 |  |  |  |  |
GEDICHTEN VAN DIRK DE BOSSCHERE (5)
DEZE STAD
Je zult zien.
De stad wuift naar me met de natte
handpalmen van waterfonteinen.
Ze pronkt met haar glooiende
rondingen in groene plantsoenen
en strekt haar elegante lanen
als eindeloos gave benen.
De stad knipoogt weer uitdagend
met oranje opgemaakte knipperlichten
en ze windt me om de vinger
op haar vele ronde punten.
Ze toont haar verlichte etalages
die ze trots draagt als doorkijkbloesjes.
Deze stad wil me ongegeneerd verleiden.
Tot ze in het ochtendlicht haar bouwvallen
brokkelig bloot lacht.
Haar adem stinkt naar dieseldampen
en ze lijkt plots veel ouder.
Nog nooit zag ik iemand op één voormiddag
zo intens grijs worden.
En toch, zal ze nog lang blijven voortbestaan
in vele allochtone kleuren.
Je zult wel zien.
(1ste plaats poëzieprijs 'Steeds Dichter 2009 'Torhout)
* * *
LICHT ME
De nacht vult de ruimte
met een zwaar, oliedik zwart.
Zo weinig licht nog
dat ik me zeer klein maak
en me wel eenzaam
moet voelen in het krapste,
hoekje van de kamer.
Ik ben de blinde held,
in het donker zeker niet bang.
Een halve, wankele maan
neemt een fosforfoto
van zichzelf in de weer-
spiegeling van het raam.
Zo lang geleden al,
uitgedoofde sterren
op een dof tv-scherm..
Het licht mag nog even aan
op de gang (van mezelf).
Op zeer weinig plaats,
geconcentreerd,
schrijf ik zomaar licht,
vederlicht verzen.
Opgelucht, heel wat
minder alleen, minder bang
en ook wat dichter bij jou.
Licht me bij, mijn liefste
leeslamp!
Lees nog meer gedichten van deze auteur op deze site: klik hier!
(geplaatst op 29-10-2009)
terug naar boven
DEZE STAD
Je zult zien.
De stad wuift naar me met de natte
handpalmen van waterfonteinen.
Ze pronkt met haar glooiende
rondingen in groene plantsoenen
en strekt haar elegante lanen
als eindeloos gave benen.
De stad knipoogt weer uitdagend
met oranje opgemaakte knipperlichten
en ze windt me om de vinger
op haar vele ronde punten.
Ze toont haar verlichte etalages
die ze trots draagt als doorkijkbloesjes.
Deze stad wil me ongegeneerd verleiden.
Tot ze in het ochtendlicht haar bouwvallen
brokkelig bloot lacht.
Haar adem stinkt naar dieseldampen
en ze lijkt plots veel ouder.
Nog nooit zag ik iemand op één voormiddag
zo intens grijs worden.
En toch, zal ze nog lang blijven voortbestaan
in vele allochtone kleuren.
Je zult wel zien.
(1ste plaats poëzieprijs 'Steeds Dichter 2009 'Torhout)
* * *
LICHT ME
De nacht vult de ruimte
met een zwaar, oliedik zwart.
Zo weinig licht nog
dat ik me zeer klein maak
en me wel eenzaam
moet voelen in het krapste,
hoekje van de kamer.
Ik ben de blinde held,
in het donker zeker niet bang.
Een halve, wankele maan
neemt een fosforfoto
van zichzelf in de weer-
spiegeling van het raam.
Zo lang geleden al,
uitgedoofde sterren
op een dof tv-scherm..
Het licht mag nog even aan
op de gang (van mezelf).
Op zeer weinig plaats,
geconcentreerd,
schrijf ik zomaar licht,
vederlicht verzen.
Opgelucht, heel wat
minder alleen, minder bang
en ook wat dichter bij jou.
Licht me bij, mijn liefste
leeslamp!
Lees nog meer gedichten van deze auteur op deze site: klik hier!
(geplaatst op 29-10-2009)
terug naar boven
| © 2002/ 2009' t Prieeltje Online. Disclaimer. Webdesign: Henri Thijs. 't (muzen-)Koeriertje , Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 0032477794783. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 1024 x768 |