GEDICHT VAN DIANNE SOETERS (12)

DE OCHTEND NADIEN

We zetten de port op tafel en de poezen
op de grond, een lange winterdag
is het vandaag. Je streelt de jaarringen
op mijn handen. Vogels
wedijveren met elkaar in een voorsprong
op de lente en wij bedenken
wat er bleef dat zo kort geleden
voor ons lag, overmoedig
haastend om onszelf in te halen: later

beloofden we met jonge woorden
niet wat we nu weten; de klank van tijd
herinnert ons het laten gaan -
maakt nesten leeg, vliegt uit.

* * *

WAT WIST IK ANDERS

dan onkwetsbaar zijn met doorns op mijn huid
maar raakbaar heb ik me voor je uit -
gekleed zoals een bloemhart
afgepeld tot er niets meer overbleef
dan mijn haren op je schouder
waarmee de schaduw teugels vlocht

en seizoenen gingen over
door een blauwgesneeuwde nacht
bliezen we hoopvol zon
in wat weer bijna voor ons lag.
Toch vroren woorden vast
braken sprakeloos de zomer.

Ik wil je, wil me nog
ook als ik je prik
en dat alleen mijn mond je wonden
stelpen kan - zo bloedend zacht
wil ik door je heen bestaan.

(geplaatst op 18-06-2008)

lees nog meer poëzie van deze auteur op deze site:
klik hier!

terug naar boven
© 2002/ 2008 't Prieeltje Online. Disclaimer. Webdesign: Henri Thijs.   't (muzen-)Koeriertje , Het Oog van de Roos en Het
Prieeltje Online zijn trademarks van  Het Prieeltje., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België).  Tel. 0032477794783.  Deze
site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor  de schermresolutie van 1024 x 768