in een kamer
geïgnoreerd
en er valt nergens
naar toe te gaan dan
terug naar de grotten
er is niemand
om te kruisigen
dan onszelf
langzaam
durf ik hopen
en met een pijn
die verder reikt
dan het gebied
van de hel
DE VROUW DIE HOUDT VAN PIJN ZEGT DAT HET BLOEDEN
HAAR NIET KAN SCHELEN
_____________________________________________
zolang iemand anders
het niet kan zien
zegt zij hebben
martelaren en heiligen
er niets aan
maar gelooft toch nog dat er
dingen zijn die de moeite
waard zijn om voor te
sterven
glimlacht slechts als ik
haar vraag welke dingen
dat zoal zijn
WAT IK LEER VAN DE GOD VAN UITGEHONGERDE HONDEN
_____________________________________________
en wat is het woord
anders dan een steen
om te gooien naar de zwakken?
en wat is een gedicht
anders dan een oven wachtend
op het onverwachte?
alles doet pijn
in zekere mate
dit is wat ik leer van
de god van uitgehongerde honden
en dan twee jaren later
is het wat ik hem onderwijs
elke hand opgeleid voor verdediging
kan worden geleerd
te slaan uit woede
ik zou mijn zoon
graag iets beters willen bieden
maar ik bezit geen magie
ik heb geen vertrouwen
in de toekomst
ik zal ontwaken in een
wolkenloze hemel op de dag
dat hij mijn sterfelijkheid ontdekt
en mij stilletjes naar
de woestijn begeven
van mijn verleden
als er vergiffenis
kan worden gevonden
voor elk van ons
zal het hier zijn
HET EINDE VAN MEI, DE RAND VAN DE WERELD
_____________________________________________
dinsdagmorgen
en de wagen start niet
het meisje wordt levend
uit het water
gehaald
wordt dood verbrand gevonden
in de resten van de trailer
tien maanden oud
en de moeder zegt dat zij
haar redenen heeft
zegt dat alle profeten leugenaars zijn
dat alle vlaggen lijkwaden zijn
en dat wat zij deed
een geschenk was
en wat zij wil
een sigaret is
of voor haar vader om haar
te zeggen dat hij
van haar houdt
niets buiten
het rijk van de mogelijkheid
maar alles wat ik kan horen als zij praat
is het langzame geknars
van de motor
alles wat ik kan proeven is
benzine en lucifers
het is niet genoeg
de persoon die je bent geworden
alleen maar te haten
INSTORTING
_____________________________________________
vroege ochtend met
de smaak van uitputting
de lagen van purper en grijs
en de dreiging van geld
jouw zoon die slaapt of
jouw dochter die vermist is
het idee van amerika herleid
tot gebieden die wel
of niet doorzocht zijn
mijn handen koud
op het stuurwiel
op een leeg parkeerterrein
mijn woorden doorzichtig
TUSSEN PROFETIE EN VERLANGEN
_____________________________________________
auto in de straat met
een versleten riem
en dan slaat de regen hard
alle schaduwen zijn verloren
alle objecten verslonden
een flitslicht
jij zegt
kaarsen
en ik ga van kamer tot kamer wetende dat
we geen enkel van deze dingen hebben
wetende dat mijn oudste zoon zichzelf
in slaap zal huilen
vannacht
nog zal worden begraven
diep onder zijn lakens
als een gezichtsloze vreemdeling
op de deur begint te beuken
om 2:30 ’s ochtends
en mijn hand stil
onder het bed
zoekt naar het verborgen mes
en de lust om te doden
onverwacht en
mooi opduikt
EEN STAD TE DICHT BIJ DE MIJNE
_____________________________________________
mijn vrouw
droomt van bloed en
wat kan ik doen?
om 1 ’s morgens
en dan om twee
en we zitten tezamen in
de kamer van de baby
luisteren naar zijn
prille ademhaling terwijl
slapeloze dichters
bidden tot
een andere god
terwijl de nieuwe doden
aanspoelen in
california
en wat is het resultaat
van de geschiedenis
dan dit?
vijf kinderen in een
stad te dichtbij de mijne
die een zwerfhond vinden
in een park en besluiten
hem te martelen
besluiten hem op te hangen
aan een basketbalring met
een vuil stuk koord en
slaan hem met stokken
en op een bepaald moment
sluimeren wij terug in slaap
met de hoop gelouterd
te ontwaken
en op een bepaald moment
blijft er niets meer over
om ons aan vast te klampen
en daarom
vallen we
terug naar boven
(vertaald door Henri Thijs)
ONTHULLING 1
_____________________________________________
maar je wilde schoonheid
het landschap zonder
het lichaam
de waarheid
in minder eerlijke termen
en alles wat ik ben
is ikzelf
en alles wat ik bezit zijn voorwerpen
een lessenaar
een wagen
een stereoketen, enz.
en wat ik vermijd in dit huis
is de kamer van spiegels
wat ik voel als ik
jou aanraak
is warmte
op sommige dagen
is dat genoeg
VAN MOMENT TOT MOMENT, VAN UUR TOT UUR
_____________________________________________
iets zachts
terwijl de baby slaapt
een zonsopgang boven
een vroege juniweide of een
zacht lied stil gespeeld
op een piano in een andere kamer
honderd mijlen naar een huis
dat ik mijn thuis noem
vijftien jaren terug naar
een tijd
toen ik onsterfelijk was
al de redenen die ik had
om de persoon te worden
die ik ben
WOORD, STILTE, WOORD, EEN OEFENING IN KLEINE
BARMHARTIGHEDEN
_____________________________________________
zonlicht over
het slaapkamertapijt op
een zaterdagmorgen
niet een lied
maar de herinnering eraan
deze blijvende nostalgie
naar een ogenblik dat
nooit bestond
mijn vrouw
die mij hoeveel keren
heeft gezegd
dat zij mij haat
en tegen wie ik steeds maar
vriendelijker was
en wat met al die keren
dat ik dat gezegd heb in het verleden?
en wat met de theorie dat
pollack was verdoemd vanaf
het eerste ogenblik dat
hij een kwast over het
doek wreef?
nooit was geloof bedoeld
als wapen
GEDICHT VOOR EENDER WIENS ZUSTER
_____________________________________________
zij zegt
ik houd van hem
zelfs wanneer zij bloedt
zij zegt nog meer
maar ik ga weg
rijdt naar huis met
de radio uit en de dag
herleid tot as
DENKEND, EVEN, AAN AL DE DODE IMPRESSIONISTEN
_____________________________________________
de blauwe pijn van zonlicht
het gewicht van de heuvels
van hun schaduwen
het feit dat jij hier bent
of daar bent
en dat de ruimte daartussen altijd
groot en leeg is
en op een zeker punt
valavond
de claustrofobie van
donkere huizen
het geluid van klokken
in slaapkamers
mijn zoon huilend
of mijn vrouw
mijn handen verlamd
nutteloos
niets van een gedicht
kan er ooit mee
geschreven worden
OORLOG, ALTIJD
_____________________________________________
het wapen zwijgend voor
bijna veertig jaar tot deze
naamloze jongen het vindt
zijn leven eindigde simpel en
zonder aarzeling
en het vraagt niet veel moeite om
de leugen te ontdekken in dit scenario
het kind heeft eigenlijk geen naam
maar niemand van ons zal het ooit weten
en alleen daarvoor
zou ik zeggen dat we allen schuldig zijn
op zijn minst honden zijn
die de aars van een of andere zieke god
likken en het verlangen om beter te zijn
is dan
maar een leeg gebaar
COMPOSITIE ZONDER TITEL UIT DE LAATSTE DAGEN VAN
DE EEUW VAN CHRISTUS
_____________________________________________
nog immer zomer
maar bij de afnemende hitte van de zon
dit huis koud ‘s ochtends
en mijn mond dik van assen
mijn tong zwaar van
de resten van die puntloze woorden
die mijn dagen vullen
wat bevindt zich achter
ik hou van jou en help?
in zekere zin
worden luxe en verspilling
synoniemen
de koningin van de open wonden
verkiest te leven
maar dan met een man die haar tot stof zal vermalen
en het is alsof ik haar kende
in een andere kamer in een stad te veel gelijkend op die van mij
en het is alsof we gelukkig waren
en ik herinner me de dromen van lee over
de kruisiging van jackson
over zijn handen bedekt met teelaarde
ik herinner mij de rinkelende telefoon
om twee uur ’s ochtends en
het brute gemak waarmee de machines van mijn vader
werden stop gezet
mijn vrouw in haar eigen witte hel
en herleid tot tranen
toen ik haar het nieuws bracht
en wat ik ben is een waarnemer
in het verhaal van mijn eigen leven
wat ik jou geef is een man bepaald
door de pijn van anderen
een gebarsten spiegel gericht
naar een heldere blauwe hemel
om het even waar je ook kijkt
je zult eindigen als een blinde
EEN UIT DE DONKERE EEUWEN
_____________________________________________
mijn vrouw
die zegt dat
ze altijd van mij hield
die zegt dat gedichten maar
muren zijn gebouwd
door lafaards
zegt mij dat
het brandende huis
nooit het mijne was
zegt dat zij
terug wil
vraagt of ik
wel iets begrijp
lacht met eender welke
droevige kleine waarheid
die uit mijn mond valt
ZELFMOORD
_____________________________________________
jij overdenkt
de manieren waarop zij
kan worden bedreven
eenvoudigweg omdat zij bestaan
jij staat bij het raam
met jouw gesloten ogen
met jouw deuren op slot
jij keert jouw spiegels naar
de muren in deze
laatste luttele dagen van juli
die je overschouwt
OP EEN VRIJDAGMORGEN
_____________________________________________
een man rijdt 400 mijlen
om het veld te vinden waar hij
zijn kinderen zal begraven
beide lichamen
achter in de wagen
en een gebedje prevelend in
een donkere hoek van
zijn geest
de baan van de aarde
om de zon
als een bepaald gegeven
de kleine steden en de
grotere steden
en al die lege ruimten
tussen hen
al die voorwerpen
van niemand van hen bedoeld
om eeuwig te duren kan
een kruis gemaakt worden
GOD
_____________________________________________
bijna regen
bijna stilte
de pillen
die de vrees bannen
het feit van
te werken naar niets
mijn handen ruw geschaafd
en mijn huis gevuld met geesten
en mijn vrouw die telefoneert om
te zeggen dat zij bijna thuis is
die de kamer begrijpt
met de lege stoelen
er zelf geweest is
terwijl de dokters
kleine wonderen verrichtten aan de andere kant
van de gesloten deur
terwijl de sluipschutter geduldig wachtte
tot het schot perfect was
de stilte gebroken en
de man plots op de grond in een
plas sinaasappelsap en bloed
zijn vrouw hysterisch huilend
en al de klokken
zonder onderbreking
vooruit lopend
ONGESPROKEN
_____________________________________________
regen de hele namiddag en
het feit
dat ik je mis
het feit dat
geen enkel van deze woorden
ooit iemand zal redden
behalve mijzelf
de schoonheid ervan
INTERNE SCÈNE, DE EEUW VAN GOUD
_____________________________________________
zonlicht door de regen
of wijze waarop jouw handen aanvoelen
in een kamer van pijnen
de wijze waarop gorky
langzaam en met veel zorg
het touw knoopt
de namen van al de kinderen
die verdwijnen
en nooit meer gezien worden
een zachte wind
die de gordijnen beweegt
een pauze
een ademhaling
jouw stem in
de plotse grijze lucht
als jij mij vraagt of
ik van je hou
mijn antwoord als
een hamer op een schedel
ONTHULLING 2
_____________________________________________
of misschien houdt
iemand van je
dat gebeurt
zelfs in het huis van
dode monden
het kind is levend teruggekeerd
op een donderdagnamiddag
de ingreep is een succes
de tweelingen zijn gescheiden
en dan sterft de ene
en dan de andere
de oceaan verrijst
of de hemel verduistert
verandert van zilver in lood
maar splijt nooit open
wast nooit iets
schoon
mijn excuus dat te laat komt
zonder overtuiging
VIJF EENVOUDIGE VINGERVLUGHEDEN OP EEN KOUDE
APRILNAMIDDAG
_____________________________________________
gevangen hier
tussen seizoenen met
de vlaggen hangend in flarden
en de auto’s langzaam rijdend
in deze doodlopende
straten
* * *
gevangen hier
tussen vlaggen met
de dood hangend in flarden
* * *
gevangen hier tussen
de vlaggen en de doden
* * *
tussen de auto’s en
de langzaam bewegende straten
* * *
gevangen hier
OP DE ZACHTSTE DAG VAN HET JAAR
_____________________________________________
hier is het
dan
sterft de baby op
de zachtste
dag van het jaar
wordt opgesloten in een kamer
geïgnoreerd
en er valt nergens
naar toe te gaan dan
terug naar de grotten
er is niemand
om te kruisigen
dan onszelf
langzaam
durf ik hopen
en met een pijn
die verder reikt
dan het gebied
van de hel
DE VROUW DIE HOUDT VAN PIJN ZEGT DAT HET BLOEDEN
HAAR NIET KAN SCHELEN
_____________________________________________
zolang iemand anders
het niet kan zien
zegt zij hebben
martelaren en heiligen
er niets aan
maar gelooft toch nog dat er
dingen zijn die de moeite
waard zijn om voor te
sterven
glimlacht slechts als ik
haar vraag welke dingen
dat zoal zijn
WAT IK LEER VAN DE GOD VAN UITGEHONGERDE HONDEN
_____________________________________________
en wat is het woord
anders dan een steen
om te gooien naar de zwakken?
en wat is een gedicht
anders dan een oven wachtend
op het onverwachte?
alles doet pijn
in zekere mate
dit is wat ik leer van
de god van uitgehongerde honden
en dan twee jaren later
is het wat ik hem onderwijs
elke hand opgeleid voor verdediging
kan worden geleerd
te slaan uit woede
ik zou mijn zoon
graag iets beters willen bieden
maar ik bezit geen magie
ik heb geen vertrouwen
in de toekomst
ik zal ontwaken in een
wolkenloze hemel op de dag
dat hij mijn sterfelijkheid ontdekt
en mij stilletjes naar
de woestijn begeven
van mijn verleden
als er vergiffenis
kan worden gevonden
voor elk van ons
zal het hier zijn
HET EINDE VAN MEI, DE RAND VAN DE WERELD
_____________________________________________
dinsdagmorgen
en de wagen start niet
het meisje wordt levend
uit het water
gehaald
wordt dood verbrand gevonden
in de resten van de trailer
tien maanden oud
en de moeder zegt dat zij
haar redenen heeft
zegt dat alle profeten leugenaars zijn
dat alle vlaggen lijkwaden zijn
en dat wat zij deed
een geschenk was
en wat zij wil
een sigaret is
of voor haar vader om haar
te zeggen dat hij
van haar houdt
niets buiten
het rijk van de mogelijkheid
maar alles wat ik kan horen als zij praat
is het langzame geknars
van de motor
alles wat ik kan proeven is
benzine en lucifers
het is niet genoeg
de persoon die je bent geworden
alleen maar te haten
INSTORTING
_____________________________________________
vroege ochtend met
de smaak van uitputting
de lagen van purper en grijs
en de dreiging van geld
jouw zoon die slaapt of
jouw dochter die vermist is
het idee van amerika herleid
tot gebieden die wel
of niet doorzocht zijn
mijn handen koud
op het stuurwiel
op een leeg parkeerterrein
mijn woorden doorzichtig
TUSSEN PROFETIE EN VERLANGEN
_____________________________________________
auto in de straat met
een versleten riem
en dan slaat de regen hard
alle schaduwen zijn verloren
alle objecten verslonden
een flitslicht
jij zegt
kaarsen
en ik ga van kamer tot kamer wetende dat
we geen enkel van deze dingen hebben
wetende dat mijn oudste zoon zichzelf
in slaap zal huilen
vannacht
nog zal worden begraven
diep onder zijn lakens
als een gezichtsloze vreemdeling
op de deur begint te beuken
om 2:30 ’s ochtends
en mijn hand stil
onder het bed
zoekt naar het verborgen mes
en de lust om te doden
onverwacht en
mooi opduikt
EEN STAD TE DICHT BIJ DE MIJNE
_____________________________________________
mijn vrouw
droomt van bloed en
wat kan ik doen?
om 1 ’s morgens
en dan om twee
en we zitten tezamen in
de kamer van de baby
luisteren naar zijn
prille ademhaling terwijl
slapeloze dichters
bidden tot
een andere god
terwijl de nieuwe doden
aanspoelen in
california
en wat is het resultaat
van de geschiedenis
dan dit?
vijf kinderen in een
stad te dichtbij de mijne
die een zwerfhond vinden
in een park en besluiten
hem te martelen
besluiten hem op te hangen
aan een basketbalring met
een vuil stuk koord en
slaan hem met stokken
en op een bepaald moment
sluimeren wij terug in slaap
met de hoop gelouterd
te ontwaken
en op een bepaald moment
blijft er niets meer over
om ons aan vast te klampen
en daarom
vallen we
terug naar boven
 |
| |
 |
| |
 |
| |
 |
| |
 |
| Copyright © 2004 't Prieeltje Online. All rights reserved. |