WATER
I.
Eerst word ik voorzichtig als hoog gras,
dan zoek ik de holten van dit wonder,
schalks als een seizoen.
Vanaf mijn eerste ogen bouwde ik Uw beelden op:
ik zag U, gearmd met het licht,
een zwijgend paar,
lachend onder vingers van bomen
en parend in de schreeuw van de diepte.
II.
In de biezenhals hangt Uw losse spiegel,
vlak naast het beeld van de lucht.
Uw dampen indachtig,
laat ik mijn woorden liggen
als witte keien op zand.
Voor U loopt het strand naakt.
III.
Neem nu Uw deinen op het middaguur
of Uw spiegels op de borst van vogels,
of het zand in zijn achteloos zitten,
met zijn korrels als liggende inlijving.
Het is moeilijk een woord in U schrap te zetten.
|
