 |  |  |  |  |
| JOKE KAVIAAR |
| (© Europahekwerk) |
DE AFRASTERING
We hadden niet verwacht een afrastering tegen te komen. Dwars over het
pad.
Het bos bij Appelscha, voorjaar 2005. Een vrijplaats. Een
anarchistentreffen. Maar toch, hier stonden we, midden in het bos in onze
vrijheid beknot. Birgit voelde aan de afrastering. Snel trok ze haar hand
terug. “Shit! Er staat stroom op!”
Zouden we erover kunnen? Of beter gesteld: Was het ons een stroomstoot
waard en een scheur in ons broek?
“Wordt lastig. Als je leven er nu van af hangt,” zei ik “Dan is het wat anders,”
Maar ons leven hing er niet vanaf. Onze vrijheid ook niet. En het kon niet zo
zijn dat er nergens een uitgang was. Toch?
Dus volgden we de afrastering. Daarvoor moesten we telkens bukken om
laaghangende takken te ontwijken en oppassen dat we geen schok kregen, zo
vlak liepen we er langs. Al die moeite om een uitgang te vinden! Omdat we
geen zin hadden om dezelfde weg terug te lopen.
“Stel je voor dat dit het land is, dat je wilt ontvluchten.” verzuchtte Birgit.
Zwijgend liepen we verder. Allebei zullen we gedacht hebben aan die avond
ervoor. We waren met een groep mensen vanuit Appelscha naar Ter Apel
gereden. Daar is een ‘vertrekcentrum’ en daar waren we gaan demonstreren.
Spandoeken en trommels mee. We hadden de toegangspoort gesloten
getroffen. De tot vrijwillig vertrek gedwongen vluchtelingen die er zitten
waren in korte tijd massaal toegestroomd. Niet veel later waren ook wij op
het terrein, binnengekomen door een gat dat iemand in de omheining had
geknipt.
Het land ontvluchten. Die mensen daar in Ter Apel hadden dat dus gedaan.
Het was gelukt, maar nu waren ze in Ter Apel om te worden ‘voorbereid’ op
hun ‘terugkeer’. En dan? Nog zie ik de beelden voor me van mensen die de
grens Marokko-Spanje trachtten over te komen. Over hekken waar die
afrastering in het bos bij Appelscha niets bij is. Bebloede handen van
wanhopigen die er niet in geslaagd waren om over te klimmen.
“Als het je land is, is je land je gevangenis,” merkte ik na een poosje op.
Intussen was het einde van ‘ons’ hek, onze ‘grens’, nog niet in zicht. Dat
ergerde ons, want aan de andere kant, parallel aan dat hek, bevond zich het
makkelijk begaanbare pad dat we hadden willen nemen.
Intussen begon het donker te worden. Nog even en we deden iets dat niet was
toegestaan: ons na zonsondergang in het bos bevinden. Visioenen van boze
boswachters die hoge boetes uitdelen kwamen in ons op. Maar ons wachtte
redding! We troffen een ander pad, dat eveneens op de afrastering uitkwam.
Waren die vluchtelingen in dat vertrekcentrum maar zo gelukkig! De vreugde
van die avond ervoor, tijdens de demonstratie, zal van korte duur zijn
geweest. De controles bij de poort, het stempelen, de camera’s, de ledigheid
van het afwachtend bestaan, de angst voor de toekomst; het zou vandaag voor
hen weer hetzelfde zijn. En wij waren hier, in het bos, op een plek waar die
afrastering even plaatsmaakte voor een houten hek dat ooit normaal open had
gekund. We konden er ‘uit’ door het even weg te trekken voor elkaar. We
waren ‘vrij’ en slaakten kreten van opluchting. En we liepen het bos uit, terug
naar onze vrijplaats.
Joke Kaviaar, 9-1-‘06
joke.kaviaar@zonnet.nl www.home.zonnet.nl/joke.kaviaar
geplaatst op 17-01-2006
terug naar boven
We hadden niet verwacht een afrastering tegen te komen. Dwars over het
pad.
Het bos bij Appelscha, voorjaar 2005. Een vrijplaats. Een
anarchistentreffen. Maar toch, hier stonden we, midden in het bos in onze
vrijheid beknot. Birgit voelde aan de afrastering. Snel trok ze haar hand
terug. “Shit! Er staat stroom op!”
Zouden we erover kunnen? Of beter gesteld: Was het ons een stroomstoot
waard en een scheur in ons broek?
“Wordt lastig. Als je leven er nu van af hangt,” zei ik “Dan is het wat anders,”
Maar ons leven hing er niet vanaf. Onze vrijheid ook niet. En het kon niet zo
zijn dat er nergens een uitgang was. Toch?
Dus volgden we de afrastering. Daarvoor moesten we telkens bukken om
laaghangende takken te ontwijken en oppassen dat we geen schok kregen, zo
vlak liepen we er langs. Al die moeite om een uitgang te vinden! Omdat we
geen zin hadden om dezelfde weg terug te lopen.
“Stel je voor dat dit het land is, dat je wilt ontvluchten.” verzuchtte Birgit.
Zwijgend liepen we verder. Allebei zullen we gedacht hebben aan die avond
ervoor. We waren met een groep mensen vanuit Appelscha naar Ter Apel
gereden. Daar is een ‘vertrekcentrum’ en daar waren we gaan demonstreren.
Spandoeken en trommels mee. We hadden de toegangspoort gesloten
getroffen. De tot vrijwillig vertrek gedwongen vluchtelingen die er zitten
waren in korte tijd massaal toegestroomd. Niet veel later waren ook wij op
het terrein, binnengekomen door een gat dat iemand in de omheining had
geknipt.
Het land ontvluchten. Die mensen daar in Ter Apel hadden dat dus gedaan.
Het was gelukt, maar nu waren ze in Ter Apel om te worden ‘voorbereid’ op
hun ‘terugkeer’. En dan? Nog zie ik de beelden voor me van mensen die de
grens Marokko-Spanje trachtten over te komen. Over hekken waar die
afrastering in het bos bij Appelscha niets bij is. Bebloede handen van
wanhopigen die er niet in geslaagd waren om over te klimmen.
“Als het je land is, is je land je gevangenis,” merkte ik na een poosje op.
Intussen was het einde van ‘ons’ hek, onze ‘grens’, nog niet in zicht. Dat
ergerde ons, want aan de andere kant, parallel aan dat hek, bevond zich het
makkelijk begaanbare pad dat we hadden willen nemen.
Intussen begon het donker te worden. Nog even en we deden iets dat niet was
toegestaan: ons na zonsondergang in het bos bevinden. Visioenen van boze
boswachters die hoge boetes uitdelen kwamen in ons op. Maar ons wachtte
redding! We troffen een ander pad, dat eveneens op de afrastering uitkwam.
Waren die vluchtelingen in dat vertrekcentrum maar zo gelukkig! De vreugde
van die avond ervoor, tijdens de demonstratie, zal van korte duur zijn
geweest. De controles bij de poort, het stempelen, de camera’s, de ledigheid
van het afwachtend bestaan, de angst voor de toekomst; het zou vandaag voor
hen weer hetzelfde zijn. En wij waren hier, in het bos, op een plek waar die
afrastering even plaatsmaakte voor een houten hek dat ooit normaal open had
gekund. We konden er ‘uit’ door het even weg te trekken voor elkaar. We
waren ‘vrij’ en slaakten kreten van opluchting. En we liepen het bos uit, terug
naar onze vrijplaats.
Joke Kaviaar, 9-1-‘06
joke.kaviaar@zonnet.nl www.home.zonnet.nl/joke.kaviaar
geplaatst op 17-01-2006
terug naar boven
| © 2002/ 2006 't Prieeltje Online. Disclaimer. Webdesign: Henri Thijs. 't (muzen-)Koeriertje , Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 0032477794783. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |