 |  |  |  |  |
GEDICHTEN VAN GUST VAN BRUSSEL (2)
HOOR HOE IK MIJ BEKLAAG
hoor hoe ik mij beklaag
hoe ik jammer
onder het gewicht van de aarde
merk je niet
hoe ik verminkt word
door de eeuwen
hoe moet ik
gevallen Atlas
aan mijn lot ontsnappen
ik ben opgesloten in de tijd
tot slaaf gemaakt
van de menselijke conditie
ik kom nooit weg uit de luchtbel
van mijn geboorte
ik vind nooit een vluchtweg
uit het labyrint
van de god-duivel
waarom weigerde ik het sleutelwoord
van de efemere wezens
ik weet het
wie de goden vervloekte
vindt nooit de poort
WANNEER
1
wanneer in de palmen van mijn handen
het onkruid sterft
zullen daar wonderlijke bloemen
ontluiken
zal ik ze dan durven openen
waarom de schoonheid opsluiten
in het schrijn van mijn hoogmoed
ik stel me die vraag eindeloos
tot de witte raaf neerstrijkt
op mijn vingeren
zij brengt mij de geur
van het bovenwereldse
2
wanneer de uitgeputte stad sterft
in de flauwe schijn van haar pylonen
bloeden haar aders leeg
levenloos licht in de opengesperde
boulevards
boven de zebrapaden
mechanisch
rood oranje groen
de cybernetische kleurenkick
van een virtuele wereld
de inhumane orde
van een waanzinnig programma
wanneer armoe en rijkdom
neerzaken in de lakens van de
mediocriteit
bedstee van een bedrogen metropool
bevlekken uithangborden
geel groen blauw oranje rood
de ontzielde uitstalramen
van dode firmas
wanneer de koperen cijfers
van de kathedraal
nutteloos uurwerk
in een gestorven tijd
mij lokken
naar de polychrome leegte
van dit gebarsten nachtstadprisma
is het dan alweer tijd voor me
dit schaduwrijk te verlaten
dolend op zoek
naar een pas geboren ster
ORFEUS
in een gouden mantel vlerk je over me heen
een langzaam ogenblik leef ik in je schaduw
als je de zon verduistert mijn zoon word ik angstig
blijf het licht van mijn ogen tot ik je roep
kom dan zoals vroeger bij me met je stem
als de slang in het gras de hiel bijt van je vrouw
ween dan op in mijn schoot tot het duister wordt
sta op in het maanlicht dat je wonden heelt
kleed je in zilver en stijg naar mijn laatste kim
wees mijn heimweevogel mijn zoon
zing in mij dat we nooit zullen sterven
terug naar boven
HOOR HOE IK MIJ BEKLAAG
hoor hoe ik mij beklaag
hoe ik jammer
onder het gewicht van de aarde
merk je niet
hoe ik verminkt word
door de eeuwen
hoe moet ik
gevallen Atlas
aan mijn lot ontsnappen
ik ben opgesloten in de tijd
tot slaaf gemaakt
van de menselijke conditie
ik kom nooit weg uit de luchtbel
van mijn geboorte
ik vind nooit een vluchtweg
uit het labyrint
van de god-duivel
waarom weigerde ik het sleutelwoord
van de efemere wezens
ik weet het
wie de goden vervloekte
vindt nooit de poort
WANNEER
1
wanneer in de palmen van mijn handen
het onkruid sterft
zullen daar wonderlijke bloemen
ontluiken
zal ik ze dan durven openen
waarom de schoonheid opsluiten
in het schrijn van mijn hoogmoed
ik stel me die vraag eindeloos
tot de witte raaf neerstrijkt
op mijn vingeren
zij brengt mij de geur
van het bovenwereldse
2
wanneer de uitgeputte stad sterft
in de flauwe schijn van haar pylonen
bloeden haar aders leeg
levenloos licht in de opengesperde
boulevards
boven de zebrapaden
mechanisch
rood oranje groen
de cybernetische kleurenkick
van een virtuele wereld
de inhumane orde
van een waanzinnig programma
wanneer armoe en rijkdom
neerzaken in de lakens van de
mediocriteit
bedstee van een bedrogen metropool
bevlekken uithangborden
geel groen blauw oranje rood
de ontzielde uitstalramen
van dode firmas
wanneer de koperen cijfers
van de kathedraal
nutteloos uurwerk
in een gestorven tijd
mij lokken
naar de polychrome leegte
van dit gebarsten nachtstadprisma
is het dan alweer tijd voor me
dit schaduwrijk te verlaten
dolend op zoek
naar een pas geboren ster
ORFEUS
in een gouden mantel vlerk je over me heen
een langzaam ogenblik leef ik in je schaduw
als je de zon verduistert mijn zoon word ik angstig
blijf het licht van mijn ogen tot ik je roep
kom dan zoals vroeger bij me met je stem
als de slang in het gras de hiel bijt van je vrouw
ween dan op in mijn schoot tot het duister wordt
sta op in het maanlicht dat je wonden heelt
kleed je in zilver en stijg naar mijn laatste kim
wees mijn heimweevogel mijn zoon
zing in mij dat we nooit zullen sterven
terug naar boven
| © 2002/ 2005 't Prieeltje Online. Disclaimer. Webdesign: Henri Thijs. 't (muzen-)Koeriertje , Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 0032477794783. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |