 |  |  |  |  |
Gedichten van Patrick AUWELAERT
(Cyclus) DE KONING STERFT
DE KONING STERFT
De oude garderobejuffrouw straalt
Een aura uit van hartsvriendin.
Zij drukt mijn jas tegen haar boezem
En wijst mij onbaatzuchtig welke
Weg ik moet gaan: eerst de trap op,
Dan de put in van de halfronde zaal.
Ik volg haar vinger, worstel mij door
Een cluster van drukte naar de plaats
Die gereserveerd op mij wacht parterre.
Gooi ik mijn volle gewicht van abonnee
In de schaal van mijn stoel, dan kreunt hij,
Met rood pluche bekleed, van horigheid.
Naast mij kijkt zwaar opgemaakt vrouwelijk
Schoon schijnheilig strak voor zich uit.
Achter mij vormt een blijspel van stemmen
Een prelude op wat straks dramatisch
Gebarend, tekstgericht zich verstaanbaar
Makend uit de coulissen treden zal.
Kijk ík recht voor me uit, rijst daar,
In een waas van verwachting,
Het podium op als een schavot.
Een snijdende stilte hangt er, een val
Bijl gelijk, hooggespannen boven,
Klaar om toe te slaan op het moment
Suprême, wanneer het doek opgaat
Stipt op tijd, de zaallichten doven,
Het gegons als van bijen verstomt
En er nog slechts zacht Ssstt! wordt gesist.
HET DOEK IS TOE, DE LICHTEN ZIJN GEDOOFD
Gestolde stilte in het holst van de zaal.
Schemer heeft alle stoelen bezet, op één na.
Vaag tekent zich de omvang af van een man.
Het halfduister maakt hem onherkenbaar.
Hij kon een toeschouwer zijn, nagenietend
Van het spektakel opgevoerd op de planken.
Hij kon een acteur zijn, de lucht opsnuivend
Die zijn optreden heeft nagelaten.
Hij kon ook de theaterdirecteur zijn,
Verlamd door twijfel na de première.
Pin de man niet vast op wat voor de hand ligt.
Geef hem zelf alle touwtjes in handen
Van je raden en laat hem genoeg speelruimte
In de poppenkast van je verbeelding.
Dan, daar, krijgt hij de herkenbare trekken
Van een onzichtbare poppenspeler
Die de poppen naar zijn harde hand zet,
Van het spel de strenge regels bepaalt
En het publiek feilloos brengt daar waar hij
Het hebben wil: in een roes van vervoering.
GILLES
hommage aan Jan Decleir
Waar klopt het hart van het theater,
Gevangen in een cirkel van licht,
Daar staat hij, staat hij terecht
Als een laureaat trots rechtop
Na het einde van de voorstelling.
Bijval veert uit stoelenrijen overeind,
Hangt een krans van geestdrift om zijn hals.
Hij neemt hem af in dank, neigt naar de planken
Aan zijn voeten of hij ze wil kussen,
Maar hij kust ze niet, hij zwijgt eenvoudig
De pannen van het dak en gooit een hand
In het publiek dat schreeuwt om zijn vel.
Een illusie: na een gemompeld woord
Van dank verdwijnt hij achter de donkere
Coulissen van de werkelijkheid,
Kruipt uit de huid van zijn personage
En legt zijn laatste acteergebaren af.
Op het podium een leegte van licht
Achterlatend, die nog lang na afloop
Van zijn optreden tot de verbeelding spreekt.
PODIUMBEEST
Acteert alsof zijn leven ervan afhangt
En dat doet het ook, staande ovatie
Of lauw applaus spelen geen enkele rol.
Hij speelt voor een onverschillig nageslacht
Dat gevoed moet en een demente moeder
Die in het kind in hem zijn vader ziet,
De kostwinner in wiens huid hij kruipt.
Minstens de helft van zijn talent gaat op
Aan het afbetalen van de hypotheek.
De andere helft schudt hij uit in de zeef
Van het goudzoekende publiek, dat weegt
En wikt tot het wat stofgoud overhoudt
Waarmee het zijn avond kan verstrooien.
Geen pauze is hem gegund, verpozing
Vindt hij slechts mondjesmaat op het toilet.
Tussen de bedrijven door eet hij
Een weinig vegetarisch en teert op
Het geringe succes dat hij ooit kende.
Van roem kan hij alleen maar dromen,
Opvoeringen lang. Gelukkig is hij niet
Aan zijn proefstuk toe: spelen doet hij
Van de eerste voorstelling tot de laatste,
Desnoods voor een zaal zonder publiek.
Tot het doek valt leeft hij gewetensvol
De kleinste lettertjes na van zijn contract
En doet hij in die sterfscène maar alsof.
terug naar boven
(Cyclus) DE KONING STERFT
DE KONING STERFT
De oude garderobejuffrouw straalt
Een aura uit van hartsvriendin.
Zij drukt mijn jas tegen haar boezem
En wijst mij onbaatzuchtig welke
Weg ik moet gaan: eerst de trap op,
Dan de put in van de halfronde zaal.
Ik volg haar vinger, worstel mij door
Een cluster van drukte naar de plaats
Die gereserveerd op mij wacht parterre.
Gooi ik mijn volle gewicht van abonnee
In de schaal van mijn stoel, dan kreunt hij,
Met rood pluche bekleed, van horigheid.
Naast mij kijkt zwaar opgemaakt vrouwelijk
Schoon schijnheilig strak voor zich uit.
Achter mij vormt een blijspel van stemmen
Een prelude op wat straks dramatisch
Gebarend, tekstgericht zich verstaanbaar
Makend uit de coulissen treden zal.
Kijk ík recht voor me uit, rijst daar,
In een waas van verwachting,
Het podium op als een schavot.
Een snijdende stilte hangt er, een val
Bijl gelijk, hooggespannen boven,
Klaar om toe te slaan op het moment
Suprême, wanneer het doek opgaat
Stipt op tijd, de zaallichten doven,
Het gegons als van bijen verstomt
En er nog slechts zacht Ssstt! wordt gesist.
HET DOEK IS TOE, DE LICHTEN ZIJN GEDOOFD
Gestolde stilte in het holst van de zaal.
Schemer heeft alle stoelen bezet, op één na.
Vaag tekent zich de omvang af van een man.
Het halfduister maakt hem onherkenbaar.
Hij kon een toeschouwer zijn, nagenietend
Van het spektakel opgevoerd op de planken.
Hij kon een acteur zijn, de lucht opsnuivend
Die zijn optreden heeft nagelaten.
Hij kon ook de theaterdirecteur zijn,
Verlamd door twijfel na de première.
Pin de man niet vast op wat voor de hand ligt.
Geef hem zelf alle touwtjes in handen
Van je raden en laat hem genoeg speelruimte
In de poppenkast van je verbeelding.
Dan, daar, krijgt hij de herkenbare trekken
Van een onzichtbare poppenspeler
Die de poppen naar zijn harde hand zet,
Van het spel de strenge regels bepaalt
En het publiek feilloos brengt daar waar hij
Het hebben wil: in een roes van vervoering.
GILLES
hommage aan Jan Decleir
Waar klopt het hart van het theater,
Gevangen in een cirkel van licht,
Daar staat hij, staat hij terecht
Als een laureaat trots rechtop
Na het einde van de voorstelling.
Bijval veert uit stoelenrijen overeind,
Hangt een krans van geestdrift om zijn hals.
Hij neemt hem af in dank, neigt naar de planken
Aan zijn voeten of hij ze wil kussen,
Maar hij kust ze niet, hij zwijgt eenvoudig
De pannen van het dak en gooit een hand
In het publiek dat schreeuwt om zijn vel.
Een illusie: na een gemompeld woord
Van dank verdwijnt hij achter de donkere
Coulissen van de werkelijkheid,
Kruipt uit de huid van zijn personage
En legt zijn laatste acteergebaren af.
Op het podium een leegte van licht
Achterlatend, die nog lang na afloop
Van zijn optreden tot de verbeelding spreekt.
PODIUMBEEST
Acteert alsof zijn leven ervan afhangt
En dat doet het ook, staande ovatie
Of lauw applaus spelen geen enkele rol.
Hij speelt voor een onverschillig nageslacht
Dat gevoed moet en een demente moeder
Die in het kind in hem zijn vader ziet,
De kostwinner in wiens huid hij kruipt.
Minstens de helft van zijn talent gaat op
Aan het afbetalen van de hypotheek.
De andere helft schudt hij uit in de zeef
Van het goudzoekende publiek, dat weegt
En wikt tot het wat stofgoud overhoudt
Waarmee het zijn avond kan verstrooien.
Geen pauze is hem gegund, verpozing
Vindt hij slechts mondjesmaat op het toilet.
Tussen de bedrijven door eet hij
Een weinig vegetarisch en teert op
Het geringe succes dat hij ooit kende.
Van roem kan hij alleen maar dromen,
Opvoeringen lang. Gelukkig is hij niet
Aan zijn proefstuk toe: spelen doet hij
Van de eerste voorstelling tot de laatste,
Desnoods voor een zaal zonder publiek.
Tot het doek valt leeft hij gewetensvol
De kleinste lettertjes na van zijn contract
En doet hij in die sterfscène maar alsof.
terug naar boven
| © 2002/ 2005 't Prieeltje Online. Disclaimer. Webdesign: Henri Thijs. 't (muzen-)Koeriertje , Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 0032477794783. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |