 |  |  |  |  |
GEDICHTEN VAN SUNSHINE TENOCHTITHLAN (2)
VAN TIJD EN LEVEN
Bladstil hangt de tuin te Babylon.
De lome middag loert op onweer,
toch zijn we nog buiten
adem van de lange wandel
en de trek die ons meesleept
in haar hongerstilling om meer.
Het duizelt me van de bekoornis
die ik met haar herontdekt heb.
Na al het wachten op slechts
een vermoeden van en dan dit
geruild krijgen tegen.
Ik check opnieuw de juiste stand
van de parasol, geef haar een blik van
er restten ons nog vele jaren zo,
samen oud en samen gezond.
Zij houdt lang mijn ogen vast,
er blinkt iets van opzij ~
ik zie hoe zij, bijna achteloos,
de liegplek op haar hand
kalmpjes voor mij verbergt.
De zon schijnt onbarmhartig
door het beginnend lichten.
* * *
GEWIJDE GROND
[voor M.B.]
Op reis over mijn veengronden
verwondert mij de veerkracht
van de soortelijke liefde.
Met elke stap wijkt het water
langs mijn voeten, strekt
jong leven gretig de halzen.
Niets verstoft hier, wat eens
groeide wordt stilaan bewaard
onder schootklaar nieuwe kansen.
Balans is van belang,
evenals rust in de pas,
derwaarts van gene zijde.
Ik verklaar mij ontvankelijk,
wanneer het licht om mij waart,
weerzien van opgeschoten wild.
Het is niet in het herinneren
dat jij mij tot heugenis reikt,
maar in het vergeten
hoe indrukwekkend jij
in mij geland bent.
Lees nog meer gedichten van deze auteur op deze site: klik hier!
website auteur: http://tenochtithlan.blogspot.com/.
geplaatst op 24-06-2009)
terug naar boven
VAN TIJD EN LEVEN
Bladstil hangt de tuin te Babylon.
De lome middag loert op onweer,
toch zijn we nog buiten
adem van de lange wandel
en de trek die ons meesleept
in haar hongerstilling om meer.
Het duizelt me van de bekoornis
die ik met haar herontdekt heb.
Na al het wachten op slechts
een vermoeden van en dan dit
geruild krijgen tegen.
Ik check opnieuw de juiste stand
van de parasol, geef haar een blik van
er restten ons nog vele jaren zo,
samen oud en samen gezond.
Zij houdt lang mijn ogen vast,
er blinkt iets van opzij ~
ik zie hoe zij, bijna achteloos,
de liegplek op haar hand
kalmpjes voor mij verbergt.
De zon schijnt onbarmhartig
door het beginnend lichten.
* * *
GEWIJDE GROND
[voor M.B.]
Op reis over mijn veengronden
verwondert mij de veerkracht
van de soortelijke liefde.
Met elke stap wijkt het water
langs mijn voeten, strekt
jong leven gretig de halzen.
Niets verstoft hier, wat eens
groeide wordt stilaan bewaard
onder schootklaar nieuwe kansen.
Balans is van belang,
evenals rust in de pas,
derwaarts van gene zijde.
Ik verklaar mij ontvankelijk,
wanneer het licht om mij waart,
weerzien van opgeschoten wild.
Het is niet in het herinneren
dat jij mij tot heugenis reikt,
maar in het vergeten
hoe indrukwekkend jij
in mij geland bent.
Lees nog meer gedichten van deze auteur op deze site: klik hier!
website auteur: http://tenochtithlan.blogspot.com/.
geplaatst op 24-06-2009)
terug naar boven
| © 2002/ 2009 't Prieeltje Online. Disclaimer. Webdesign: Henri Thijs. 't (muzen-)Koeriertje , Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 0032477794783. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de schermresolutie van 1024 X 768. |