 |  |  |  |  |
GEDICHTEN VAN LUC C. MARTENS (6)
5 CASCADES
1. LEVENSLANG
Donkergrijze ogen
wenen bevroren tranen
stenen van verdriet.
Mijn gezicht
door glas gebroken
van achterruit
op de verkeerde plaats
kreeg levenslang.
2. ACHTER GLAS
Achter het zandgestraalde glas
spreek je nog duizend woorden,
letters die je (n)ooit schreef
in een woestijn van as.
3. HIJ HEEFT GEEN TIJD
Hij heeft geen tijd
om haar te missen
haar dood bepaalt
zijn leven niet
maar als hij voor
haar steen neerknielt
dan krimpt zijn hart
wordt zijn geest iel
dat schuldgevoel
wil hij begraven
en bovendien
moet ze niet klagen
want in de zomer
plant hij een kraag
rode begonia’s
rondom haar sarcofaag.
4. TE VROEG
Verdrink in jouw
grijsblauw verdriet
onmeetbaar
diep de pijn
om het verlies
in enkele seconden
niets kon hem gebeuren
wist echter wel beter
nam liever afscheid
zonder woorden
niet bewust
van de geslagen wonden.
5. WIT- ZWART
Dood was wit
deed je ons geloven
jaren, lang de tijd
van grap en spot, ook
toen jouw winter naderde
bleef de dood wit
tot de einder
waar wij rode bladeren vertrappen
en voelen, onbegrijpelijk zwart
hoe kan die leegte wit zijn ?
Lees nog meer gedichten van deze auteur op deze site: klik hier!
(geplaatst op 02-01-2006)
terug naar boven
5 CASCADES
1. LEVENSLANG
Donkergrijze ogen
wenen bevroren tranen
stenen van verdriet.
Mijn gezicht
door glas gebroken
van achterruit
op de verkeerde plaats
kreeg levenslang.
2. ACHTER GLAS
Achter het zandgestraalde glas
spreek je nog duizend woorden,
letters die je (n)ooit schreef
in een woestijn van as.
3. HIJ HEEFT GEEN TIJD
Hij heeft geen tijd
om haar te missen
haar dood bepaalt
zijn leven niet
maar als hij voor
haar steen neerknielt
dan krimpt zijn hart
wordt zijn geest iel
dat schuldgevoel
wil hij begraven
en bovendien
moet ze niet klagen
want in de zomer
plant hij een kraag
rode begonia’s
rondom haar sarcofaag.
4. TE VROEG
Verdrink in jouw
grijsblauw verdriet
onmeetbaar
diep de pijn
om het verlies
in enkele seconden
niets kon hem gebeuren
wist echter wel beter
nam liever afscheid
zonder woorden
niet bewust
van de geslagen wonden.
5. WIT- ZWART
Dood was wit
deed je ons geloven
jaren, lang de tijd
van grap en spot, ook
toen jouw winter naderde
bleef de dood wit
tot de einder
waar wij rode bladeren vertrappen
en voelen, onbegrijpelijk zwart
hoe kan die leegte wit zijn ?
Lees nog meer gedichten van deze auteur op deze site: klik hier!
(geplaatst op 02-01-2006)
terug naar boven
| © 2002/ 2006 't Prieeltje Online. Disclaimer. Webdesign: Henri Thijs. 't (muzen-)Koeriertje , Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 0032477794783. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |