 |  |  |  |  |
| JOKE KAVIAAR |
| (© Europahekwerk) |
DE AFRASTERING
We hadden niet verwacht een afrastering tegen te komen. Dwars over het pad.
Het bos bij Appelscha, voorjaar 2005. Een vrijplaats. Een anarchistentreffen. Maar
toch, hier stonden we, midden in het bos in onze vrijheid beknot. Birgit voelde aan de
afrastering. Snel trok ze haar hand terug. “Shit! Er staat stroom op!”
Zouden we erover kunnen? Of beter gesteld: Was het ons een stroomstoot waard
en een scheur in ons broek?
“Wordt lastig. Als je leven er nu van af hangt,” zei ik “Dan is het wat anders,”
Maar ons leven hing er niet vanaf. Onze vrijheid ook niet. En het kon niet zo zijn dat
er nergens een uitgang was. Toch?
Dus volgden we de afrastering. Daarvoor moesten we telkens bukken om
laaghangende takken te ontwijken en oppassen dat we geen schok kregen, zo vlak
liepen we er langs. Al die moeite om een uitgang te vinden! Omdat we geen zin
hadden om dezelfde weg terug te lopen.
“Stel je voor dat dit het land is, dat je wilt ontvluchten.” verzuchtte Birgit. Zwijgend
liepen we verder. Allebei zullen we gedacht hebben aan die avond ervoor. We waren
met een groep mensen vanuit Appelscha naar Ter Apel gereden. Daar is een
‘vertrekcentrum’ en daar waren we gaan demonstreren. Spandoeken en trommels
mee. We hadden de toegangspoort gesloten getroffen. De tot vrijwillig vertrek
gedwongen vluchtelingen die er zitten waren in korte tijd massaal toegestroomd.
Niet veel later waren ook wij op het terrein, binnengekomen door een gat dat iemand
in de omheining had geknipt.
Het land ontvluchten. Die mensen daar in Ter Apel hadden dat dus gedaan. Het was
gelukt, maar nu waren ze in Ter Apel om te worden ‘voorbereid’ op hun ‘terugkeer’.
En dan? Nog zie ik de beelden voor me van mensen die de grens Marokko-Spanje
trachtten over te komen. Over hekken waar die afrastering in het bos bij Appelscha
niets bij is. Bebloede handen van wanhopigen die er niet in geslaagd waren om over te
klimmen.
“Als het je land is, is je land je gevangenis,” merkte ik na een poosje op. Intussen
was het einde van ‘ons’ hek, onze ‘grens’, nog niet in zicht. Dat ergerde ons, want aan
de andere kant, parallel aan dat hek, bevond zich het makkelijk begaanbare pad dat
we hadden willen nemen.
Intussen begon het donker te worden. Nog even en we deden iets dat niet was
toegestaan: ons na zonsondergang in het bos bevinden. Visioenen van boze
boswachters die hoge boetes uitdelen kwamen in ons op. Maar ons wachtte redding!
We troffen een ander pad, dat eveneens op de afrastering uitkwam.
Waren die vluchtelingen in dat vertrekcentrum maar zo gelukkig! De vreugde van die
avond ervoor, tijdens de demonstratie, zal van korte duur zijn geweest. De
controles bij de poort, het stempelen, de camera’s, de ledigheid van het afwachtend
bestaan, de angst voor de toekomst; het zou vandaag voor hen weer hetzelfde zijn.
En wij waren hier, in het bos, op een plek waar die afrastering even plaatsmaakte
voor een houten hek dat ooit normaal open had gekund. We konden er ‘uit’ door het
even weg te trekken voor elkaar. We waren ‘vrij’ en slaakten kreten van opluchting.
En we liepen het bos uit, terug naar onze vrijplaats.
Joke Kaviaar, 9-1-‘06
joke.kaviaar@zonnet.nl www.home.zonnet.nl/joke.kaviaar
geplaatst op 17-01-2006
terug naar boven
We hadden niet verwacht een afrastering tegen te komen. Dwars over het pad.
Het bos bij Appelscha, voorjaar 2005. Een vrijplaats. Een anarchistentreffen. Maar
toch, hier stonden we, midden in het bos in onze vrijheid beknot. Birgit voelde aan de
afrastering. Snel trok ze haar hand terug. “Shit! Er staat stroom op!”
Zouden we erover kunnen? Of beter gesteld: Was het ons een stroomstoot waard
en een scheur in ons broek?
“Wordt lastig. Als je leven er nu van af hangt,” zei ik “Dan is het wat anders,”
Maar ons leven hing er niet vanaf. Onze vrijheid ook niet. En het kon niet zo zijn dat
er nergens een uitgang was. Toch?
Dus volgden we de afrastering. Daarvoor moesten we telkens bukken om
laaghangende takken te ontwijken en oppassen dat we geen schok kregen, zo vlak
liepen we er langs. Al die moeite om een uitgang te vinden! Omdat we geen zin
hadden om dezelfde weg terug te lopen.
“Stel je voor dat dit het land is, dat je wilt ontvluchten.” verzuchtte Birgit. Zwijgend
liepen we verder. Allebei zullen we gedacht hebben aan die avond ervoor. We waren
met een groep mensen vanuit Appelscha naar Ter Apel gereden. Daar is een
‘vertrekcentrum’ en daar waren we gaan demonstreren. Spandoeken en trommels
mee. We hadden de toegangspoort gesloten getroffen. De tot vrijwillig vertrek
gedwongen vluchtelingen die er zitten waren in korte tijd massaal toegestroomd.
Niet veel later waren ook wij op het terrein, binnengekomen door een gat dat iemand
in de omheining had geknipt.
Het land ontvluchten. Die mensen daar in Ter Apel hadden dat dus gedaan. Het was
gelukt, maar nu waren ze in Ter Apel om te worden ‘voorbereid’ op hun ‘terugkeer’.
En dan? Nog zie ik de beelden voor me van mensen die de grens Marokko-Spanje
trachtten over te komen. Over hekken waar die afrastering in het bos bij Appelscha
niets bij is. Bebloede handen van wanhopigen die er niet in geslaagd waren om over te
klimmen.
“Als het je land is, is je land je gevangenis,” merkte ik na een poosje op. Intussen
was het einde van ‘ons’ hek, onze ‘grens’, nog niet in zicht. Dat ergerde ons, want aan
de andere kant, parallel aan dat hek, bevond zich het makkelijk begaanbare pad dat
we hadden willen nemen.
Intussen begon het donker te worden. Nog even en we deden iets dat niet was
toegestaan: ons na zonsondergang in het bos bevinden. Visioenen van boze
boswachters die hoge boetes uitdelen kwamen in ons op. Maar ons wachtte redding!
We troffen een ander pad, dat eveneens op de afrastering uitkwam.
Waren die vluchtelingen in dat vertrekcentrum maar zo gelukkig! De vreugde van die
avond ervoor, tijdens de demonstratie, zal van korte duur zijn geweest. De
controles bij de poort, het stempelen, de camera’s, de ledigheid van het afwachtend
bestaan, de angst voor de toekomst; het zou vandaag voor hen weer hetzelfde zijn.
En wij waren hier, in het bos, op een plek waar die afrastering even plaatsmaakte
voor een houten hek dat ooit normaal open had gekund. We konden er ‘uit’ door het
even weg te trekken voor elkaar. We waren ‘vrij’ en slaakten kreten van opluchting.
En we liepen het bos uit, terug naar onze vrijplaats.
Joke Kaviaar, 9-1-‘06
joke.kaviaar@zonnet.nl www.home.zonnet.nl/joke.kaviaar
geplaatst op 17-01-2006
terug naar boven
| © 2002/ 2009 't Prieeltje Online. Disclaimer. Webdesign: Henri Thijs. 't (muzen-)Koeriertje , Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 0032477794783. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 1024 x 768. |