 |  |  |  |  |
GEDICHTEN VAN FROUKE ARNS
HUISWAARTS
ze staat nog even, kijkt dan verder
raapt iets lichts op uit het zand
van de kabbelende meeuwen
en de zee neemt ze afscheid
weinig heeft ze om het lijf
een rok, een topje
met daartussen
slechts een zilte navel
ze draagt een dochter in haar ogen
de avond heeft haar nacht al klaargelegd
dun en donker als een blauwsatijnen doek
zoals je een hemdje klaarlegt op het laken
een glimlach stilhoudt in de hoeken van een mond
neemt ze afscheid van de meeuwen
keert ze huiswaarts van de zee
* * *
INTERPUNCTIE
ik haal mezelf uit dit gedicht, wacht wel
op dat bankje in de zon tot ik klaar ben met mijn zinnen
de krant van morgen fladdert een vermoeide dans
oud nieuws werpt zich aan mijn voeten
onder mezelf gezegd en gezwegen, ik hang
de spiegels hoog vandaag
scharrel nog wat rond tussen haakjes en een uitroep-
teken, weet: er dient een punt gezet.
* * *
ALTIJD SOMS IS
ergens hier ligt antwoord te wachten
op nooit gestelde vragen. het schijnt
tussen spullen in dozen te wijlen en
in de kleur van je lach. op toppen
van vingers te rusten. in niets
lijk jij op mijn gedachten
die ouder zijn en toch geschikt
dit beeld te ijken met de jongen
die woorden vond voor negen
tinten liefde, alle tonen lust
wiens lach -gelijk zijn schreien-
zijn ogen toestond te onthullen
hoe smelt voelt, hoe altijd soms is.
geplaatst op 07-05-2009)
terug naar boven
HUISWAARTS
ze staat nog even, kijkt dan verder
raapt iets lichts op uit het zand
van de kabbelende meeuwen
en de zee neemt ze afscheid
weinig heeft ze om het lijf
een rok, een topje
met daartussen
slechts een zilte navel
ze draagt een dochter in haar ogen
de avond heeft haar nacht al klaargelegd
dun en donker als een blauwsatijnen doek
zoals je een hemdje klaarlegt op het laken
een glimlach stilhoudt in de hoeken van een mond
neemt ze afscheid van de meeuwen
keert ze huiswaarts van de zee
* * *
INTERPUNCTIE
ik haal mezelf uit dit gedicht, wacht wel
op dat bankje in de zon tot ik klaar ben met mijn zinnen
de krant van morgen fladdert een vermoeide dans
oud nieuws werpt zich aan mijn voeten
onder mezelf gezegd en gezwegen, ik hang
de spiegels hoog vandaag
scharrel nog wat rond tussen haakjes en een uitroep-
teken, weet: er dient een punt gezet.
* * *
ALTIJD SOMS IS
ergens hier ligt antwoord te wachten
op nooit gestelde vragen. het schijnt
tussen spullen in dozen te wijlen en
in de kleur van je lach. op toppen
van vingers te rusten. in niets
lijk jij op mijn gedachten
die ouder zijn en toch geschikt
dit beeld te ijken met de jongen
die woorden vond voor negen
tinten liefde, alle tonen lust
wiens lach -gelijk zijn schreien-
zijn ogen toestond te onthullen
hoe smelt voelt, hoe altijd soms is.
geplaatst op 07-05-2009)
terug naar boven
| © 2002/ 2009 't Prieeltje Online. Disclaimer. Webdesign: Henri Thijs. 't (muzen-)Koeriertje , Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 0032477794783. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de schermresolutie van 1024 X 768. |